قالب پرشین بلاگ


انجمن مستقل شعر و ادب رشت
( حوزه ی گیلان)
آخرين مطالب
لینک دوستان
 

 

 

ترك  ما  كردی  برو  هم  صحبت  اغيار باش

يار ما چون نيستی با هر كه خواهی يار باش.

 

                وحشی بافقی

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

دامن صحرای وحشت خاك دامنگير ماست

حلقه ی چشم غزالان حلقه ی زنجير ماست

 

در نظر واكردنی   بيرون ز گردون  ميرويم

چون شرار شوخ مجمر عاجز تسخير ماست

 

از هوس هردم برنگی جلوه آرا  می شويم

از پر طاووس گويا خامه ی تصوير ماست

 

از  قناعت    دستگاه  شكر  می گردد  وسيع

كاسه ی گردون پرازنعمت ز چشم سير ماست

 

دانه ای   كز  دام   افزونست در   گيرندگی 

پيش ارباب بصيرت سبحه ی تزوير ماست

 

بحر تا سيلاب را صافی   نسازد بحر نيست

هر كه ما را در جوانی  پير سازد پير ماست

 

نيست در بسط وگشاد  خويش ما را اختيار

بهله ی دست قضا سر پنجه ی تدبير ماست

 

يكسر مونيست صائب كوتهی در زلف يار

دوری اين راه از كوتاهی شبگير ماست.

 

                   صائب

 

 

                  

 

 

شيرينی ی شعر ناب داری                              

دل  گرمی ی  آفتاب داری

 

اعجاز گلی ، به جنگل ياس

سرچشمه ای از گلاب داری

 

از لحن سؤالی تو پيداست

صد مسئله بی جواب داری

 

پاشيده طراوت از نگاهت

رويای خوش سراب داری

 

هم پای تو ، پای آمدن نيست

آنقدر ،  كه  پيچ و تاب داری

 

در زخم زبان زدن ولی حيف...

استادی    بی حساب   داری

             #

با اين همه يادی از گذشته

در خاطره های  ناب داری.

 

             مير مسعود حاكم زاده

 

 

                    

 

 

 من دلت را بدون دام و تفنگ ، بی هیاهو شکار خواهم کرد

بعد از آن هم از این که صیادم ، به خودم افتخار خواهم کرد

 

گرچه دیر آمدی  بدست  اما ، زود از دست  من  نخواهی رفت

عشق دیرینه ! خوب شاهد باش ، با وجودت چکار خواهم کرد

 

آنقدر روی شاخه های درخت ، منتظر می شوم  که  برگردی

سوز و سرمای این زمستان را ، با سماجت بهار خواهم کرد

 

آسمان را خیال خواهم بافت ، توی ذهن پرنده های  جهان

تا کمی در هوات پر  بزنند ،  همه را  بی قرار خواهم کرد

 

تا برای  سرودن از تن تو ، بیت نابی به ذهن من برسد

همه ی شعر های حافظ را ، توی ذهنم قطار خواهم کرد

 

 قصد  پیکار  دارم  و  این بار ،   با  تمام   سپاه  آمده ام

برد یا باخت ... هر چه باداباد ، زندگی را قمار خواهم کرد

 

نَفَسَش کور هر که میگوید ،که دو عاشق نمی رسند به هم

من از این حرف های تکراری ، از حقیقت فرار خواهم کرد

 

با  تمام وجود  می خواهم  ، که  به  دستت  بیاورم  ، یعنی

همه ی شهر با خبر بشوند ، که چه آشی به بار خواهم کرد.

 

                                مهتاب يغما

 

 

                          

 

 

امروز دلم  برای   تو   لك   زده است

شوقی كه به ديدار تو چشمك زده است

 

دل  توی  دلم  نيست  بيايم  پيش ات

دلتنگی  دوری  تو   پاتك  زده است.

 

          مير مسعود حاكم زاده

 

 

                    

 

 

دلتنگی ام را

 

آنقدر در گوش جاده ها                               

 

    آواز می خوانم

 

          تا ردپايت را نشانم دهند!

 

                 پريا قهرمانی

 

 

                   

 

 

 

 1)قهره قهر تا قيامت

 

   فقط به شرطی كه بدانی

 

        نام ديگرقيامت  

 

              "فرداست"

 

 

                ****

 

 

2)بودنت  يا نبودنم

 

    برای من

 

      هردو به يك معنا شده...

 

 

                   ****

 

3)دنيا بزرگ و بزرگتر می شود و...

 

       دلهای كوچك تنگ تر

 

                         تنگتر.

 

            ليدا كارگر(برگ)   

 

 

                

 

 

 

  1)كسانی را دوست می دارم      

 

           كه در شاگردی دل

 

                       اُستادند.

 

 

                     ****

 

 

2)وقت اوج گرفتنم

 

       بالهايت را                        

 

         به من امانت می دهی؟   

 

                  تا زمين نخورم.

 

                راضيه(رها)احمدزاده

 

 

                

 

 

   عجيب است؛    

 

      هميشه دلم برای چشم هايی تنگ می شود

 

                          كه هرگز به راهم نبود!!

 

                          سیده سارا حاكم زاده

 

 

                    

 

 

توجانمی

 

       وچه خوش می گذرد

 

                وقتی...

 

                  به لبم برسی.

 

                 شقايق عوض زاده

 

 

 

                        

 

 

از خدا میخواهم

 

كه دلت پر شوداز عطر

 

خوشی ها هر دم

 

ونيابد راهی

 

به دل پر مهرت

 

لحظه ای غصه و غم...

 

از خدا می خواهم

 

روشنایی بخشد

 

عمق شب هايت را

 

جاودانش بكند

 

قوس لب هايت را...

 

                مريم قهرمانلو(بانوی خيال)

 

 

 

 

[ دوشنبه بیست و سوم دی ۱۳۹۲ ] [ 0:59 ] [ میرخلیل(مسعود)حاکم زاده ]
 

 

گر عصا را تو بدُزدی از كف موسی چه سود؟!

 

بازوی   حيدر   ببايد  تا   براند    ذوالفقار...!

 

                    مولانا

 

 

1)وقتی آب و نانت فراوان است

 

به انديشه ی گرسنه ات    

 

       فكر می كنی؟!

 

             ****

 

2)به برگ های نحيف ام

 

  نخند

 

  تا از ريشه های سترگم بی خبری!!

 

 

                       راضيه (رها) احمدزاده

 

 

                      

 

 

  گاه طلوع خورشيد را نظاره

 

   می كنيم

 

  در حالی  كه طلوع خود را

 

       از ياد برده ايم.

 

 

            ليدا كارگر(برگ)

 

 

                 

 

 

 

ابرها گذشتند،

 

باران ...

 

سهم سرزمين ديگری شد

 

همچون تو،

 

كه گذشتی...

 

و

 

عشق...

 

             آزاده خزايی

 

 

               

 

 

می شد از خط شب عبوری سبز،از تبار گل وسپيده شوی

 

در سكوت نوازش مهتاب می شود خوب تر شنيده شوی

 

در پگاهی كه بود مَهَ آلود، كوچه گرد خيال من شده ای

 

مثل گل روی شاخه زيبايی نه نبايد ز شاخه چيده شوی

 

چشمه های سخاوتت جاری ست در هوايی كه بی تو می ميرد

 

در فضای فشرده  چشم ام ، قطره ، قطره،  چرا  چكيده شوی

 

دست های ظريف و مرطوبت بی رمق مانده است و دل مرده است

 

ای صميمی كه  مهربان  بودی  وای  بر من  به غم  كشيده شوی

 

مثل نيلوفری  كه در مرداب با افق ها  هميشه  رفته به خواب

 

چه خزانی تو را كشيده به خود دوست دارم شكفته ديده شوی

 

در دعاهای  نيمه شب تا صبح چشم های تو پا به پايم بود

 

منِ بی تو، شكستنی  هستم ،نه، مبادا  كه دل بريده شوی

 

من  برايت   خيال  می بافم  تا  كه  از  راه  رفته  برگردی

 

غير ممكن دوباره ممكن نيست؟شب تاريك من سپيده شوی!!

 

                          مير مسعود حاكم زاده       

 

 

                       

 

 

 آنقدر خسته بود كه حالا نشسته است

 

در  انزوای  ياد  تو  تنها نشسته است

 

اين  لقمه در  دهان دلش جا نمی شود

 

از رو نرفت باز همين جا نشسته است

 

من با دوچشم های خودم ديده ام خدا

 

در انتهای  خلوت شبها نشسته است

 

يك تار موست  فاصله ی شك و اعتماد

 

ابليس  در  مجاورت  ما  نشسته است

 

پاييز واژه هاست به شعرم نگاه كن

 

مشتی غبار روی الفبا نشسته است

 

مجنون برو به راه دگر چون كه سال هاست

 

مردی    كنار  خانه ی  ليلا    نشسته است

 

مانند صخره باش كه سيلی خور است و باز

 

اين گونه   در  مقابل   دريا  نشسته است.

 

            اشكان صمصام  

 

 

               

 

 

 

هان به پشت عطشم زخم تو كاری است هنوز

 

بزن_ اين سوخته را بيم خماری است هنوز

 

همه بستند و شكستند سر شيشه به سنگ

 

كار ترك نگهت ميكده داری  است هنوز

 

خوشه اصل و نسبم تاك  خوشا مستی پاك

 

در رگم خون مسيحای تو جاری است هنوز

 

روز و شب عربده ی زهد  خدا   را چه محل

 

سرخ، چشم شفق از باده گساری  است هنوز

 

مگر  از   چوب   تر   تاك   قفس بافته شد

 

مست از دانه ی انگور  قناری  است هنوز

 

نفسی راست نكرده است درين  كوچه عسس

 

نعره ی نيمه شب مست تو كاری است هنوز

 

من  به   انكار  تو   از   راه   نرفتم  ساقی

 

باز در پای تو ما را سر «آری» است هنوز

 

حرف تازه شدنم با تو گل انداخته است

 

برگ ريز چمنم باد بهاری است هنوز.

 

                   زنده ياد شيون فومنی 

 

 

                         

 

 

وضع ما،  در گردش دنيا چه فرقی می كند

 

زندگی يا مرگ، بعد از ما چه فرقی می كند

 

ماهيان  روی  خاك  و  ماهيان  روی  آب

 

وقت مُردن، ساحل و دريا چه فرقی می كند

 

سهم  ما از  خاك  وقتی  مستطيلی  بيش نيست

 

جای ما اينجاست يا آنجا   چه   فرقی می كند؟

 

ياد شيرين تو بر من زندگی  را تلخ كرد

 

تلخ و شيرين جهان اما چه فرقی می كند

 

هيچ كس هم صحبت تنهايی يك مرد نيست

 

خانه ی من با خيابان ها چه فرقی می كند

 

مثل سنگی زير آب از خويش می پرسم مدام

 

ماه  پايين است  يا  بالا  چه  فرقی‌ می كند؟

 

فرصت امروز هم با وعده ی فردا گذشت

 

بی وفا ! امروز با فردا چه فرقی می كند.

 

                 فاضل نظری

 

 

                 

 

 

همه ی كاغذ رنگی هايم را

 

هندوانه می كنم

 

برای يلدا هایی كه

 

بابا را زودتر به خانه بياورد

 

كه نگويد:

 

دير رسيدم، تمام شده بود.

 

              پريا قهرمانی

 

 

               

 

 

چند شعر كوتاه از شقايق عوض زاده

 

 

1)بگذار مردم هر چه می خواهند بگويند 

 

من حتی در اين باران

 

سمت رويای گرم تو می آيم

 

حتی اگر...

 

هرگز نرسم.

 

            ****

             

2)باران كه می بارد انگار

 

قلبم سوار بر قايقی بر موج نسيم

 

دور ياد تو

 

گوشه گوشه ی این دنيا

 

می گردد.

 

         ****

 

3)آهای زمستان

 

  حواست باشد

 

 دور تو و تمام شاعرانه ها خط خواهم كشيد

 

اگر با آمدنت...

 

او...

 

حتی يك سرفه كند.

 

         شقايق عوض زاده

 

 

                    

 

 

چه تلخ بود مثل زهر

 

وقتی که چشمهایت را نوشیدم

 

همان چشمهایی که روزی

 

قند دلم را آب می کرد.

 

            سیده سارا حاکم زاده

 

 

[ پنجشنبه پنجم دی ۱۳۹۲ ] [ 0:35 ] [ میرخلیل(مسعود)حاکم زاده ]
 

چو بردارد این پرده را پرده دار

 

سخن های  پنهان شود آشکار.

          

        پروین اعتصامی

 

 

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

 

 

این بار که باران ببارد

 

چاله ای می شوم

 

 سر راه چشمان ماهش

 

همان شب...

 

به دام دلم می اندازمش.

 

            شقایق عوض زاده

 

                           

 

دلو  دادم  به  تور تو٬ آخه دیدم که دل دادی

چرا من دیر فهمیدم ٬تو ماهی گیری استادی

 

آره  من  دیر  فهمیدم  ٬تو  بازیه  تو  بازیچم

دو تا دسته تو پوچ بود و ٬فقط بازیم می دادی

 

می خواستم که بهاری شی زمستون مال من باشه

ندیدم   که   بخوام  یا   نه ٬  تو  مال  ماه خردادی

 

منو بردی به اوج درد که عاشق تر از این باشم

ولی  توی  همون  اوجم  ٬ تو از چشم من افتادی

 

تو حتی فک نمی کردی یه روزی بگذرم از تو

همیشه  فکر  می کردی ٬واسه  برگشتن آزادی

 

دیگه  مث  قدیما   نیس ٬ نمیلرزه  دلم  باتو

نمی لغزم - و رد می شم٬مث یه عابر عادی.

 

                   نینا راستگو

 

 

                       

 

 

 پیچیدگی های دیدنی دارم

 

تو حتی روزنه ایی

 

به نُه توی من نگشوده ای.

 

                   راضیه (رها) احمدزاده

 

 

                       

 

رویای قشنگی است که خندان هستی!

دل  بسته ی این جهان امکان هستی

 

آب خنکی بزن به چشم ات ٬ شاید ـ

آیی به خودت کجای دوران هستی؟!

 

                  میر مسعود حاکم زاده

 

 

            

 

 

دستان تو عشق را به من القا کرد

در دست  من   التهاب را معنا کرد

 

از روی پُلی که دستهامان بستند

دل   خانه ی  آفتاب  را پیدا کرد.

 

               مسعود توانا

 

 

                   

 

ای  محرم  دل  راز تو را دارم و  بس

یک لحظه برایم تو بخوان ٬ بعد سپس

 

گاهی   تو  ز تزویر   جهان  یادم کن

تا من نروم  بر در  هر ناکس و کس.

 

            غلام رضا وطن خواه

 

 

                         

 

 چندشعر كوتاه از نازنين راستگو

 

۱)بگذار در خیال هایم بمانم

    وقتی

          هیچ کس

از واقعیت ها

خیری نمی بیند.

 

 

۲)نیازی به سنگ نیست

برای شکستن قلبم

    نگاه غریبانه ات

         کافی است.

 

 

۳)چه فرقی دارد؟

     روز یا شب

            زشت یا زیبا

وقتی...

      چشمی برای دیدن نداری!

 

 

 

۴)بهتر است

کبوتری پیدا کنم...

وقتی

      هیچ وقت

در دسترس نیستی.

 

             نازنين راستگو

 

 

                           

 

 

چند شعر کوتاه از لیدا کارگر(برگ)

 

۱)ای کاش می شد

هر روز صبح

جای چشمانمان

اول فکرمان باز می شد.

 

 

 

۲)چه تصادفی

احساسمان بهم خورد و دیه ای دادیم

- به "اندازه عشق"...

 

 

۳)ببخش نمی توانم

تنهاییت را پر کنم...

که تا همیشه در دلم ـ

تنها ـ تویی...

 

 

۴)تو را

" همین قدر یادم"هست

که"فراموشت"کردم...

 

 

۵)آسان می شود

تحمل فاصله ها

وقتی به جایی برسی که

بی فاصله دوری...

 

                   لیدا کارگر (برگ)

 

 

 

[ شنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۲ ] [ 23:27 ] [ میرخلیل(مسعود)حاکم زاده ]
 

پيام اهل دل است اين خبر كه سعدی داد

 

نه هر كه  گوش  كند  معنی  سخن داند.

 

            استاد سخن سعدی

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

تا چند  اسير رنگ و بو خواهی شد

چند از پی هر زشت نكو خواهی شد

 

گر چشمهء زمزمی و گر  آب حيات

آخر  به  دل  خاك  فرو خواهی شد.

 

 

           حكيم عمر خيام

 

              

 

شعر گيلكی:

 

من اوكسم ، كی ستاره  دَمهِ  ، می شانه دورون

شبا  بوگو، كی ترا  را نی يه   می خانه دورون

 

كريمه وارشمه ،  نشناسم   گومار و  بجار

دَمم  بهاره  مّرا ، زندگيه ِ ، جوانه دورون

 

واكون   می باله پرا ،   تا  بيدينی  پروازا

ونال خفس كوشابم  ، نقله آبه دانه دورون

 

اوعاقيلا  می ئوروش واره حالی يه ، كی ئی روز

اسيرا   بوبی   ئی بور      آدمه    ديوانه دورون

 

بهارمه ،  اگر   می  گرمه دم    نبه   «درويش»

نی گيره سبزه و گول ، رنگه بو ، زمانه دورون.

 

                          محمد بشرا( درويش گيلانی)

 

 

               

 

 

روز و شب دارد به من می می دهد

من  نمی دانم  كه  از  كی   می دهد

 

بی  حيا    دنيا     برای     كشتنم

جام  زهری  را   پياپی    می دهد.

 

            زهرا عليزاده (هامون)

 

 

                

 

 

بی اعتنا شديم ، به هم سر نمی زنيم

ديگر  برای  ديدن  هم پر  نمی زنيم

 

درگير روز مره گی ی عنكبوت وار

ما تكيه  بر اصول كبوتر نمی زنيم

 

اصلاً عروسكيم، پريده است روح مان

تهمت   به  مدعی  ستمگر  نمی زنيم

 

ذوقی  و اشتياقی  و  شايد   بهانه ای

فالی به يُمن خواجه به دفتر نمی زنيم

 

بر باغ ها چه ربط ، كه گل ها چه می كشند؟!

وقتی   سری   به  باغبان   مكدّر  نمی زنيم

 

راضی شديم هركه بسوزد به درد خويش

بالی  از  اين  شعار   فرا تر   نمی زنيم

 

درد و گلايه نيست سفيد است چشم مان

حرفی  برای  رنجش  خاطر  نمی زنيم

 

بی معرفت شديم ، چرا وچه شد نپرس!_

ما  حرف  محرمانه  به  مادر نمی زنيم.

 

 

                مير مسعود حاكم زاده

 

 

                   

 

 

از   آتش    گذشته ام

 

       تا

 

     پخته

 

   بينديشم...

 

 

           راضيه (رها) احمدزاده

 

 

                              

 

 

 

شعر تقدیمی

 

امشب از سبحان دادار هدیه ای بر ما رسید

این همه شور و شعف زین کودک نوپا رسید

 

من چنان سرمست گشتم یاد بردم عمر خویش

بی گمان  گفتم   مرا   ایام  خوش  اینجا رسید

 

کاروان     زندگی    آهسته  رو        آرام تر

نامه ای خوش خط به قیس ازجانب لیلا رسید

 

امشب از بخت بلند ٬ معشوقه  هر عاشقی...

من یقین دارم که وامق حجله ی عذارا رسید

 

ای   گل آرایان٬      گل زیبایتان   تبریک باد

این گل خوش عطر و بو بر عرصه دنیا رسید.

 

                            عباس علیزاده(گیل نوا)

                     تقدیم به تولد فرزند دوست عزیزش

 

 

 

[ سه شنبه پنجم آذر ۱۳۹۲ ] [ 1:0 ] [ میرخلیل(مسعود)حاکم زاده ]
 

 

  در نمازم  خم  ابروی  توام  یاد آمد

  حالتی رفت  که محراب به فریاد آمد.

 

                  حافظ

 

 

 

                 1 (149)~3.jpg

 

 

 

 

اين  سوگ  كه  زخم را شكوفا  كرده است

سوگی ست  كه  پشت كوه  را تا كرده است

 

چندی ست زمين و آسمان خون رنگ است

يعنی كه  جهان  تعزيه  بر  پا   كرده است.

 

             روزبه فروتن پی

 

 

                    

 

 

اينكه از شوق جنون  مَشك به  دندان دارد

تشنه كامی است كه هفتادو دو مهمان دارد

 

چشم  بر  چشم   خدا  دوخته  و  می داند

ابر  اين    واقعه ی  غمزده   باران  دارد

 

هر شهيدی كه از اين طايفه بر می خيزد

آفتابی  است  كه  صد  قافله طوفان دارد

 

زير لب زمزمه می كرد هلا  با  خورشيد

بيش از اين سخت مگیريد كه تاوان دارد

 

نه فقط اهل زمين در غمشان می گريند

آسمان  نيز  به  اين  حادثه ايمان دارد.

 

                محمد ابراهيم لگزيان 

 

 

               

 

 

كاش می شد لحظه ها را پس گرفت

عشق های   بی صدا  را پس گرفت

 

يا  ورق  زد   كودكی   را  باز  هم

روزهای  با   صفا  را  پس  گرفت

 

روی  بودن  يا  نبودن  خط كشيد

لطف  بی حدّ  خدا  را  پس گرفت

 

بار ديگر  يك  غزل را كوك كرد

قصه های  آشنا  را   پس گرفت

 

انتهای عشق را ول كرد و رفت

ابتدای   ماجرا  را  پس گرفت

 

پرسه زد  در  كوچه ی ديروزها

باز آن حال و هوا را پس گرفت.

 

          متين فطرتی

 

 

               

 

 

آه...

 

كوتاه بينی ی تان

 

حصار می كشد چها ر گوشه ام را

 

نمی توانم سير بخندم...!

 

فصل ها فاصله دارم

 

    نه...

 

بايد بشكنم اين قرق ها را.

 

         راضيه (رها) احمدزاده

 

 

              

 

 

گريه كن عيبی ندارد بخت اگر يارت نشد

يك  نفر  حتّی  سر سوزن  گرفتارت نشد

 

فرض كن گل بودی اما زير  پاها له شدی

حيف،بد آوردی انگاری  كسی خارت نشد

 

توی ساعت های پر تشويش عشق وانتظار

هيچ   چشمی   بيقرار  وقت   ديدارت نشد

 

بين  دنيای  تو  و   دنيای   زهر آلود  غم

در تعارف هم كسی يك لحظه  ديوارت نشد

 

قصد كردی لحظه ای شرّ خودت را كم كنی

هيچ  فريادی  نيامد ، زنگ   اخطارت نشد.

 

                 آنيتا قربانعلیزاده

 

 

                  

 

 

شب بود و من و خاطره ی شيرين ات

دلواپسی ی     نگاه     عطر آگين ات

 

می ترسم   از  اينكه  باز يادت برود

آرامش     خنده های    آهنگين ات.

 

                 مهران نجفی

 

 

                        

 

 

دوباره  پنجره ای   بی بهار   خواهد ماند

به چشم خسته ی  من  انتظار خواهد ماند

 

صدا ، صدای بهارست و دست پائيز است

چه  حسرتی  به  دلم  يادگار  خواهد ماند

 

به  چشم های  پريشان  چگونه بايد گفت

كه جاده های  شما بی سوار  خواهد ماند

 

هنوز  خاطره هایی  كه  در دلم  جاریست

به  يادواره ی تان  سوگوار  خواهد ماند

 

به   حرف های  نگفته  قسم، نمی دانی

مسافر   غم   تو  در  غبار  خواهد ماند

 

چگونه  درك  كنی  درد   بی كسی ها را

كه اشك در نفس چشمه سار خواهد ماند

 

تو رفته ای و  صدايت  هميشه می پيچد

كه نام و ياد تو با  افتخار  خواهد  ماند.

 

          ميرمسعود حاكم زاده

 

 

 

 

[ شنبه هجدهم آبان ۱۳۹۲ ] [ 0:35 ] [ میرخلیل(مسعود)حاکم زاده ]
 

شبپّره گر وصل آفتاب نخواهد

 

رونق   بازار   آفتاب   نكاهد.

 

           سعدی

 

 

 

 

بعد از  تو هم امكان  روييدن  فراوان است

دلگرمی از آينده ای  روشن  فراوان  است

 

گيرم  كه از  چشمان  تو  دورم ؛ ملالی نيست

مضمون برای شاعری چون من  فراوان است

 

من روح بی آلايشت را  دوست  می دارم

ورنه برای كام جستن «تن» فراوان است

 

ديگر زمان ناز « حوا » را كشيدن نيست

در وادی اغوای « آدم » زن فراوان است

 

اين آخرين فرجام من در عشق ورزی نيست

فرصت  برای  عشق ورزيدن  فراوان  است.

 

              مهدی عابدی

 

 

               

 

 

وسعت  بودن  ما  فرصت  اجباری  شد

جنس فرهنگ تو و من همه ديداری شد

 

طرح  پرواز  قشنگی  كه   تعارف   كرديم

رنگ و رو رفته و بی ارزش و بازاری شد

 

دوستی های كپك خورده به هم پيش كشی

می فرستيم  همين  رسم  طرف داری  شد

 

پشت  هم     بافتنی های    قشنگی  داريم

دست خوش، حاصل احساس خريداری شد

 

من كه دلتنگ نفس های تو هستم چه كنم؟!

دوستی  واژه ی  وامانده  و  تكراری  شد

 

گفتن از نفرت و پوچی چه كلاسی دارد...!

اين  توهّم  كه به  ذهن  شعرا  جاری  شد.

 

         مير مسعود حاكم زاده

 

                  

 

 

هيچ كس در به درت نيست، خيالت نرسد

هيچ تاجی  به  سرت نيست، خيالت نرسد

 

هيچ شاعر  صفت  عاشق  دل سوخته ای

روز وشب نوحه گرت نيست، خيالت نرسد

 

بی تو، يا با تو  به هر حال زمين می گردد

هيچ كس   منتظرت  نيست،  خيالت  نرسد

 

حق  نداری  كه  بسوزانی و آتش  بزنی

دلم   ارث   پدرت  نيست،  خيالت نرسد.

 

            سكينه ی محمدی

 

 

                

 

 

شرمنده ام    كه   همت    آهو   نداشتم

شصت و سه سال راه به اين سو نداشتم

 

اقرار می كنم كه من - اين های و هوی گُنگ

ها   داشتم    هميشه    ولی    هو    نداشتم

 

جسمی  مُعَطّر  از   نفسی   گاه   داشتم

روحی  به  هيچ  رايحه  خوشبو نداشتم

 

فانوس   بخت ِ  گمشدگان   هميشه ام

حتا   برای   ديدن   خود  سو  نداشتم

 

وايا  به من كه با همه ی هم زبانی ام

در   خانواده   نيز   دعا گو    نداشتم

 

شعرم صراحتی است دل آزار ، راستش

راهی  به  اين  زمانه ی  نُه تو  نداشتم

 

نيشم هميشه بيشتر از نوش بوده است

باور   نمی كنيد   كه   كندو   نداشتم؟!

 

می شد كه  بردگی كنم و  زندگی  كنم

اما   من   اعتقاد  به   تابو   نداشتم

 

آقا! شما كه از همه كس  باخبر تريد

من جز سری  نهاده  به زانو نداشتم

 

خوانده و يا نَخوانده به پابوس آمدم

ديگر سوال  ديگری  از  او نداشتم.

 

        محمد علی بهمنی

 

 

            

 

 

از گريه ات خجالت نكش

 

             اين ها

 

            قاصدك های دل اند

 

                     كه می آيند.

 

              راضيه (رها) احمدزاده

 

 

 

[ سه شنبه شانزدهم مهر ۱۳۹۲ ] [ 1:5 ] [ میرخلیل(مسعود)حاکم زاده ]
 

گر فلك نشناخت  قدر ما (رهی) عيب اش مكن

 

ابله   ارزان   می فروشد   گوهر   ناياب   را.

 

                 رهی معيری

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

 

منه  بر   دل زار  بار  جهان را

سبك ساز بر شاخ گل آشيان را

 

نفس آتشين كن به تسخير گردون

كه  آتش  كند  نرم  پشت كمان را

 

همين  است   پيغام   گلهای   رعنا

كه يك كاسه كن نوبهار و خزان را

 

ز گوهر  دهد  لقمه ات  ابر نيسان

اگر چون صدف پاك سای دهان را

 

چو شد زهر عادت مضرّت نبخشد

به مرگ آشنا كن به تدريج جان را

 

جهان استخوانيست  بی مغز صائب

به پيش سگ انداز اين استخوان را.

 

                 صائب

 

 

                 

 

 

خوابی بودم -  به واژه ، تعبير  شدم

در بركه ی شعر ، موج تصوير شدم

 

سنگی  آمد، دريچه  خوابش  آشفت

در  آينه ی   شكسته ،  تكثير   شدم.

 

           زتده ياد شيون فومنی

 

 

                       

 

 

بی حضور نام تو ، نامم عبوری می شود

دل به تنهايی  زدن اوج صبوری می شود

 

با  خيالت  می نويسم  واژه های  فرد  را

ديدنت اين روزها حتماً ضروری می شود

 

توی رگهای منی گاهی  به  دل سر می زنی

رفت و آمد های دل ديگر حضوری می شود

 

من كه  تصوير  تو را شفاف می بينم ولی

شيشه های مات هم شبها بلوری  می شود

 

وعده ی ما  هم  صدائی  بود و ، اوج سادگی

در عوض دنيای ما صد كوچه دوری می شود.

 

                  مير مسعود حاكم زاده

 

 

                        

 

 

بگو چه می وزد از سمت دست های شما

دلم  گرفته  ،   ببارم    فقط    برای  شما

 

تو  مثل  طرح  معما شدی  نمی دانم

كه از كجا بنويسم من از صفای شما

 

غروب بود كه رفتی ، غروب دلگير است

نفس گرفته ، كجايی ، چه شد هوای شما

 

تو رفته ايی و نگفتی چه می شود آخر

نگاه  غم  زده ای  بود   آشنای  شما

 

خلاصه عرض كنم پيشتان كه می ميرم

اگر  نباشی  و  من نشنوم صدای شما.

 

         عطيه رحيم نژاد

 

 

                   

 

 

لباس تازه به  تن  كن كمی  قدم  بزنيم

سری به شهر خودت تا سپيده دم بزنيم

 

و تُركتازی غم ها به  آخرش كه  رسيد

شبيه صاعقه خنجر ، به پشت غم بزنيم

 

رها كنيم زمان را به حال چرخش خود

وهرچه ماند به دلخواه  خود رقم بزنيم

 

نگو نمی شود از اين به بعد ساده نباش

درون   صحن   تغزل   بيا   قدم  بزنيم

 

غزل! ، حقيقت دنيا هنوز كافی نيست،

بيا كنار تخيل ، سری  به  هم  بزنيم.

 

             مجتبی مرندی گشتی

 

 

 

                 

 

 

به نازكی خيال

 

نگاهت پهلو زد

 

به سرزمينم

 

و بر افراشته ترين

 

بادبان مژه هايت

 

هوايی كرد مسيرم را.

 

                راضيه (رها) احمدزاده

 

 

                    

 

 

 

تا صاحب يك دل حسابی نشوی

مستغرق  بيكران   آبی   نشوی

 

كار تو همين است كه عاشق باشی

در  كوچه ی   عقل  آفتابی  نشوی.

 

          روزبه فروتن پی

 

 

                 

 

 

ای  اشك ، به درد ، خو نداری  برگرد

برگرد    كه    آبرو    نداری    برگرد

 

در ديده‌ی  من  نماز  خون  می خوانند

ای  اشك ، اگر  وضو  نداری    برگرد .

 

           حسين دلبری

 

 

                    

 

 

آن یار که رویش همه را باغ  طرب بود

سردار قلم ٬ اهل  سخن ٬ شاه  ادب بود

 

تهمت به جفا بست ٬ ندانست ٬  دل من

در کار جفا یک سره از  بیخ عرب بود.

 

       محمد بشرا(درویش گیلانی)

 

 

          

 

 

پيراهن   پاره پاره اش  را بنگر

زخم تن چون ستاره اش را بنگر

 

بر روی زمين فتادنش را ديدی

برخاستن   دوباره اش را بنگر.

 

                همايون عليدوستی

 

 

                      

            

 


وقتی    دلت   با  من  سر  لجبازی   افتاد

انگار  حقی  هيچ  كس   بر  من   نمی داد



تاوان    کله    شقی ام    بدتر   ازینهاست 

اصلا "  خودم  کردم  که لعنت بر خودم باد" 

 

                  مهران نجفی

 

 

                                

 

 

ما باهم از بلندی و پستی گذشته ايم

 

كوتاه  كن  قضيه ی پست و بلند را.

 

              زنده ياد حسين منزوی

 

 

 

[ دوشنبه بیست و پنجم شهریور ۱۳۹۲ ] [ 23:46 ] [ میرخلیل(مسعود)حاکم زاده ]
 

 

 

چه غم  كه  عشق  به جايی رسيد  يا نرسيد

 

كه آنچه زنده و زيباست نفس اين سفراست.

 

                  حسين منزوی

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

آزادگی   به   سلطنت   جم   برابرست

دست  زكار  رفته  به  خاتم   برابرست

 

بيكس نواز  باش  كه  هر  طفل  بی پدر

در  منزلت  به  عيسی  مريم  برابرست

 

هر حلقه ای كه نيست در و ذكر حق بلند

در چشم  ما  به  حلقه ی  ماتم برابرست

 

ما  آبروی  خويش  به گوهر  نمی دهيم

بُخل   بجا   به   همت   حاتم  برابرست

 

ما همچو غنچه از دل پر خون خويشتن

داريم  گوشه ای  كه  به عالم برابرست

 

چون سرو  تازه روی  نباشد تمام عمر

بی حاصلی  به حاصل  عالم  برابرست

 

از سينه هر دمی كه برآید به ياد دوست

صائب  به عمر  جاويد آن دم برابرست.

 

                     صائب

 

                 

 

از كوره راه  سرد و ترك  خورده آمدم

با  واژه های  سنگی  و يخ  كرده آمدم

 

با  برگ ،  برگِ  كبود  از  هوای  تو

با  يك   بغل   اقاقی   دل مرده   آمدم

 

من موج بی نصيبم و از ساحل  شما

پاشيده  و شكسته  و  پژمرده   آمدم

 

اينبار  هم  برای  تو  تكرار  می شوم

از جاده های خسته  وخط خورده آمدم

 

من  از  پس   هزاره  خاموش  قرنها

يك  كوله  بار،  درد دل  آورده  آمدم

 

بگذار  تا  هميشه ی  دنيای من شوی

از عمق  خوابهای  بهم  خورده آمدم.

 

                 مير مسعود حاكم زاده

 

                       

 

 

دنيا در چشمانم

 

گم می شود

 

وقتی كه نمی بينمت.

 

                   راضيه (رها) احمدزاده

 

                  

 

از جزر و مد عشق تو پیداست غزل


چشمان تو سونامی ی دریاست غزل

 


من دل به امید تو به  دریا   زده ام


این لازمه ی شاعر  تنهاست  غزل.

 

 

                 مهران نجفی  نوكاشتی

 

 

                 

 

 

تر سيدم

 

نمك بخوری

 

نمكدان بشكنی

 

زود سفره ام را جمع كردم.

 

 

                سيده مريم اقبالی

 

                  

 

 

بيا با  حس مان  درگير باشيم

 

نه اينكه از جوانی سير باشيم

 

 

من از شاعر شدن آموختم كه

 

نباید  بر  جهان  پاگير  باشيم.

 

 

         حميده دليری

 

 

                  

 

 

ديگر به چشمم زل نزن ديدن  ندارم

 

 حالم  گرفته   حال   خنديدن   ندارم

 

 

اين  روزها هر ثانيه يك جور هستم

 

شايد  كه  روح  ثابتی  در تن ندارم

 

 

از  بودنم   چيزی  نمانده  تا  ببينی

 

من  مثل  يوسف پاره پيراهن ندارم

 

 

اسفند  كردی   دود   من   اما  عزيزم

 

كاری به چشم شور مرد و  زن  ندارم

 

 

شرمنده ی روی گُلت هستم كه از من

 

يك قلب عاشق خواستی  و، من ندارم...

 

 

                  مريم پور ايمان پرست

 

 

                             

 

يك اشتباه و يك دهه در خود فرو شدن

 

با  زهر  خندِ  آينه ها  رو به رو  شدن

 

 

اين سهم يا سزای تو_ اما، جزای من

 

محكوم  تا  هميشه ی راز  مگو  شدن

 

 

حتا  به  رستخيز  زبان  وا   نمی كنم

 

آسوده باش نيست مرامم دو رو شدن

 

 

ده سال با دروغ تو خوش بود حال من

 

حالا چه سود می بری از راستگو شدن

 

 

ايهام و استعاره  و تمثيل و نقطه چين

 

آسان كه نيست شاعر ِ چشمان او شدن.

 

 

                     محمد علی بهمنی

 

 

[ دوشنبه هجدهم شهریور ۱۳۹۲ ] [ 1:29 ] [ میرخلیل(مسعود)حاکم زاده ]
 

 

همواره نرم باش كه شير درنده را

 

زير قلاده   برد  توان  با  ملايمی

 

           ملك الشعراء بهار

 

 

 

 

 

در نمازم  خم   ابروی  تو   با   ياد آمد

حالتی  رفت  كه  محراب  به  فرياد آمد

 

از من  اكنون  طمع  صبر و دل و هوش مدار

كآن  تحمّل  كه   تو ديدی  همه  بر  باد آمد

 

باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند

موسم  عاشقی  و   كار   به   بنياد آمد

 

بوی  بهبود  ز اوضاع  جهان می شنوم

شادی   آورد  گل  و  باد  صبا شاد آمد

 

ای عروس  هنر  از  بخت شكايت منما

حجله ی  حُسن  بيارای  كه   داماد آمد

 

دلفريبان   نباتی   همه   زيور    بستند

دلبر  ماست  كه  با  حُسن   خداداد آمد

 

زير   بارند   درختان   كه  تعلق  دارند

ای  خوشا  سرو  كه  از  بار غم آزاد آمد

 

مطرب از گفته ی حافظ  غزلی نغز بخوان

تا   بگويم   كه   ز عهد   طربم   ياد آمد.

 

                حافظ

 

 

                     

 

 

من اتفاقی ديگرم دردی عجيبم

بامعنی دنيای تان خيلی غريبم

 

بيزارم از دل خوش كنك هايی كه داريد

از اين تب وتاب شماها بی نصيبم

 

شايد حسادت می كنم با دل خوشی تان

شايد خودم را گاه گاهی می فريبم

 

گاهی به خود شك می كنم ، شايد نباشم

يعنی منم از ريشه ی تكرار سيبم؟!

 

آنگاه چشمی سرد می آيد كنارم

دستی به پشتم می زند،من روی شيبم

 

نه ،نه ، نمی خواهم كه دستم را بگيريد

وقتی كه با تنهایی خود هم غريبم.

 

             مير مسعود حاكم زاده

 

 

                 

 

 

شيرينی قصه ی مادر بزرگ

 

همان نبود _

 

گه گاهی كلاغ هم به خانه می رسد.

 

              راضيه (رها) احمدزاده

 

 

                  

 

 

با خودت فكر نكن كنج دلت می ميرم

ديگر از آب شدن در تب عشقت سيرم

 

مطمئن باش اگر حوصله ام سر برود...

انتقام از در و ديوار دلت  می گيرم.

 

             متين فطرتی

 

 

                    

 

 

بهارت را نمی خواهم همين پاييز تو كافی ست

برای زندگی كردن نگاه ريز تو كافی ست

 

قلافش كن تو خنجر را كه قصد كشتنم كردی

از آن برنده تر داری زبان تيز تو كافی ست

 

نمی خواهم بگويی كه تو را ديگر نمی خواهم

تو لب تر كن بگو بر خيز همين برخيز تو كافی ست

 

برو هرجا كه می خواهی كه چيزی از تو اينجا هست

به عشقت مطمئن هستم همين يك چيز تو كافی ست.

 

                   حوريه قاسمی پور

 

 

 

[ چهارشنبه سی ام مرداد ۱۳۹۲ ] [ 23:33 ] [ میرخلیل(مسعود)حاکم زاده ]
 

 

گفتم بدوم تا تو همه فاصله ها را

تا زودتر از واقعه گويم گله ها را.

 

         محمد علی بهمنی

 

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

 

درخيال تو مبادا دل من جا نكند

بخت برگشته رگ خواب تو پيدا نكند

 

تو شبيهی به همان نيمه كه من كم دارم

می شود رود كه دلتنگی دريا نكند

 

از زمانی به در خانه تنگر زده ای

ديگر اين خانه درش، روی كسی وا نكند

 

تو همان معجزه لحظه ی عاشق شدنی

هديه بر هر كه خدا عشق مهيا نكند

 

تند چرخيده زمان رفته و دير آمده ای

لشكر فاصله شايد كه مدارا  نكند

 

من از اين قسمت ديوانه ی خود می ترسم

خوش ترين خواب مرا يكسره حاشا نكند.

 

          مير مسعود حاكم زاده

 

                     

 

يقين دارم كه باچشمی  پر از پيوند می آيد

اگر بی اعتنا باشم به يك طرفند می آید

 

خودش هم خوب می داند كه من دلگيرم از دستش

وترس از چشم من دارد كه با لبخند می آيد

 

نشد يك بار حتی او بگويد دوستت دارم

و دائم روی اين  جمله زبانش بند می آيد

 

و حالا دور می ماند نمی دانم كجا _ تا كی؟

 زمانی  كه   دلش  را كَند  می آيد

 

خدايا روزها گم شد  به ساعت دلخوشم ديگر

ولی حتی نمی دانم كه ساعت چند می آيد.

 

              حوريه قاسمی پور

 

 

                  

 

 

شب می كشم آرام روی، چشم هايت

می ترسم از دنيای توی ، چشم هايت

 

بااين نگاهت می رود پيش دل من

يك روز آخر آبروی چشم هايت.

 

        متين فطرتی

 

                      

 

 

مباد شور و شری دیگر دوباره راه بیندازی(محمد سلمانی)

 

مباد شور و شری دیگر دوباره راه بیندازی

مرا دوباره بپیچـــانی بـــه اشتباه بیندازی

 

مباد شایبه ای موهوم تورا به وسوسه وادارد

که بر همیشه ی پرهیزم خش گنـاه بیندازی

 

تو از قبیله ی قاجاری به چشمهای تو مشکوکم

رسیده ای کــــه امیری را ز چشم شاه بیندازی

 

نشانه های خیانت را شناسنامه چه میداند؟

برادرم شده ای شاید مرا بــــه چـــاه بیندازی

 

پلنــــگ زخمـــی مغرورم! گُدار دره سزایت بود؟

که گفته پنجه خون آلود به سمت ماه بیندازی؟

 

هنوز در شب این صحراستارگان شگفتی هست

کــــه از شکـــوه بلنداشان  سر از کلاه بیندازی

 

 

 

 

[ یکشنبه سیزدهم مرداد ۱۳۹۲ ] [ 1:11 ] [ میرخلیل(مسعود)حاکم زاده ]
........ مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ


به نام خداوند بخشنده ی مهربان

انجمن مستقل شعر وادب رشت در سال 1384 تشکیل شد.به ترتیب اعضا اصلی مدیریت عبارتند از:
رئیس انجمن: میرخلیل (مسعود) حاکم زاده

نائب رئیس: صدیقه (سمیرا) یحیی پور

مدیرعامل: معصومه (الهام) کیانپور

قائم مقام مدیرعامل: غلام رضا وطن خواه

منشی: نازنین راستگو

خزانه دار: راضیه(رها)احمدزاده

روابط عمومی :سیدعلی(نعیم)حاکم زاده

نینا راستگو _مریم پیله ور

شماره تماس مسئول انجمن شعر و ادب رشت میرمسعود حاکم زاده(09117653651)


اطلاعيه
باسلام وعرض ادب واحترام
درصورت تمايل از تمامي فرهنگ دوستان تقاضا دارم از نقد ونظر صميمانه ی خود مارا محرم نفرمایند.
اینجانب شخصاَ معتقدم برای پیشبرد هر مقوله ای نیاز به ناقدان و نظریه پردازانی است که غیر مغرضانه،بدون هیچ شائبه ای به این امر مبادرت می ورزند ونیتی جز خیر ندارند.
پیشاپیش دست بوس این عزیزان هستم.ضمنا یادآور می شوم وبلاگ مزبور به هیچ وجه تبلیغاتی وتجاری نیست - واز هیچ طیف ودسته و گروهی به غیر از شاعران و ادب دوستان حمایت نمی کند.وتمامی اهداف و تلاش این وبلاگ پیشبرد ادبیات متعالی و ماندگار است بنابراین - لطفا خارج از این حوزه تقاضای لینک نفرمائید.
باتشکر وسپاس فراوان میرخلیل (مسعود) حاکم زاده


تأويل اشعارفاخر

به صورت (ديالكتيك) گفتگو – وبهره گيری از پايگاه های ادبی هم در خوانش های متفاوت،

برای باروری هر چه بيشتر ذهن مرورگر در جهت درك افزونتر از التذاذ هنری .ونقب زدن به

افكارشاعران متقدم.

چنانكه می دانيد شعر تفسير و تعريف خطی نمی پذيرد اگرچه نوشته های بسياری به نام شعر

موجود است.اما به عقيده كارشناسان- اين نوع دست نويس ها ، چه موزن و مقفا ، باشند و يا

در قالب های ديگر در حيطه شعر نمی گنجند و در اركان سخن ديگر جای دارند. اگرچه اين

مقوله جای بحث بسياری دارد ولی در مورد منظورم دراين مبحث جایی ندارد.

بايد عرض كنم غرض ام از اين مقدمه بر اين است ، تا دوستان اهل ذوق را به ميدان فراخ ادبی

دعوت نمايم . وتمايل دارم عزيزان شاعر ،ناقد، وحتی دوستان اهل فرهنگ در رابطه با (اشعار فاخر)

خصوصااشعار متقدمين و حتی شاه بيت ها(بيت الغزل) باب تأويل را بازكنند و از ابهام ها،ايهام ها،

تجسم های هنری آن بزرگواران سخن برانندودوستان ديگرهم ازاين جدل های ادبی فيضی سرشار


ببرند و اندوخته ای بر دانش هم بيافزايند.(عقل قوت گيرد از عقل دگر-مولانا)ضمنا خواهشمندم

در اين راستا از هر گونه بحث های حاشيه ای خودداری شود.

تا در وادی عشق و ادب وعرفان خلط مبحث نگردد و از سفسطه و مغلطه مصون بماند.پيشاپيش از

همياری همه ی شما ادب دوستان كمال تشكر را دارم ضمنا می توانيد اشعار انتخابی را هم

خودتان پيشنهاد نماييد كه به طبق روال هر هفته در بوته ی نقد و نظر قرار بگيرد.

انشاالله اميدوارم حركت اميد بخشی از دوستان ديده شود تا امكان رشد ادبی هر قدرهم كوچك

جلوه گریی نمايد.منتظرفشردن دست گرم دوستان اهل ذوق هستم .

در پناه حق باشيد ميرخليل( مسعود) حاكم زاده


امکانات وب
تماس با ما



در اين وبلاگ
در كل اينترنت
Online User