انجمن مستقل شعر و ادب رشت _ حوزه ی گیلان

شعروادبیات _ حوزه ی گیلان

 

 

به نام خدا

 

 

اطلاعیه انتقال مکان انجمن شعرو ادب رشت(حوزه فعالیت گیلان)

 

 

 به قلم سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده |

 

اطلاعیه انتقال مکان انجمن شعرو ادب رشت(حوزه فعالیت گیلان)

 

 

 

 

شاعران و شعر دوستان عزیزهنرمند

 

به اطلاع می رساند انجمن شعرو ادب رشت به مکان ذیل انتقال یافت:

 

گلسار _خیابان 89 _ساختمان آتیه _ طبقه ی 5 _ واحد 13.

 

جلسه  شعرخوانی ودر صورت تمایل شاعر، نقد و بررسی توسط

 

شاعران هرهفته عصرهای دوشنبه ساعت 5 در مکان مزبور برگزار

 

 می گردد.

 

حضور پررنگ شما موجب امتنان خاطر است.

 

ضمناًخاطرنشان می نمایم انجمن شعروادب رشت هنرجومی پذیرد

 

 

برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید بامدیریت انجمن تماس حاصل نمایید.

 

09117653651


09115535243

 

 

ایمیل و جیمیل سیدخلیل (مسعود)حاکم زاده

 

masoud.hakemzadeh@gmail.com

 

masoud_hakemzadeh@yahoo.com

 

 

وبلاگ انجمن شعروادب رشت

 

http://rashtpoem.blogfa.com

 

 

باسپاس مسئول انجمن شعروادب رشت سیدخلیل (مسعود )حاکم زاده

 

عکسهای دیدنی های امروز 8 مرداد 89

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۴ساعت 0:12 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 سكوت را به تو دادم ، جواب جايز نيست

ببين كه رفته مسافر شتاب جايز نيست

 

 تو آسمان دلم را به بال غم زده ای

 نگو دوباره بدانم حساب جايز نيست

 

 نگاه چشم تو پر زد كسی صدايت كرد

به راه بسته ی تو، انشعاب جايز نيست

 

من از ستاره تو را تا سپيده آوردم

 تو منشأ همه رنگی نقاب جايز نيست

 

 من آتشم كه ببينی چگونه می سوزم

به اوج شعله رسيدم عذاب جايز نيست

 

هميشه بال و پرم را كلاغ ها كندند

برای اينكه بترسم عقاب جايز نيست.

 

ميرمسعود حاكم زاده  

 

 

 

 

 

شعر سنجاقک بی بال تقدیم به دوستان پاییزی در شمال عزیز


سنجاقک بی بال


_فصل پاییزشده


باد موسیقی این فصل خدارا


لای درزهای بام خانه ها


مثل نی لبک وگاهی سوت سوتک


به نمایش میگذاشت


_رقاصه ی این روز عجیب


ذرات پراکنده ی خاک بود و


شادباش بگیر


سنجاقک بی بال شده ی ذهن غریب.

 

رقیه امیدی چماچایی(آسوده)_تهران

 

 

 

 

 

 

 

دوچشم  مست  ميگونت  ببرد  آرام هوشياران

دو خواب آلوده بربودند عقل از دست بيداران!!

 

                 استاد سخن سعدی

تصاویر منظره های زیبا و خارق العاده طبیعی

 

من اگر  برتنتان وصله ی ناهمگونم

بعد از اين فاصله  گيريد ز پيرامونم

 

يا  مرا  با لب   پرخنده  پذيرا باشيد

يا  برانيد   زكاشانه ی  خود بيرونم

 

گر مرا از  قفس  عشق برون اندازيد

تا نفس می كشم از لطف شما ممنونم

 

بيش از اين بر سر من دست نوازش نكشيد

كه   به   اندازه ی   كافی   به  شما مديونم

 

عشق در حوصله ی عاطفه ی ليلی نيست

اين   منم   آنكه   گرفتار تر   از  مجنونم

 

گرچه در دست شما قطعه ای مومی نرمم

وای از آن لحظه كه از خشم بجوشد خونم

 

عشق بيماری مسری است زمن بگريزيد

تا    سرايت    نكند   بر  دلتان  طاعونم.

 

              مهدی عابدی

 

             

 

بی شكل تر از باد شدم تا نهراسيد

وقتی كه من واقعی ام را بشناسيد

 

پيداست كه در حوصله ات جسم نگنجد

اين وسعت پر دغدغه ، اين روح حماسی

 

ها... عاشق روئيدن و تكثير شدن ها

در پيله ی   پيراهنی   خود  نپلاسی

 

عريان شو و انكار كن اين جسم شدن را

تو جانی و جان را كه نپوشند لباسی

 

تا مرگ رسيديم و به سويی نرسيديم

مارا به كجا می برد اين پرت حواسی؟!

 

              محمدعلی بهمنی

 

                

 

تو گذشتی از من

و سپردی من را

به خدايی كه تورا

پی هر سجده از او خواسته ام...

 

                 مريم قهرمانلو

 

                   

 

بين تو _ و تو من،

 

      فرق است

 

         زمين تا آسمان

 

زمينی بودی كه آسمانی شدی...

 

              آزاده خزايی

 

              

چه ساده

 

به سادگی هايم خنديدند           

 

مردمانی كه يك عمر 

 

 ادعای سادگی و رفاقت می كردند!        

 

        سيده سارا حاكم زاده

 

                   

 

اين عشق چه زيباست، تو دردش باشی

دلشوره   و   اضطراب   سردش باشی

 

اين جور كه من به آب و آتش زده ام _

ای  كاش  عزيز  من   تو مردش باشی.

 

         مير مسعود حاكم زاده

 

               

 

از جاذبه ی زمين نمی ترسم

 

از چشمهايت می ترسم

 

كه ميخ كوبم می كند!

 

      راضيه(رها)احمدزاده

            

 

                   

 

 

خيره نمی شوم به تو

 

انعكاس تصوير من

 

خسوف چشمان توست!

 

 

           مريم احمدی

 

 

 

 

 

گر به  شاهان   جهان  مسند  عزت دادند

گوشه ای هم به من از ملك قناعت دادند.

 

              صائب

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

1)دلم را رو به نگاه تو آويخته ام

تا به تابش عاشقانه ای

گُربگيرد.

 

       ****

 

2)دير گاهی ست

لای كتاب های منطق ات

بحال فلسفه ای غم می خورم

كه سالهايش به اغما گذشت

به رويم دستی بكش

مرا به اسم صدا كن

تا شعری شوم برای دلت

عاشقانه تر.

 

           پريا قهرمانی

 

 

 

             

 

1)در رسيدن ها

اگر به دنبال راه كوتاه تری

ميانبری بزن به خودت.

 

          ****

 

2)امسال بعد خانه تكانی دلم

تو را

جا می گذارم...

آخر هر چيزی را

بايد سر "جا"ی خود گذاشت!

 

     فاطمه(ليدا)كارگر(برگ)

 

 

                 

 

 

1)فرقی نمی كند

بيايی يا نيايی

حالا كه

دلت را (جا)گذاشتی.

 

      ****

 

2)وقتی تب می كنم

تو گُر می گيری

سراسيمه ای،

ديدنی است عشقمان.

 

           ****

 

3)اگرچه پيچ و تابم دادی

خاطرت جمع

از پا افتادنی نيستم

روزگار.

 

 

    راضيه (رها) احمدزاده

 

 

             

 

 

 يك روز بيا فاصله ها را بردار

بين من و تو مسئله ها رابردار

 

وقتی كه چنين ،دست و دلم می لرزد

لطفی كن و این زلزله ها را بردار.

 

         ميرمسعودحاكم زاده

 

                    

 

من  از  لحظه ای  با  تو پرم ، منی  که  فقط  با تو شد روبرو

صدایی که دائم قرنطینه شد،و بغضی که جامانده در این گلو

 

کجا خط صاف تو را کج شدم؟ که میمیرم از بی کسی های خود

فقط  یک  نفس ، یک تپش  زندگی ،فقط  امشب از حال زارم بگو

 

رها می کنی دست سرد مرا، مرا می سپاری به فردای پوچ

من  از  درد های  زمانه پرم  ، گره  خورده  این درد های مگو

 

خودت  جسم  مصلوب  من  را بگیر ، مسیح  همین خواب آشفته شو

قسم می خورم حرف های تورا ،قسم می خورم خط به خط ،مو به مو

 

"تو تنها دعای قشنگ  منی ،خدا  می شود  مستجابت کند؟"

من  از  لحظه ی  با  تو بودن  پرم ، بمان در حوالی من، یا برو

 

                           مهسا طایری

 

 

                              

 

از من پرسیدی حالت خوب است؟

 

گفتم :تو خوبی؟

 

دوباره پرسیدی حالت خوب است؟!

 

نفهمیدی!!

 

تنها خوبی تو هست که شادم می کند...

 

            سیده سارا حاکم زاده

 

 

 

 

 

 

زفيض عشق دلهای  مخالف مهربان  گردد

ز آتش رشته های شمع  باهم يكزبان گردد.

 

                    صائب

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

سكوت را به تو دادم ، جواب جايز نيست

ببين  كه  رفته  مسافر شتاب جايز نيست

 

تو آسمان دلم را به بال غم زده ای

نگو دوباره بدانم حساب جايز نيست

 

نگاه چشم تو پر زد كسی  صدايت كرد

به راه بسته ی تو، انشعاب جايز نيست

 

من از ستاره  تو  را تا سپيده آوردم

تو منشأ همه رنگی نقاب جايز نيست

 

من آتشم كه  ببينی  چگونه می سوزم

به اوج شعله رسيدم عذاب جايز نيست

 

هميشه بال  و  پرم را كلاغ ها كندند

برای اينكه بترسم عقاب جايز نيست.

 

           ميرمسعود حاكم زاده

 

 

                  

 

 

1)رودخانه و ماهی های آزادش

      

طمع ماهی گير

 

لاك پشتی سرقلاب دست و پا می زد.

 

 

 

                ******

 

      

 

2)كابوس هايی را كه برايم می گفتی

 

كابوس نبود

 

درونت را بروز می دادی.

 

 

            ******

 

 

3) بچه گنجشك

 

دل من است

 

كه برای ديدنت

 

 تندتند می زند.

 

 

       راضيه(رها)احمدزاده

 

 

                 

 

برف زمستان را

 

با همه ی بی رحمی اش  دوست دارم

 

وقتی ردپای دروغهايت را سرراست نشانم داد.

 

                  پريا قهرمانی

 

 

                           

 

دلم گرفته  کمی  قیل و قال میخواهد
کمی  برای  نماندن  مجال میخواهد


دلم چقدر  درون  سکوت  گرم خودش
برای   واژه   رفتن    محال  میخواهد


سرم پراست از این روزهای بی تکلیف
"سری  كه  درد  کند  دستمال میخواهد"


کمی نشان بده از جرأت نداشته ات
نشانه ای كه  نباشد سوال میخواهد


همیشه  اوج  حضور   تلاقی  لبخند
برای ثانیه ای حس و حال میخواهد


کدام روز تو  خط  می دهی به چشمانم؟
بگو   چقدر   دلت   احتمال  میخواهد؟!

 

         معصومه(مهتاب)یوسف پور

 

 

                  

 

 

 یک بـاره اشــــک از سخنـــم می چکد ببین

یک  شب به پای قصه ی این غصه ها بشین



بـازیـچـــــه ای بـــوده ام و غــــرق بـــازی ام

با  این  نوشـتـــه ها، تـو  ببین  می شناسی ام



وقـتـی   نبــاشی  نفــســــم  تــنــگ می شود

کــارم گــــره مـی خــورد  و لـنــــگ می شود



مـن از تـــــو رد نمی شوم ای قـاصـد خـــزان

لطــفــی  کــن  و  پای  دلِ خستــه ام بمــان...



بـغـضـی شدی کـه از دل مــن وا نمی شوی

دردی شـــدی که  در سخنــم جـا نمی شوی



در انتــظار قــــاصـــــدک و یـک نشــانــــی ام

مــــن  حـــــاضــرم  کــه  به  آتــش کـشـانی ام



هــرگــــــز خــدا نخـواسته دور از تو سر کنم

بایـد چـــگونه از تــو وُ عـشق ات حذر کنم؟!



دل  را دگــــر  تــــــاب  غــم و انتـفـاضــه نیـست

بــاز آ و روی قـــــــول و قـــرار خــودت بایــست

 

               مریم قهرمانلو (بانوی خیال)

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۴ساعت 2:41 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

        زاغ و عقاب     

   

 (دکتر پرويز ناتل خانلری)
 


گشت غمناک دل و جان عقاب                              
             چو ازو دور شد ايام شباب


ديد کش دور به انجام رسيد                                 
               آفتابش به لب بام رسيد


بايد از هستی دل بر گيرد                                        
          ره سوی کشور ديگر گيرد


 
خواست تا چاره ناچار کند                                       
          دارويی جويد و در کار کند


 
صبحگاهی ز پی چاره کار                                  
           گشت بر باد سبک سير سوار


 
گله کاهنگ چراداشت به دشت                                             
          ناگه از وحشت پر ولوله گشت


 
وان شبان بيم زده،دل نگران                                              
                   شد پی بره‌ نوزاد دوان


 
کبک در دامن خاريی آويخت                               
          مار پيچيد و به سوراخ گريخت


 
آهو استاد و نگه کرد و رميد                                
             دشت را خط غباری بکشيد


 
ليک صياد سر ديگر داشت                                  
            صيد را فارغ و آزاد گذاشت


 
چاره مرگ نه کاريست حقير                                               
            زنده را دل نشود از جان سير


 
صيد هر روزه به چنگ آمد زود                                           
               مگر آن روز که صياد نبود


 
آشيان داشت در آن دامن دشت                                              
          زاغکی زشت و بد اندام و پلشت


 
سنگها از کف طفلان خورده                                    
          جان ز صد گونه بلا در برده


 
سال‌ها زيسته افزون زشمار                                
                 شکم آکنده ز گند و مردار


 
بر سرشاخ ورا ديد عقاب                                                   
          ز آسمان سوی زمين شد به شتاب


 
گفت که ای ديده ز ما بس بيداد                                  
             با تو امروز مرا کار افتاد
 


مشکلی دارم اگربگشايی                                                    
                 بکنم آنچه تو می‌فرمیای


 
گفت:مابنده درگاه توایم                                      
              تاکه هستيم هوا خواه توايم


 
بنده آماده بودفرمان چيست؟                                
          جان به راه تو سپارم،جان چيست؟


 
دل چو در خدمت توشاد کنم                                    
              ننگم آيد که زجان ياد کنم


 
اين همه گفت ولی در دل خويش                            
             گفتگويی دگر آورد به پيش


 
کاين ستمکار قوی پنجه کنون                              
            از نيازست چنين زار و زبون


 
ليک ناگه چوغضبناک شود                               
          زو حساب من وجان پاک شود


 
دوستی راچونباشد بنياد                                   
          حزم را بايدت از دست نداد


  
 در دل خويش چواين رای گزيد                                            
              پر زد و دور ترک جای گزيد


 
زار و افسرده چنين گفت عقاب                                             
               که مرا عمر حبابیست بر آب


 
راست است اين که مرا تيزپرست                                         
              ليک پرواز زمان تيز تر است


 
من گذشتم به شتاب ازدر ودشت                          
               به شتاب ايام از من بگذشت


 
ارچه ازعمردل سيری نيست                              
              مرگ می‌آيدوتدبيری نيست


 
من واين شهپرواين شوکت وجاه                       
           عمرم از چيست بدين حد کوتاه؟


 
توبدين قامت و بال ناساز                                       
          به چه فن يافته‌ای عمر دراز؟


 
پدرم از پدرخويش شنيد                                         
          که يکی زاغ سيه روی پليد


 
با دوصدحيله به هنگام شکار                             
              صد ره از چنگش کردست فرار


 
پدرم نيزبه تودست نيافت                                      
                   تا به منزلگه جاويد شتافت


 
ليک هنگام دم باز پسين                                    
               چون تو بر شاخ شدی جايگزين


 
ازسرحسرت با من فرمود                                 
                 کاين همان زاغ پليدست که بود


 
عمرمن نيزبه يغما رفته است                             
             يک گل از صد گل تو نشکفته است


 
چيست سرمايه اين عمر دراز؟                             
              رازی اينجاست تو بگشا اين راز


 
زاغ گفت :گرتو درين تدبيری                                             
                     عهد کن تا سخنم بپذيری


 
عمرتان گرکه پذيرد کم وکاست                                     
          ديگران را چه گنه کاين ز شماست
 


زآسمان هيچ نياييد فرود                                               
          آخر از اين همه پرواز چه سود؟


 
پدر من که پس از سيصد و اند                             
          کان اندرز بد و دانش و پند


 
بارها گفت که بر چرخ اثير                                
          بادها راست فراوان تاثير


 
بادها کز زبر خاک وزند                                              
             تن و جان را نرسانند گزند

 
 
هر چه از خاک شوی بالاتر                                
            باد را بيش گزندست و ضرر


 
تا به جايی که بر اوج افلاک                               
             آيت مرگ شود پيک هلاک


 
ما از آن سال بسی يافته‌ايم                                  
                کز بلندي رخ بر تافته‌ايم


 
زاغ را ميل کند دل به نشيب                               
      عمر بسيارش از آن گشته نصيب


 
ديگر اين خاصيت مردار است                                            
          عمر مردار خوران بسيار است


 
گند و مردار بهين درمانست                                
              چاره رنج تو زان آسانست


 
خيز و زين بيش ره چرخ مپوی                                     
          طعمه خويش بر افلاک مجوی


 
آسمان جايگهی سخت نکوست                             
          به از آن کنج حياط و لب جوست


 
من که بس نکته نيکو دانم                                  
                راه هر برزن و هر کو دانم


 
آشيان در پس باغی دارم                                    
          وندر آن باغ سراغی دارم


 
خوان گسترده الوانی هست                                 
           خوردنی های فراوانی هست


 
آنچه زان زاغ و را داد سراغ                               
          گند زاری بود اندر پس باغ


 
بوی بدرفته از آن تا ره دور                               
              معدن پشّه، مقام زنبور


 
نفرتش گشته بلای دل و جان                               
          سوزش و کوری دو ديده از آن


 
آن دو همراه رسيدند از راه                                 
          زاغ بر سفره خود کرد نگاه


 
گفت :خواني که چنين الوانست                              
          لايق حضرت اين مهمانست


 
می کنم شکر که درويش نيم                                 
          خجل از ما حضر خويش نيم


 
گفت و بنشست وبخورد ازآن گند                             
                   تا بياموزد از و مهمان پند


 
عمر در اوج فلک برده به سر                              
                   دم زده در نفس باد سحر


 
ابر را ديده به زير پرخويش                                
            حيوان را همه فرمانبر خويش


 
بارها آمده شادان ز سفر                                              
            به رهش بسته فلک طاق ظفر


 
سينه کبک و تذرو و تيهو                                   
              تازه و گرم شده طعمه او


 
اينک افتاده بر اين لاشه و گند                              
          بايد از زاغ بياموزد پند؟


 
بوی گندش دل وجان تافته بود                                             
            حال بيماری دق يافته بود


 
گيج شد، بست دمی ديده خويش                             
            دلش از نفرت و بيزاری ريش


 
يادش آمد که بر آن اوج سپهر                              
            هست پيروزی و زيبايی و مهر


 
فرّ وآزادي و فتح و ظفرست                                              
               نفس خرّم باد سحرست


 
ديده بگشودوبه هر سونگريست                                         
           ديد گردش اثری زينها نيست


 
آنچه بودازهمه سو خواری بود                                           
          وحشت و نفرت و بيزاری بود


 
بال بر هم زد و برجست ز جا                            
          گفت : کای يار ببخشای مرا


  
 سال‌ها باش و بدين عيش بناز                               
             تو و مردار تو عمر دراز


 
من نيم در خور اين مهمانی                                    
                   گند و مردار ترا ارزانی


 
گر بر اوج فلکم بايد مرد                                              
          عمر در گند به سر نتوان برد


 
شهپرشاه هوا اوج گرفت                                                    
          زاغ را ديده بر او مانده شگفت


 
رفت و بالا شد و بالاتر شد                                 
          راست با مهر فلک همسر شد


  
 لحظه‌‌ای چند بر اين لوح کبود                             
          نقطه‌ای بود و سپس هيچ نبود.

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۴ساعت 2:33 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

   

 افسانه ها ميدان عُشّاق بزرگند


ما عاشقان كوچك بی داستانيم.  

 
زنده ياد حسين منزوی

 
    

 گالری عکس پرند گان

 
تا  در هوايت  پر  زدم  بالم بريدی

بی بال و پر وقتی شدم تنها پريدی

   ناگاه  لك  انداختی  بر آسمانم

 بعداً شبيه ابر كم كم قد كشيدی

  من بغض شعرم را شكستم گاه و بی گاه

ديدم  تو  چكه چكه   بر  دفتر   چكيدی  

 آهسته   رفتم   تا   نبينی   رفتنم را

طوری كه حتی جای پايم را نديدی

  كم كم تمامت آب شد انگار اصلاً

جای  محبت   سالها  يخ  آفريدی

   امروز ديگر باز كن چشمان خود را

از  آن  تصّورها  برايم خواب ديدی  

 #

   پای درختی آب پاشيدی شب و روز

بايد ببخشی ميوه اش را كال چيدی.

 

  ميرمسعود حاكم زاده 

 

 

       به تصورت آمده ای آشتی؟ 


  وقتی


  هنوز


  شعله ی چشمانت را

 
باد هر طرفی می برد.

 

    راضيه (رها)احمدزاده  

 

 

  
     هرچند آمدنت بی مقدمه بود

  
  رفتن ات اما... 

  دردناك ترين پايان نامه ام شد.


  سيده سارا حاكم زاده 

 

  


  وقتی همه هوش و حواسم با تو بسته است

 عادت  به  جای  عشق در قلبم نشسته است

   وقتی    دگر   با   تو    ندارم    اشتياقی

 وقتی صميميت به جايی رخت بسته است

  اينك   ندای  حرف  عشق  ،  می گويد  آرام

 عشقی كه برگردد از آن اوجش ،گسسته است

  وقتی  به  يك  ظنی  مسير دل خراب است

وقتی كه ارزش در دلت آنی شكسته است

  اينك  هوای  عاشقی  را  دو  به  يك كن

 عشقی كه يكباره بميرد سرشكسته است.


  آزاده خزايی  

 

 

 


       آرام بنشين رو به رويم باز غمگينم

 يك بار ديگر هم بده با عشق تسكينم

   من آن نسيم عاشقم در آسمان صبح

اما  فقط  با  توست اين  با  توست اينم

   آهسته در  گوشم  صدای خوب تو پيچيد

 اين شد شروع لحظه های ناب و رنگينم

  آخر  نگاه  نافذت  كار  خودش  را  كرد

 حالا به غير از چشم تو چيز‍يي نمی بينم!  

 يكرنگ هستی تو هميشه، آبی خالص! 

آرامشی   زيبا   برای    قلب   مسكينم

  ای كاش چشمانم پر از تصوير تو می شد

 اين  هم   طنين  پرشكوه  و سبز  آمينم !

  من عاشق بارانم و امشب هو ابری است

 آرام  بنشين   رو  به  رويم  باز غمگينم.  


سيده سارا زارع پاك

 

 


  
      ذوقی ندارد سيب سرخی داشتن بی تو

 سخت است حتی يك قدم برداشتن بی تو

  افتاده  مثل  برگ  زردی  دردهایی  سرد

دورو برم از شاخه ی چشمان من بی تو

  من شاعرم يك شاعر كوچك كه می ترسد

از عاشقی از دل  به اين  دريا زدن بی تو  

 من شاعرم يك شاعر كوچك كه می داند

فرهاد  حتی  نيست  مرد كوهكن  بی تو

  شايد كه  تصويرم  به  ياد  تو  نمی آيد

 پس كی رهايم می كند اين سوء ظن بی تو

  ديگر  چرا  دلواپس  يك  سيب بايد شد

 وقتی بدم می آيد از عاشق شدن بی تو

  ديگر غزل گفتن ندارد – هيچ می دانی؟

 پيچيده ام روح غزل را در كفن بی تو!


  صديقه كشتكار شهرستانی 
   

 

 


  قصه  آغاز  شد  و  يك  دختر ، باز درجنگ نابرابر بود

قصه ی دختری كه تا ديروز ،نور چشم پدر و مادر بود

  پنج _ شش سال پيش بود انگار،كوركورانه شوهرش دادند

 از  همان  روزهای  آغازين ،  شاهد   اعتياد   همسر  بود

   روز و شب می نشست كنج اتاق، دود می كرد هرچه را كه داشت

خون   او  را  سه  بار عوض كردند ،  باز  از بار   قبل بدتر بود

  دخترك حق اعتراض نداشت،درد آتش به جان او می زد

 و دمای  تب  هميشگی اش ،  بازهم  روی حداكثر بود

  روزهای  جوانی  او  نيز ،  بی خدا حافظی  گذر كردند

 هيچكس هم به داد او نرسيد،همچنان اين بلا مكرر بود

  خواست از همسرش جدا بشود،طاقت او بريده بود،اما

 گاه  در فكر آبروی پدر ، گاه هم  طعنه ی  برادر بود

  دخترك مثل ابرهای بهار،هر كجا دوست داشت می گرييد

گاه هم  بی دليل  می خنديد ، گرچه اين احتمال كمتر بود

  آخر خط رسيده  بود انگار ، تيغ  برداشت و رگش را زد

 خون او در هوا كه می رقصيد، مثل پرواز صد كبوتر بود

   مادر  او  هنوز  می گريد ،  گرچه  دردی دوا نخواهد شد

 _ آب رفته كه بر نمی گردد_ نقش بر روی قبر دختر بود.


  اشكان صمصام  

 


      1)هيچكس شكايتی نكرد

  وقتی آسمان غريد   باران باريد


   به هركس سهمی رسيد


  من بی نصيب ماندم 

   كه


همه چيز را سهم تو كردم.

 

     زهرا يعقوبی

 


2)همه تنهايی من

 
  هنوز شريك لحظه هايم هستی

 

   من جز تو


با كسی درد و دل نمی كنم.


  زهرا يعقوبی  
  


  1)روز چيست؟

   جز بازی نوری با چشم ها...


ديگر طاقت پرتوهايی كه چشم ها را


به بازی رنگارنگ می كشاند ندارم 

  در شب تو هم زيباتری...


  فاطمه (ليدا)كارگر(برگ)  

 


  2)جايی كه می دانی

 

   به تو تعلق ندارد   نمان 


حتی   "قلب" آدمها باشد...


  فاطمه (ليدا)كارگر (برگ) 

 


  
      آنقدر كوچه های خاطره را پرسه زدم

   به رايحه ای   تا تو  

 بلوز آبی ات در بالكن خانه ای هم آغوش باد


  چه عاشقانه می رقصيد.

    
پريا قهرمانی    

 

 


    سياه چاله ته ندارد


اين كشف تازه ای نيست!


سالهاست


 اشتهای سيری ناپذير شب


می بلعد اشكهای مرا!

 


  مريم احمدی

 

 

         چيزی شبيه خاطره از ياد رفته است

 يك مشت آرزو همه بر باد رفته است

  آواز   كوه  بود  و  درختی  و خانه ا‌ی

 بر اين حضور سبز چه بيداد رفته است

  شيرين وشان صدای اناالحق زدند و داد

 تكرار تيشه ای  كه به فرهاد رفته است

   يك خواب بی سپيده و رويای بی مثال

مانند يك سراب همه بر باد رفته است.


  غلام رضا وطن خواه  

 

 
  
     پشت بام دلم پر از برف است،جان من! با نگاهت آبش كن

 اين  زمستان  كه رفته تا رگهام ،با بهار خودت جوابش كن

  بی تو نه  ، آسمان چشمانم رنگ خورشيد را نمی بيند

 زندگی نيست اينكه من دارم ،تو جهّنم فقط حسابش كن

  توی اين  جاده  ردّپايت را  يك  نفر  بی اجازه ام  برداشت

 شايد اصلاً تو بر نمی گردی !شايد اصلاً ... بيا مُجابش كن

  من  اگر  مثل  آدمك برفی  مات  ماندم  ميان چشمانت

 وقتی از آن خوشت نمی آيد ، پس بيا لااقل خرابش كن.


  آنيتا قربانعلی زاده  

 

 

   
  نه  می شود  يك  آسمان  روی  زمين حتی

 اصلاً غلو هم نيست هستی بيش از اين حتی

   تحويل  وصفت  را  چگونه  پر كنم  امسال

 وقتی كه گم می شد در آن هفتاد سين حتی

   گاهی چنان قد می كشی در پيش چشمانم

 پيش تو كوچك می شود ديوار چين حتی  

 حتی اگر هم كشف چشمت آنقدر سخت است

 مشكل تر  از  رفتن  به  صد  ميدان مين حتی  

 آخر    خدا هم  بين   آدمهای   تكراری

 هنگام خلق تو به خود گفت آفرين حتی .  

 
صديقه (سميرا) يحيی پور  

 

 


   
   بيشتر از اينا می خوامت لعنتی شك برا چی

 ميگی می ری بی خيالش تنها و تك برا چی

  بهونت بی خوده اصلاً من اگه دوست ندارم

 اول  اسمت  و كردم   رو  دلم  حك برا چی

   همه  حرفای  تو  رو  چش قبوله اما بگو

كه دم به دم دل واسه ی تو می زنه لك برا چی

   تو خودت دوسم نداری مرد و مردونه بگو نه

من و با  حرفای تلخت  می كنی  دك برا چی.  


حوريه قاسمی پور  

 

 


    زخمی از عاطفه درون غزل ، فاجعه در مدار ثانيه ها

 دلشان با خدايشان خوش بود چقدر بی قرار ثانيه ها

   دل يك مرد روی سجاده گريه را از خودش دريغ نكرد

 لحظه ها دلنشين و زيبا بود گريه در انفجار ثانيه ها

  آه  اما  چقدر ساده  زمين  زير  پای  تمامشان گم شد

 روزهايی كه سخت جا می شد در ته كوله بار ثانيه ها  

 گاهی از يك عبور طولانی می توان جاده را عمودی ديد

 تا كجا  ارتفاع دارد  عشق  توی  اين گيرودار ثانيه ها

  ساده هرگز نبوده رفتنشان ، می شود از كنار آن رد شد؟

 يك  سؤال  بزرگ  جا مانده ، چه شده اعتبار ثانيه ها؟!


  معصومه (مهتاب) يوسف پور 

 


     


  به شوق آمدنت می رسند حوصله ها

 تمام  می كنم آری ، تمام شد گله ها

   ببين چگونه تورا دور می كند ازمن

 دقيق تر  شدنم بر جواب مسئله ها

  هميشه شاعری ام لحظه های دور از توست

 كه   ياد     داده اييم    شاعرند    فاصله ها

  دلم به عشق تو قرص است آنچنانی كه

 محال است تا هلاكم   كنند   زلزله ها  

 دهان   كه  باز  كنی  كوچ می شود آغاز

 خوشا به حال من و بد به حال چلچله ها.


  كتايون يحيی زاده      

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۴ساعت 2:29 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

سالها بر شانه دریا می کشد فانوس را


ریختی ،پاشیدی از هم کل اقیانوس را

 


ای پری وقتی که سر از آب بیرون می بری


می کشی بیراهه کشتی های اهل روس را

 


گاهی از دریا به بالا می روی، پر می زنی


اوج القا می کنی مرغابیِ مأیوس را

 


پر زدنهایِ تو در این شهر در می آورد


از کلیساها صدایِ ضجّۀ ناقوس را

 


پر نزن گنجشکِ من دور وُ برِ هر خانه ای


خانه ها دارند آخر گربه هایی لوس را

 


بیم دارم از کلاغانی که دورت کرده اند


کِی به پایان می رسانی ترس این کابوس را

 


جورِ هندو را کشیدم، آمدم با دستِ پُر


هر کسی می خواهد اینجا یک پرِ طاووس را

 

 

صدیقه کشتکار شهرستانی

 

 

از مال دنیا من فقط دارم شما را

اما نه تنها نه شما را و خدا را

 

یکدنده لج کردم خدا شاید بگیرد

این دستهای عاشق از هم جدا را

 

یکدنده لج کردم اگر چه گونه هایم

از شرم داءم می کند گم دست و پا را

 

بشمر نفسهای مرا در حال مرگ است

آهسته کم می آورم بی تو هوا را

 

آن شمعهایی را که نذرت کرده بودم

قسمت نشد باعث شود دیدار  ما را.

 

صدیقه کشتکار شهرستانی

 

 

بیرون بکش از ،دو کفش من پایت را

هی باز نکن توی دلم جایت را

 

گوشم به خدا تکان نخورد از لبخند

هر دفعه فقط شنید دعوایت را.

 

صدیقه کشتکار شهرستانی

 
[عنوان ندارد]
+ نوشته شده در جمعه هجدهم مهر 1393 ساعت 1:12 شماره پست: 76

 سگی را لقمه ی نانی فراموش

نگردد گر زنی صد نوبتش سنگ

 

وگر عمری نوازی سفله ای را

به کمترچیز آید با تو در جنگ.

 

سعدی شیرازی

 
 
 
شعر "كهنه مثل_بی تضمين(رباعی)" از شاعر "میرخلیل(مسعود)حاکم زاده"

1)ابعادجهان دويدنی نيست رفيق
هر فاصله ای رسيدنی نيست رفيق

گفتند كه خواستن توانستن بود
اين كهنه مثل شنيدنی نيست رفيق.

ميرمسعودحاكم زاده

********

2)مجموعه ی زندگی سراسر اين است
شفاف ترين آب تنش پرچين است

با آن عظمت ،موج به ساحل زد و مُرد
معنای جهانی است كه بی تضمين است.

ميرمسعودحاكم زاده

مشاهده شعر در سایت شعرنو http://www.shereno.com/file.php?id=329636

www.shereno.com
 
 
 
 
تجسمت می کنم
 
درهاله ای از خیال
 
نشسته ای میان نی نی چشمانم
 
پلکهایم را می بندم
 
تا هوای رفتن نکنی.
 
راضیه(رها)احمدزاده
 
 
 
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۴ساعت 2:22 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

به نام خدا

 

آسيب ترجمه

 

ميرمسعود حاكم زاده

 

 

اخيراً كه مشغول بررسی آسيب هایی كه شعررا تهدید می كند بودم، ناگهان به مقوله ای

پيش پا افتاده و در عين حال حائزاهميت برخوردم كه فكر می كنم مطرح كردن این

مبحث می تواند برای جوانان ثمر بخش و آگاهی دهنده باشد،جريان از اين قرار است؛

در محفلی شعر ترجمه شده خارجی  را باآب و تاب فراوان قرائت می كردند و چنان

كوبنده و با احساس مانور می دادند كه نپرس و اگر از حق نگذريم از همه بيشتر خود

(شخص خواننده شعر)لذت می برد، واين امر از تكان  دادن سر معلوم  بود. اما ديری

نپاييد كه يكی از شاعران پرسيد : آيا وجه تمايز اين به اصطلاح شعر با نثر معمولی در

چه بوده است؟!ايشان كه به هيچ وجه چنين پيش بينی را نمی كرد وبا پيش فرض های

 خود بهترين شعر دنيا را قرائت می نمود، ناگهان برآشفت؛ كه شما چه می گوييد؛

اين شعر چندين جايزه گرفته است، تعدادی از بزرگان نام آشنای جهان اين شعر را

 شاهكار دانسته اند و...

اما جز نثر معمولی با واژه های استعاری چيز ديگری نبود. اين جريان باعث شد تا

 جرقه ای در ذهنم ايجاد شود كه با دوستان شاعر بحثی را مطرح كنم.

(شعر مقوله ای است  هنری و تاثير گزار در فضایی خاص با در نظر گرفتن هندسه

 كلمات از نظر صوری و واژی  و مفهومی)اين مقوله نظام مند می باشد ،

(چنانچه به هرعلتی اين هماهنگی يا هارمونی به هم بريزد، شعر از جوهره ی اصلی

خود خارج می شود و تبديل به زبانی معمولی و غير هنری می گردد)اين مقوله را اكثر

بزرگان علم وادب اذعان دارند (يعنی  شعر ترجمه شده ديگر شعر نيست) بلكه

ترجمه ی شعر است.احياناً اگر شاعری ديگر آن را به زبانی ديگر به شعر در بياورد

 باز هم _ آن شعرنيست بلكه شعر ديگر از شاعر ديگری است.ضمناً بايد متذكر شد

 كه بزرگان بر اين باورند شعر تاثير گذارو ماندگار هرگز از ترجمه ، خوب در نمی آید

 ومنحصراً در قالب خويش می درخشد واين یكی از بارزه های مهم شعر است. بنابراين

هرگز نبايد ترجمه شعر با خود  واقعی شعر تداخل پيدا كند واذهان را به انحراف بكشاند

 و چه بدتر آنكه عده ای به عنوان مصداق  روشن الگو برداری كنند،اين می تواند

فاجعه باشد.ما در سال های اخير بيشترين ضربه را از همين باور داشت های غلط

خورده ايم و در طول اين راه شاعران زيادی با اين پيش فهم ها با فريب واژه های

 پر زرق و برق،سر گردان شده و شاعرانه گی شان را بر باد داده اند.ولی متاسفانه

 مثل اينكه اين روند كماكان ادامه دارد.اميد وارم اين مقاله يا درد دل ، دست كم برای

 تعدادی هر چند اندك كارگشا باشد. 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۴ساعت 2:3 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

                                                

                                               به نام خدا  

 

                                   هذيان گويی شعر نيست

 

                                         ميرمسعودحاكم زاده

 

كار جنون ما به تماشا كشيده است

جانا تو هم بيا كه تماشای مان كنی.

 

عصر حاضر كه عصر ارتباطات وتكنولوژی نام گرفته است وجهان هر روز به

 سمت صنعتی شدن پيش می رود ودنيای «ماشينزم » با روح انسان

بيداد می كند و انسان حاضرخواسته و ناخواسته در كام ابزاری شدن غرق

می شود،اگر به خود نيايد كم كم از ارزش های انسانی دور

شده و به كالا بدل میگردد،در این بحران روحی تنها مقوله ای كه می تواند فقر

 عاطفی را التيام بخشد مقوله ی ادبی  و عرفانی ست كه ادبيات راستين

را تقويت  می كند،عشق به زيبايی ها ،آرامش و شادی به ارمغان می آورد

 و موجب می گردد كه انسان به داشته ها فكر كند (چون

اكثر انسان های عادی به طور  معمول به نداشته ها فكر می كنند) و وقتی به

داشته ها ی خود فكر می كنند كه آن را از دست داده اند. و به همين دليل از

 توانايی های خود راحت صرف نظرمی كنند، و چنانكه می دانيد خوب و بد

 احساس  خوشبختی و بدبختی  بيشتر در ذهن ما ريشه دارد و اكثر مجازی

 هستند نه حقيقی و فقط در ذره بين تصوّرات ماست كه نقش آفرينی می كنند

 چه بسا آدم های شاخص و متموّل احساس بدبختی می كنند و كسانی هم  در

 كلبه ای محقّر،خود را خوشبخت ترين فرد جهان می دانند بهتر است زياد

 از موضوع دور نشويم وبه همين توضيح مختصر بسنده كنيم و به قول

شاعر (هزار نكتهء باريك تر ز مو اينجاست) واما اصل مطلب  دغدغه ای

كه ادبيات راستين را تهديد می كند،معضلی كه مثل خوره به جان ادبيات افتاده است

جنبش های به اصطلاح پست مدرنی می باشدحتماً دوستان شاعر وادبياتی های

ما خاطر دارندكهيكی دو دهه ی گذشته و حاضر بحث داغ محافل ادبی مبحث

پسامدرن يا پست مدرن بوده است و اين پديده مجهول الهويت بارها باعث

درگيری های شديد ادبی شده است وطرفداران آن اكثراَ سعی بر آن داشته اند

 تا با«شانتاژ» خود را به اثبات برسانند كه البته اين موج تاحدود زيادی

فروكش كرده است واما پس مانده های اين نوع نگرش باز هم در اينترنت و

«وب لاگ ها» نوشته هایی به نام شعر درج می شود كه آنقدر شرم آور است

كه حتی نمی شود به  جهت ادب گوشه ای ازآن را بيان كرد و به حدّی تهوع آور

 است كه بايد به هر چه شاعر لعنت فرستاد و از

 آنجايی كه بنده از اهداف اين حضرات مطلع هستم كه مقصود نهايی شان متفاوت

 بودن است، نه چيز ديگر. اين گروه كه به اصطلاح «آوانگارد» يا پيشرو

 avant-garde  خود را می نامند اولين حركتشان تخريب است،چه در زبان،

 چه دراخلاق، مفهوم ناگفته نماند كه اين هنجارشكنی های كاذب حاصلش جذب

 مخاطبان ناآگاه و كسب شهرت تصنعی است ومتاسفانه اين مدّعيان پای را 

 فراتر می گذارند و  با غرغره كردن واژه های مستهجن و

ناسزاگويی های بی ربط خود را صاحب سبك وسياق می دانند و كلمه های

وقيحانه را مدرن  می شمرند ودم  از پسامدرن می زنند و خود را پيشرو

می دانند و به همين   توهّم  دل خوشند در صورتی كه  هرگز شاعران

 اروپايی چنين ناسزاهائی نگفته اند كه اينطور بی پرده باشد. واگر بهتر بگويم

اصلاَ در اروپا شاعرانی به نام پست مدرن نداريم وبايد عرض كنم حتی اين

 قشر تئوری زده كاذب هستند وبازاگر بخواهيم اين مبحث را ريشه يابی كنيم

می بينيم حتی اين نوع بی پرده گويی نگرش تازه ای هم نيست چون در

هجويات شاعران گذشته به حد وفور يافت می شود وتنها با اين تفاوت كه

شاعران كلاسيك گذشته واژه های ركيك را برای مطايبه يا التذاذ جنسی بكار

 می برند وشاعران پست مدرن ايرانی قصدشان جنسی تخريبی می باشد وتا

حدودی شبيه مكتب « دادائيسم » هذيان وار  و درهم برهم  هم می گويند ودر

 نگاه كلی می توان به اين نكته اشاره كرد كه پست مدرن های ايرانی يا

 « شاعران شعرحركت » تخريب  زبان را با شالوده شكنی  « دريدايی »

 اشتباه گرفته اند . در اين جا بد نيست برای تكميل عرايضم به مصاحبه ای كه

 مجله فرانسوی با ( ژاك دريدا )  كرده بود اشاره ای داشته باشم . مصاحبه ی

مذبور چنين بوده است: كه آقای دريدا ، چرا شما شالوده شكنی را چندين بار

 پياپی در فلسفه مثال می زنيد در صورتی كه در ادبيات  هم  دست  دارید  

ايشان  با  قاطعيت  جواب دادند  برای اينكه  شعر خود  شالوده شكن می باشد

 كلاَ در ادبيات بيشتر اوقات به طور خود جوش اين فرايند  رخ می دهد 

ونيازی برای مثال نمی بينيم.مدتی پيش هم در يكی  از هفته نامه های داخلی

 يكی از همين افراد به اصطلاح  ( پيشرو ) صحبت از  اسطوره زدايی نموده

بود كه اين هم به هيچ وجه شدنی نيست.وشعر خود اسطوره مضاعف  است.

 مگر می شود از اسطوره ، اسطوره زدايی كرد؟! و مورد  بعدی اينكه  اين

 دوستان  منحرف با شنا كردن در خلاف جريان آب قصد دارند كسب شهرت نمايند

 ودر اين راستا ستيز  با ارزش های  اخلاقی  را هدف  می دانند و بر این امر

  واقف هستند  كه  تمام حركت های  غير معتارف جاذب است ولی من از

 دوستانی  كه بدون  تحقيق  و  ريشه يابی  اين مقوله را دنبال  می كنند

 و مواظب تبعات آن نيستند  چند سؤال دارم و اميدوارم بيشتر بينديشند

 و به صحت و سقُم آن فكر كنند.

 

1-   يعنی با اينگونه شعرها می توان در دل ها نفوذ كرد؟

 

2-   می توان مورد تائيد ناقدان يا كارشناسان شعر قرار گرفت؟

 

3-   با اين نوع نوشته ها چه كسانی ما را خواهند پذيرفت؟

 

4-   حتی بيگانگان از ترجمه چنين شعر هايی لذت می برند؟

 

5-   آيا با چنين هويتی می توان در اجتماع مطرح شد وسر بلند كرد؟

 

6-   آيا اين نمونه بارز از ناتوانی در سرودن شعر واقعی نيست؟

 

و باز به دوستانم عرض می كنم، جمله های ركيك  واژ ه های تنفر انگیز 

كجای هنر را بر می تابد كه  ما چشم بسته آن را می پذيريم، حالا

 اگر مورد تائيد  عده ای  ناهنجار قرار گرفت اين

 چه جای دل خوشی دارد وبه قول ( حزين لاهيجی ) :

 

به چشم سفله گان دهر ظالم را بود شأنی

مگس زنبور را شاهين زرين بال می بيند.

 

دوستان مطمئن باشيد هنر  ورای اين حرف های بی اساس است.

 

معرفت دُر گرانی ست به هر كس ندهند

پر طاووس قشنگ است به كركس ندهند.

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۴ساعت 1:58 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

مصاحبه در رابطه با شعر_هفته نامه هاتف مورخ فروردين  1380

 

براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

اشاره:


 سیدخليل (مسعود ) حاكم زاده متود سال 1337 است واز پانزده سالگی

 

خود را وارد جريان و حال وهوای شعر نموده  واندك اندك از همان زمان

 

اشعارش از صدای گيلان_صدای سبز_ پخش می شد.

 

فعاليتهای فرهنگی وی از اين پس شتاب بیشتری گرفت و در مجلات و نشريات 

 

سراسری و مطبوعات محلی گيلان اشعارش به چاپ رسيد،ضمناً وی در مقاله

 

نويسی ادبی و نقد و بررسی اشعار معاصر دست دارد.

 

بی پرده گويی و كنايه ای به هنگام از خصوصيات اشعار او است و به همين

 

 سبب از انجمن های ادبی مختلف جوايز بسياری را دريافت كرده است.

 

هم اكنون نيز اشعارش در مطبوعات سراسری به چاپ می رسد.

 

او معتقد است شعر از بطن وجود انسان بر می خيزد و هيچ  كلام انتزايی

 

نمی تواند جايگزین احساسات برخاسته از لحظه ايی كه شاعر می سرايد باشد.

 

او بر اين انديشه است  كه می بايد به لطف  حمايتهای مردم باقی ماند و به

 

همين دليل خود بزرگ بينی را پايان دنيای شاعری می داند.

 

وی هنوز موفق به چاپ كتابی از خود نشده است اما قصد دارد از شاعران

 

گيلانی كتابی تهيه نمايد تا معرف شاعران جوان گيلان باشد.

 

گفت و گوی كوتاه ما  را با او درباره ی شعر در ادامه می خوانيد:

 

1) آقای حاكم زاده به عنوان نخستين پرسش بگوييد شما به         

 

عنوان يك شاعر چه تعريفی از شعر ارائه می دهيد؟

 

- به نظر من شعر  مجموعه يی از خيال ، احساس ، عاطفه و انديشه 

 

است كه از روح  و روان  شاعر سرچشمه می گیرد.

 

شعر نوعی كشف ذوق است نه علم  عقل . البته اتفاق اصلی در درون

 

 رخ می دهد وسپس به صورت شعر تراوش می كند . زبان شعر به

 

صورت چند وجهی يا  دو لايه نمايان می گردد مثل زبان شاعر معاصر

 

محمد علی بهمنی وشاعران گذشته همچون مولانا ،حافظ ، سعدی،و...

 

كه كلاً با هستی انسان مرتبط است.

 

2) درباره ی جريان های شعر معاصر بگوييد،شما چه تحليلی از

 

 اين جريان داريد؟

 

- شعر معاصر ابعاد گسترده ايی دارد واز بحرانهای ادبی جهان

 

تاثير پذيرفته است.متاسفانه شعر بدون پشتوانه به سمت و سوی

 

نا متعالی در حركت است و در بعضی از اشعار شاعران معاصر

 

 می بينيم كه حتی  بزرگترين عنصر شعر كه خيال است ناديده

 

گرفته می شود.به نظر من اين گونه نوشته ها اصلاً شعر نيست

 

و البته بايد يادآوری كرد كه شاعران معاصر خوبی هم همانند

 

محمد علی بهمنی، حسين منزوی ، قيصر امين پور و... داريم

 

كه بسيار زيبا شعر می سرايند.

 

3) چه تفاوتی به لحاظ مضمون ميان شعر معاصر و اشعار

 

گذشتگان می بينيد؟

 

- البته اگر مطالعه ی كامل و لازم از ديوان گذشتگان داشته باشيم

 

كاملاً مشهود است كه انديشمندان همه چيز را گفته اند . چيز

 

ناگفته ايی باقی نيست. و برای تكميل گفته هايم عرض می كنم

 

 (چگونه گفتن بسيار مهم است) كه شعرها را امروزی                

 

جلوه می دهد وقضاوت ديگر آنكه آنان با فضا و حال و هوای

 

زمان خود شعر می سرودند.ما هم با زبان امروز و از فضای امروز

 

خودمان بايد شعر بگوييم تا ملموس تر باشد وبتواند با مخاطب

 

رابطه برقرار كند.

 

4) در مجموع تاريخ شعر ايران را به چند دوره تقسيم می كنيد

 

وتفاوت هر دوره با دوره پيش در چه می باشد؟

 

- صاحب نظران تاريخ شعر كلاسيك و موزون را به چند دوره

 

 تقسيم كرده اند . با توجه به عناصر زمان و حوادث زمان دارای

 

ويژگی هایی است. مثلاً شعر سبك خراسانی ، سبك عراقی يا سبك

 

اصفهانی و يا هندی و سبك دوره ی بازگشت  كه در عصر قاجار

 

 شاهد آن بوديم دارای صعود و نزولی است كه در اينجا فرصت

 

بحث آن نيست و شعر نو و معاصر را هم به چند دوره تقسيم

 

كرده اند.

 

5) در ميان جوانان گرايش بسياری به شعر و شاعری ديده می

 

شود علت اين امر را در چه می دانيد؟

 

- بيشتر به ذوق ذاتی آنها مربوط می شود وسپس چون شعر می

 

تواند باعث هر چه بيشتر شدن رابطه با اجتماع باشد.انعكاس دادن 

 

افكار لذت بخش است و انسان هنرمند اصولاً دوست دارد همدل و

 

همزبان داشته باشد و افكار و خيالش را به ديگران منتقل كند و از

 

دنيای تنهايی درونی خارج شود تا همراه پيدا كند.

 

6) جريان های شعر و شاعری ايران چه تفاوتها و يا شباهتهايی

 

 با جريان های شعر وشاعری در جهان دارد؟

 

-انسانهای و جوامع مختلف دارای نياز تقريباً يكسانی هستند از

 

اين نظر فارغ از مشخصات فردی و اجتماعی مضامين اشعار

 

شاعران بسياری از ممالك با هم شباهتهایی دارند.سبكها و مكاتب

 

ادبی و هنری در شرايط مشخص ظهور می كنند و خواهی يا

 

نخواهی شباهتهايی با هم خواهند يافت.مثلاً ممكن است يك شاعر

 

آمريكای لاتين يا آسيای شرقی شعری بسرايد كه با شعر شاعر

 

ايرانی شباهت داشته باشد. گرچه ممكن است از نظر سبك تفاوت

 

بكند.

 

7) اصلا به نظر شما شعر سرودنی است يا ساختنی؟

 

- به نظر من شعر سرودنی است و بهتر بگويم با شعرهای

 

مكانيكی و مهندسی مخالفم و بر عكس فرماليست ها كه شعر را

 

فقط در زبان خلاصه می كنند  من در عاطفه و انديشه و روان به

 

دنبال شعر می گردم.

 

و معتقدم مفهوم  و زبان مثل روح و جسم  است كه بايد

 

مكمل يكديگر باشند  وضعف هر كدام ديگری را ضعيف می كند.

 

 اعتقاد دارم كه واژه ها بايد به خاطر مفهوم بيايد نه چيز ديگر و

 

عرض  می كنم  كه شعر ساختنی  اصلاً شعر نيست. اگر تنها فنون

 

ادبی شعر مهم باشد پس بايد تمام دانشمندان و اديبان ، شاعران

 

بزرگی بوده باشند در حالی كه می دانيد چنين نيست چه بسا

 

استادانی  كه شاعرانی ضعيف هستند و افرادی متوسط  كه

 

شاعرهايی قوی پنجه و نمونه هايشان چشمگير است.

 

8) درباره ی خصوصی بودن و عمومی بودن شعر چه نظری

 

 دارید؟

 

- همانطور كه آگاهيد ما از جز به كل می رسيم و به گفته ی اكثر

 

  بزرگان اعتقاد دارم كه شعر بايد از ويژگی ها و ديدگاه های خود

 

 شاعر سرچشمه بگيرد ، تا با هم متفاوت باشد. شعر عمومی

 

 يعنی شعر مقلّدانه  و يادآوری می كنم كه فرق بين شاعر مبتكر

 

 باشاعر  مقلّد در همين است كه شاعرمقلّد از افكار و احساسات

 

 عمومی صبحت می كند و شاعر خلاق و مبتكر در پيرامون خود و

 

 تصورات و ذهنيتهای خودش و انديشه ی فردی حرف می زند و

 

چنانكه می دانيم شاعر خود خوشه ايی از اجتماع است و درد و

 

عشقش را با اجتماع خود شريك است(پس شاعر بايد خودش باشد

 

نه ديگری). وسپس ديگران كه عقايد واحساساتشان با افكار

 

شاعر نزديك است می توانند با شعر همزاد پنداری كنند و به اين

 

 گونه شعر، تعميم پذير می شود وماندگار می گردد.

 

9) فعاليتهای فعلی و برنامه های آينده تان در زمينه ی شعر

 

چيست؟

 

- فعلاً در تلاشم كه آثار شاعرانی كه حقيقاً با ذوق هستند جمع

 

 آوری كنم وبا كمك يكی از دوستان كه قدرت سرمايه گذاری دارد

 

به چاپ برسانم.و هم اكنون به طوری تقريبی حدوداً آثار پنجاه

 

شاعر معاصر گيلانی  را در دسترس دارم كه اكثراً جوان هستند و

 

از نبوغ سرشاری برخور دارند، و در گام بعدی اگر خواست خدا

 

باشد دو مجموعه آماده از خودم كه يكی در قالب غزل و ديگری

 

درقالب رباعی ست را تقديم به  ادب دوستان كنم.ولی الويت را به

 

آثار گروهی شاعران می دهم.

     

 

 

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

 
نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۴ساعت 1:54 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

مقاله:حرف،شعار،شعر 

 
 

 

 



به نام خدا



مقاله 



موضوع: حرف، شعار، شعر



بارها وقتی با دوستان شاعر جوان در مبحث شعر و ابعاد گسترده ی آن



به بحث می نشینیم و در این فرآیند دقیق می شویم و اشعاری را برای بررسی



و ارزش گزاری(جوهره ی شعر) به نقد ونظر می کشیم لایه های پنهان و



باور داشت های هنری هر فرد از این مقوله (شعر) آشکار تر می گردد و به



راحتی می توان حس کرد که از این فرایند هنری چه درکی دارند و با کدام 



پیش فرض یا پیش فهم به آن می نگرند. در این راستا متأسفانه عده ای



به علت برخورد یا رابطه با شاعر نماهای جور واجور ، درک صحیح 



زیبا شناسانه ی خود را از شعر مطلوب از دست می دهند و به همین جهت 



مابین شعر ، شعار ،حرف تداخل ایجاد می شود. و مشکل تر اینکه در این حال



و هوای هرج و مرج ادبی وفرهنگی که همه خود را صاحب سبک و سیاق



و مانیفست خاص می دانند اگر به عنوان سوال از این به اصطلاح استادان



بپرسیم این دست نوشته چه دلیلی دارد که شعر باشد؟ بی درنگ خواهند



گفت: تا تصور شما از شعر چه باشد!. واما ناگفته نماند تعداد محدودی



از شاعران جوان معاصر هستند که شاهراه شعر را پیدا کرده و قله های



افتخار را فتح می کنند . ولی بحث امروز ما بیشتر معطوف به کسانی ست 



که فریب زرق و برق عده ای شهرت طلب و خود شیفته وبه اصطلاح 



(آوانگارد) یا با کلاس را می خورند که به زعم آن حضرات بقیه سنتی



و متحجر هستند و این عالی جنابان با دید گاه های زیبا شناسانه ی 



عجیب و غریب خود که هیچ پشتوانه ی فرهنگی و ادبی ندارد هر 



گفته ی نامأنوس و پراکنده را شعر قلم داد می کنند و پریشان گویی را



هنر می پندارند.البته در تمام دوره های تاریخ این موج ها بوده است



که تنها امروز باید نامشان را از غبار تاریخ بیرون کشید. اما در این جا



قصد ما آنهایی هستند که به دنبال روزنه های واقعی شعر می گردند



وبا کمال تأسف به این سد های ناهنجار بر می خورند وراهشان به



انحراف کشیده می شود ویا سر خورده ونا امید پشت درهای بسته میخ 



کوب می شوند. تلاش ما بر آن است تا با این هنر جویان یا افتخارات 



آینده بیشتر درد دل کنیم وراجع این مقوله (شعر) صحبت کرده ودانسته های



هر چند اندک خود را در اختیارشان قرار دهیم تا شاید جرقه ای تازه در 



مسیر ذهنشان باشد.



حرف: به معنی لغوی کلمه؛ سخن راندن، سخن گفتن و شیوه ی متداول



که در ارتباطات روزمره به کار می رود.



شعار: به معنی فوج یا سپاه ، نعره ی جنگ ،فریاد احزاب سیاسی ،



فریاد حمله، در بعضی موارد پرخاش به شخصی یا به گروهی _کلاً 



یعنی مستقیم گویی بی پرده گویی صرف .



واما شعر:در باب پروسه ی شعر بارها نظریات بزرگان علم و فلسفه را 



در باره ی این مقوله(شعر) از دید گاه های متفاوت نوشته ام .امروز با



اجتناب از تکراری شدن این مبحث از دیگر ابعاد به این فرایند می نگریم.



(شعر) در ساده ترین تعریف آن یکی از اقسام دوگانه ی کلام است 



(در مقابل نثر)که آن را همراه با وزن (خصوصاً وزن درونی) و گاه قافیه 



دانسته اند و اکثریت بزرگان ، شرط خیال انگیز بودن را نیز بر این 



دو عامل افزوده اند و کلامی را که از عنصر تخیل بی بهره باشد و



تنها در آن وزن و قافیه به کار گرفته باشد ( نظم) خوانده اند ضمناً 



باید خاطر نشان کنم که هر شعری به معنای عام خود نظم است برای 



اینکه از نظامی خاص بهره می برد ولی بلعکس هر نظمی شعر نیست



حتی ارسطو ،ابوعلی سینا، خواجه نصیر طوسی و چند ... خیال انگیز 



بودن را شرط به هستی رسیدن و تولد شعر دانسته اند و شاخصه ی 



مهم دیگر آن غیر مستقیم گویی و زبان تلویحی می باشد این عناصر



از دیرباز تا به امروزمعتبر مانده است وحتی دکترعلی محمد حق شناس



(زبان شناس) در مقوله ی (مرز زبان و ادبیات) خیالین بودن را شرط



ادبی دانسته است و در مقوله های ادبی ، دیدگاه نشانه شناسی را پیشنهاد



کرده است که می تواند در عمق حائز اهمیت باشد. ویلییام وردزوث



(1770_1850م)،شاعر انگلیسی ، شعر را سیلان خود به خود احساسات 



وبیان خیال انگیز آن می داند که بیشتر اوقات صورتی آهنگین دارد 



ساموئل تیلر کالرج(1772_1384م) شاعر دیگر انگلیسی هدف مستقیم 



شعررا ارتباط با لذت می داند و والترتئو دورواتز ذانتون(1832_1914م)



شاعر ومنتقد انگلیسی دیگر شعر را بیان هنری ملموس فکر بشر به 



زبان عاطفی و آهنگین می نامد ضمناً در اسطوره های اسلامی گفته 



می شود اولین شاعر حضرت آدم است که نخستین شعر را در مرثیه 



فرزندش هابیل که به دست فرزند دیگرش قابیل کشته شد به زبان عربی



سروده است.



جامعه شناسان عقیده دارند که شعر حاصل کار دسته جمعی انسان های 



اولیه و نتیجه ی هماهنگی حرکات منظم آنها و ابزار کار و در آمیختن



صدا ها با اصوات وکلماتی است که به طور طبیعی در حین انجام کارهای 



سنگین همراه با نفس زدن ها از حنجره بیرون می داده اند این اصوات



بر اثر منظم بودن فاصله ها خود به خود به پاره های مساوی تقسیم شده



وشکلی موزون به خود گرفته و به تدریج به صورت آواز های دسته جمعی 



در آمده است که در مراسم قبیله ای همراه با رقص و آواز و با نواختن 



نخستین آلات موسیقی که مشابه به ابزار کار بوده است خوانده می شده.



«ت اس الیوت» می گوید: هیچ شعری برای کسی که می خواهد آن را 



خوب به ثمر برساند آزادنیست و این نشان می دهد که هر چند شعر آزاد



به خاطر رهایی های الگوی معین وزنی بسیار از مواضع دست و پاگیر را



از سر راه بر می دارد ولی باید از قوائد خواصی پیروی کند رهایی مطلق



غیر ممکن است و می توان گفت که از شعر عاری می شود .



شعر ناب: شعر ناب در مرحله ی اول باید ایدئولوژیک نباشد و به عنوان



ابزاری برای پیشبرد اهدافی در دست شخص یا گروهی قرار نگیرد و



کلاً مربوط به تحولات مقطعی جامعه نباشد بلکه با هستی انسانی در 



رابطه است تا بتواند جهان شمول گردد هدف بارز شعر ناب تنها لذت



بخشیدن به خواننده از طریق موسیقی کلمات یا تصویرهای خیالی



(صور خیال) می باشد که در مقابل شعر تعلیمی قرار می گیرد . اصطلاح



شعر ناب را اولین بار «شارل بودلر»(1821_1867م) شاعر فرانسوی در 



سال 1857 درباره ی شعر «ادگار آلن پو» (1809_1849م)شاعر آمریکایی



به کار برد. اوضاع و احوال اجتماعی اواخر قرن نوزدهم در فرانسه محیط 



مناسبی برای رشد نماد گرایی و رواج نظریه ی شعر ناب بود . در این دوره



شعر ناب به عنوان نظریه ای وارد ادبیات فرانسه شد وبیش از همه موردتوجه 



نماد گرایان قرار گرفت و از نظر پیروان شعر ناب، نثر قلمرو اندیشه -



ولی عالم شعر جای اندیشه و تفکر وعقل نیست و از این رو هر نوع فکر



واندیشه ی تعلیمی به شعر بودن لطمه می زند باید متذکر شوم این طرز تفکر



که شاعران نظریه ی هنر برای هنر (زیبا گرایی ) تأیید می کنند از نظربسیاری 



کار شناسان مردود است درنظر ادگار آلن پو هدف شعر خود شعر است و نباید



چیزی جز آن مورد نظر قرار گیرد و حتی بعضی از پیروان این نظریه شعر را



به دعا نزدیک می کنند و معتقدند که شعر بیانی ست برای توصیف موقعیت های



حالات غیر قابل وصف و جادویی که شاعر در چنین حالتی بر مفاهیم و معانی 



زبانی که به کار می برد مسلط نیست . هدف شاعران نماد گرا که به شعر ناب



روی کرده بودند که برای استقلال بخشیدن به شعر استفاده از خواص سمانتیک 



یا معنی شناسی زبان را به حداقل برسانند و بیشتر از خواص و جنبه های 



صوتی و کلمات و معانی جنبی واستعاره ای آن بهره بگیرند وجود همین 



خصوصیت است که شعر را غیرقابل ترجمه می دانند.



«پل والری »(1871_1945م)شاعر فرانسوی که هوادار شعر ناب بود کار



ترکیب شعر را از نفس شعر جالب تر می دانست و در شعر تنها به رابطه ی 



صدا ،مفهوم و هارمونی ی واژگان توجه داشت.



بنابراین برآیندی که از تفاوت و تمایز فی مابین – حرف،شعار وشعر 



آشکار گردید می توان به چند نکته اساسی و حائز اهمیت اشاره نمود 



شعر مجموعه ای است از احساس ، اندیشه – تخیل – که با زبان تلویحی



در جامه هنر پوشیده شده است و از هر مستقیم گویی می پرهیزد و به جای



کلام ساده بیشتر از تصویرهای تجسمی بهره می برد و به مجازها تکیه دارد



که از ذهن خلاق شاعرهنرمند ساطع می گردد.



و چون انسان ها باهم از بسیاری نکات در سراسر جهان مشابهت دارند



با چنین مقوله ای همزاد پنداری می کنند و از خلق تصویر و مجسم 



کردن حالات واقعه التذاذ هنری می برند – ضمناً باید خاطر نشان کنم



شعر (لذت خاص) است – و لزوماً هر فردی از ظرایف آن نمی تواند درک 



درستی داشته باشد و به قول مولانا (چون غرض آمد هنر پوشیده شد).



به هر حال امیدوارم قادر بوده باشم تا حدودی هر چند اندک – از دریای



بی کران شعر قطره ای را در معرض دید و تشخیص دوستان جوان گذاشته 



باشم - تا از هر آفتی مصون باشند وفریب افراد پرادعای تو خالی را نخورند 



ودر مسیر درست حرکت نمایند.



به قول شاعر:



شاعران چون گل زیبای بهاری هستند



گل چو تاراج شود مشک فشان است هنوز.



بدرود.



میر مسعود حاکم زاده



منابع :«تاویل متن» بابک احمدی – «صور خیال» شفیعی کدکنی – 



«روزنه» محمد کاظم کاظمی – «هستی شناسی »میرزاآقا عسکری (مانی)





پاسخ به سوألات برخی از هنر جویان در رابطه با مقاله فوق:







به نام خدا



باسلام و تشکر وسپاس از پیگیری شما و مهم شمردن این گونه نوشته



های ادبی.



دوست عزیز و ارجمندم ، من فکر می کنم حضرت عالی در خواندن و



تجزیه و تحلیل مقاله مذبور قدری شتاب زده برخورد کرده اید به دلیل 



اینکه بسیاری از پاسخ سوال های شما در مقاله به روشنی درج گردیده



است . که متأسفانه شما به محتوایش توجه نکردید،یا من شفاف نگفتم.



1)راجع شعر ناب:بنده توضیح داده ام که شعر ناب رویکردی از 



عده ای شاعران مشخص در زمان خود بوده است وحتی نامشان را



هم به وضوح توضیح دادم این نظریه پردازان (هنر را برای هنر)



درست می پنداشتند وحتی گفتم از نظر بسیاری از کارشناسان این نظریه



مردود است.



2)منظورم از شاعران واقعی،کسانی هستند که افرادی متظاهر نیستند



و برای تشویق وتعریف و... هدف های دیگر شعر نمی گویند،



شاعران واقعی به نظرم کسانی هستند که شعر در وجودشان عجین است



وعاشق شعر هستند نه محتاج احسنت این و آن و از این هنر خاص 



لذت هنری و وجودی می برند .



3)شعر واقعی یعنی چه: یعنی شعر (کلام دل ) باشد به خاطر چیزی یا



برای گفتن شعاری سروده نشود و جزء معتقدات شاعر باشد و از فکرو



اندیشه ی و بینش فردی خود شاعر باشد و در کلام هنری بیان شود



نه فقط حرف ساده یا درد دل های روزمره و هدف های متفاوت بیان



گردد، و به زمان یا مکان خاصی مرتبط نباشد.



4)اشعار ماندگار:اشعار ماندگار به شعرهایی می گویند که در حوزه ی



هستی شناسانه بررسی گردد(اگرچه به بحثی وسیع نیاز دارد)



هستی یعنی:نفس، عشق، مرگ، بچگی، پیری، تولد،و...



طبیعت مثل :باد، باران،خورشید،زمین ،آسمان و...



این مقوله ها باید مورد توجه بیشتری قرار گیرند و دلیل اینکه از وقتی



که انسان خود را شناخت نام برده های فوق « بودند» _ «هستند»_



«خواهند بود» یعنی متغیرهای بیرونی یا ابزاری نمی تواند در اصل شان



خللی وارد کند .



5)اشعار مقطعی:به شعر هایی گفته می شود که در زمان خاص و در 



مکان خاص برای اشخاص خاص سروده شود این نوع اشعار مانند 



تاریخ بایگانی می گردد به طور تقریبی هم ردیف خبرنامه یا روزنامه 



هست مانند اشعار دوران مشروطیت که درآن تاریخ، شاعران - کلی به



جناح های درگیر بد و بیراه می گفتند و بلعکس گاهی به ستایش هم



قلم می زدند. من باب مثال به قوام السلطنه می گفتند:( آن مرد عینک 



سیاه که دیده است در عمر خود پنج شاه)اینگونه سرودن مقطعی است.



6)شعر ماندگار:خواجه شیرازی حافظ بزرگ می فرماید: 



بر لب جوی نشین و گذر عمر ببین



کاین اشارت زجهان گذاران ما را بس



اولاً این سروده جهان شمول است یعنی شامل کل جهان می شود 



ثانیاً معنای عینی دارد راحت می توان مجسم کرد



ثالثاً معنای ضمنی دارد یعنی اشاره دارد عمر شبیه آب جوی می گذرد.



رابعاً معنای ذهنی دارد در ذهن می شود تجزیه وتحلیل کرد که چگونه



آب جوی با روند عمر برابر است و در حال گذار می باشد.



مثال دیگری می زنم :



غروب را نتوان مرگ آفتاب انگاشت



که زندگیش فرو رفتن است وسر زدن است.حسین منزوی



چنین شعری بی شک ماندگار است چون از عناصری استفاده شده



است که جزء هستی است مثل: آفتاب،مرگ ، غروب، روز وشب،



پایان و آغاز و با تجسمی بسیار و حسی قوی به مخاطب القا می شود.



دوست عزیزم اگر به چند سطرپایان مقاله (حرف ،شعار،شعر)توجه کنید



شرح دادم که شعر مطلوب دارای احساس ، اندیشه، وتخیل است .



خودم به شخصه عاشق شعر پر معنا هستم و به طور قطع الفاظ بی معنا



را شعر نمی دانم ولی عده ای هم بی هنر و (لنپن مآب) هستند که بدون 



هیچ ظرافتی حرف وشعار را شعر می پندارند و به خورد جوانان جویای 



هنر می دهند منظورم این است این نوشته های معمولی در قالب شعر



جایی ندارد بلکه توهین و ضربه به شعر است . شعر کلام هنری ست



وباید هنری بودنش از لحاظ زیباشناسی و هستی شناسی قابل لمس باشد



شعر و اقسام آن: شعر اقسام متفاوت دارد شعر تعلیمی (برخی از شعر



های سعدی) ،شعر حماسی مثل(شاهنامه)، شعر عرفانی و فلسفی مانند 



(اشعار مولانا).


باوجود بر این شعر مقوله ای دامنه دار و گسترده و فرا گیر است و



نمی توان در چند سطر محدودش نمود اما اینجانب ماحصل برداشتی که



از (شعر مطلوب) داشتم برای تان توضیح دادم وخاطر نشان می کنم 



اینجانب در خدمت گزاری هنر جویان بسیار مشتاقم و در وسع دانش 



خود پاسخ گو خواهم بود و هر شخصی که قلم در دست می گیرد و 



جویای ادبیات واقعی ست مورد احترام است انشاالله به یاری خدا در



مقاله ی بعدی تمایز و تفاوت اشعار ماندگار با شعرهای مقطعی را 



بیشتر توضیح خواهم داد وبه صورت مصداقی عیان می سازم تا ایجاد 



شبهه نگردد.



و باز هم تأکید می کنم اگر سوالی داشتید در رابطه با همین مقاله و یا 



حوزه ی شعر با ما در تماس باشید از طریق تلفن، پیام ،کامنت، ما



همگی خانواده شعریم وهیچ محدودیتی در بحث های ادبی نداریم 



سرافراز باشید.



بادورد وسپاس فراوان 



میر مسعود حاکم زاده

 

به قلم سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۴ساعت 1:43 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

فروشگاه کتاب مژده*کتاب ستاره های شمالی*دوستدارن خریداین مجموعه شعر لطفاًبه لینک زیرمراجعه نمایند

 

 

 

 


 

فروشگاه کتاب مژده*کتاب ستاره های شمالی*دوستدارن خریداین مجموعه شعر لطفاًبه لینک زیرمراجعه نمایند

                          

 

ستاره های شمالی

 

(گزیده اشعارشاعران گیلان/حاکم زاده/لاهیجی)

 

 

                

ستاره های شمالی(گزیده اشعارشاعران گیلان/حاکم زاده/لاهیجی)

                           

ستاره های شمالی

 

(گزیده اشعارشاعران گیلان/حاکم زاده/لاهیجی)

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

 
کد کتاب : 119189
ناشر : لاهیجی‏(قم‏)
نویسنده : مسعودحاکم زاده
تعداد صفحه : 211
تاریخ ثبت : 1384-05-22
قیمت :                             36,000 ریال                                                                                                            

                        

             
کتاب گیلان: ستاره های شمالی
 

ستاره های شمالی عنوان کتابی است که گزیده ای از شعر های شاعران امروز گیلان را در بر دارد. ستاره های شمالی به کوشش میر مسعود حاکم زاده گرد آوری شده و با همت غلامرضا وطن خواه چاپ و نشر یافته است.

 

چاپ اول کتاب سال 1384 توسط نشر لاهیجی در شمارگان 3000 نسخه در قم صورت گرفته. مسعود حاکم زاده خود در مقدمه کتاب انگیزه خود از چاپ دفتری مشترک از اشعار شاعران گیلانی را، علاقه به اشعار شاعران گیلانی، خصوصا جوانان خوش ذوقی که دفتری به چاپ نرسانده بودند ذکر کرده است. وی عنوان می دارد که بیشتر سعی خود را در جمع آوری و انتخاب اشعار بر این قرار داده که شعر ها حرف دل باشد نه صنعت های روزمره که با مدهای ژورنالیستی بالا و پایین می شوند. دراین مجموعه با قالب های متنوعی از شعر مواجه می شویم. حاکم زاده تکیه ی خود را بر شاعرانی که هستی شناسانه به شعر نگاه می کنند عنوان می‌دارد و معتفد است باید به شعر با بینش اسطوره ای نگاه کرد و از اشعار زمان مند دوری جست.
در این دفتر علاوه بر اشعار مسعود حاکم زاده و غلامرضا وطن خواه اشعاری از محسن آریاپاد، شراره (معصومه) بشرا، محمد بشرا (درویش گیلانی)، آریا بویه، کبرا پیر شالکوهی، سعید حاکم زاده، ثریا حیدری، عطیه رحیم نژاد، بهار حق شناس، هما رفیعی مقدم، مریم زاهد، شادی(مریم) شاه نظر، متین فطرتی، روزبه فروتن پی، آنیتا قربانعلی زاده، معصومه (الهام) کیانپور، بهزاد ماهرو، رحمت موسوی گیلانی، رضا نیکوکار و هاشم نبی زاده از رشت، هیلدا احمد زاده، سیده زهرا حیدری، فرشته رضایی نژاد، محمد فارسی و سمیه قاسمی پور از خمام، عطیه رحیم نژاد از لشت نشاء، سمانه روشنایی و طاهره کوپالی از سنگر، علی غلامعلی زاد و زهرا هاشمی از کوچصفهان ، محبوبه اسماعیل زاده، سیده فاطمه امیر کیایی، طیبه برزویی نژاد و الهه شادرام (شالی) از لنگرود، مهرداد امیدی سراوانی، ستار جانعلی پور، سید حمید حسینی، مریم رفیعی، مریم فرجی، صدیقه کشتکار شهرستانی، هاجر کشتکار شهرستانی و خدیجه نیکمرد(سراوانی) از سراوان، مهدیه پی سیار، ابراهیم سماعی، سجاد غلامی و حسن منصوبی از رودسر، سودابه پژوم (تمنا) و سید جلال الدین رضاپورمحمدی از لاهیجان، مهدیه حسین زاده و سیده فاطمه موسوی از صومعه سرا راضیه فرهودی از آستانه اشرفیه و صغری کاظمی میانگسکر را می خوانیم.
 

* می آیم

دوباره می آیم

با طراوت بهار

با سبزی نشاط

با هیاهوی گنجشکان

و احساس می کنم

هستی را

خودم را

و تو را

افسوس نمی دانم

نسبت آشنایی دوباره ی مان

چگونه خواهد بود؟

غلامرضا وطن خواه

 

 

 


* از کنارم نرو نمی بینی، اینکه پیچیده دور پای شما

چشم من هست با تو می گوید باز خالی شده است جای شما

درس تشبیه را بلد هستم، تو به این حرفها نمی گنجی!!

من که عاجز شدم چه بنویسم، حرف لایق تری برای شما

من تو را استعاره خوبی، می نویسم درون هر شعری

تا که پوشیده در غزل باشی، چشم بد دور از هوای شما

بی تو دل تنگی و غزل آمد، مثل احساس آنچه کم دارم

توی گوشم همیشه می پیچد طعم شیرینی صدای شما

آنچه می خواستم تو می خواهی، ساده باشیم و بی ریا و سپید

این تفاهم کمال زیبایی است، شاهد حرف من خدای شما

یادگاری نداشتم بدهم، گاه گاهی به یاد من باشی

شاعران هدیه هایشان شعر است، دفتر شعر من برای شما

میر مسعود حاکم زاده

 

 

تصاویر دیگر :      


                           

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۴ساعت 0:17 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

 

ترك  ما  كردی  برو  هم  صحبت  اغيار باش

يار ما چون نيستی با هر كه خواهی يار باش.

 

                وحشی بافقی

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

دامن صحرای وحشت خاك دامنگير ماست

حلقه ی چشم غزالان حلقه ی زنجير ماست

 

در نظر واكردنی   بيرون ز گردون  ميرويم

چون شرار شوخ مجمر عاجز تسخير ماست

 

از هوس هردم برنگی جلوه آرا  می شويم

از پر طاووس گويا خامه ی تصوير ماست

 

از  قناعت    دستگاه  شكر  می گردد  وسيع

كاسه ی گردون پرازنعمت ز چشم سير ماست

 

دانه ای   كز  دام   افزونست در   گيرندگی 

پيش ارباب بصيرت سبحه ی تزوير ماست

 

بحر تا سيلاب را صافی   نسازد بحر نيست

هر كه ما را در جوانی  پير سازد پير ماست

 

نيست در بسط وگشاد  خويش ما را اختيار

بهله ی دست قضا سر پنجه ی تدبير ماست

 

يكسر مونيست صائب كوتهی در زلف يار

دوری اين راه از كوتاهی شبگير ماست.

 

                   صائب

 

 

                  

 

 

شيرينی ی شعر ناب داری                              

دل  گرمی ی  آفتاب داری

 

اعجاز گلی ، به جنگل ياس

سرچشمه ای از گلاب داری

 

از لحن سؤالی تو پيداست

صد مسئله بی جواب داری

 

پاشيده طراوت از نگاهت

رويای خوش سراب داری

 

هم پای تو ، پای آمدن نيست

آنقدر ،  كه  پيچ و تاب داری

 

در زخم زبان زدن ولی حيف...

استادی    بی حساب   داری

             #

با اين همه يادی از گذشته

در خاطره های  ناب داری.

 

             مير مسعود حاكم زاده

 

 

                    

 

 

 من دلت را بدون دام و تفنگ ، بی هیاهو شکار خواهم کرد

بعد از آن هم از این که صیادم ، به خودم افتخار خواهم کرد

 

گرچه دیر آمدی  بدست  اما ، زود از دست  من  نخواهی رفت

عشق دیرینه ! خوب شاهد باش ، با وجودت چکار خواهم کرد

 

آنقدر روی شاخه های درخت ، منتظر می شوم  که  برگردی

سوز و سرمای این زمستان را ، با سماجت بهار خواهم کرد

 

آسمان را خیال خواهم بافت ، توی ذهن پرنده های  جهان

تا کمی در هوات پر  بزنند ،  همه را  بی قرار خواهم کرد

 

تا برای  سرودن از تن تو ، بیت نابی به ذهن من برسد

همه ی شعر های حافظ را ، توی ذهنم قطار خواهم کرد

 

 قصد  پیکار  دارم  و  این بار ،   با  تمام   سپاه  آمده ام

برد یا باخت ... هر چه باداباد ، زندگی را قمار خواهم کرد

 

نَفَسَش کور هر که میگوید ،که دو عاشق نمی رسند به هم

من از این حرف های تکراری ، از حقیقت فرار خواهم کرد

 

با  تمام وجود  می خواهم  ، که  به  دستت  بیاورم  ، یعنی

همه ی شهر با خبر بشوند ، که چه آشی به بار خواهم کرد.

 

                                مهتاب يغما

 

 

                          

 

 

امروز دلم  برای   تو   لك   زده است

شوقی كه به ديدار تو چشمك زده است

 

دل  توی  دلم  نيست  بيايم  پيش ات

دلتنگی  دوری  تو   پاتك  زده است.

 

          مير مسعود حاكم زاده

 

 

                    

 

 

دلتنگی ام را

 

آنقدر در گوش جاده ها                               

 

    آواز می خوانم

 

          تا ردپايت را نشانم دهند!

 

                 پريا قهرمانی

 

 

                   

 

 

 

 1)قهره قهر تا قيامت

 

   فقط به شرطی كه بدانی

 

        نام ديگرقيامت  

 

              "فرداست"

 

 

                ****

 

 

2)بودنت  يا نبودنم

 

    برای من

 

      هردو به يك معنا شده...

 

 

                   ****

 

3)دنيا بزرگ و بزرگتر می شود و...

 

       دلهای كوچك تنگ تر

 

                         تنگتر.

 

            ليدا كارگر(برگ)   

 

 

                

 

 

 

  1)كسانی را دوست می دارم      

 

           كه در شاگردی دل

 

                       اُستادند.

 

 

                     ****

 

 

2)وقت اوج گرفتنم

 

       بالهايت را                        

 

         به من امانت می دهی؟   

 

                  تا زمين نخورم.

 

                راضيه(رها)احمدزاده

 

 

                

 

 

   عجيب است؛    

 

      هميشه دلم برای چشم هايی تنگ می شود

 

                          كه هرگز به راهم نبود!!

 

                          سیده سارا حاكم زاده

 

 

                    

 

 

توجانمی

 

       وچه خوش می گذرد

 

                وقتی...

 

                  به لبم برسی.

 

                 شقايق عوض زاده

 

 

 

                        

 

 

از خدا میخواهم

 

كه دلت پر شوداز عطر

 

خوشی ها هر دم

 

ونيابد راهی

 

به دل پر مهرت

 

لحظه ای غصه و غم...

 

از خدا می خواهم

 

روشنایی بخشد

 

عمق شب هايت را

 

جاودانش بكند

 

قوس لب هايت را...

 

                مريم قهرمانلو(بانوی خيال)

 

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم دی ۱۳۹۲ساعت 0:59 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

گر عصا را تو بدُزدی از كف موسی چه سود؟!

 

بازوی   حيدر   ببايد  تا   براند    ذوالفقار...!

 

                    مولانا

 

 

1)وقتی آب و نانت فراوان است

 

به انديشه ی گرسنه ات    

 

       فكر می كنی؟!

 

             ****

 

2)به برگ های نحيف ام

 

  نخند

 

  تا از ريشه های سترگم بی خبری!!

 

 

                       راضيه (رها) احمدزاده

 

 

                      

 

 

  گاه طلوع خورشيد را نظاره

 

   می كنيم

 

  در حالی  كه طلوع خود را

 

       از ياد برده ايم.

 

 

            ليدا كارگر(برگ)

 

 

                 

 

 

 

ابرها گذشتند،

 

باران ...

 

سهم سرزمين ديگری شد

 

همچون تو،

 

كه گذشتی...

 

و

 

عشق...

 

             آزاده خزايی

 

 

               

 

 

می شد از خط شب عبوری سبز،از تبار گل وسپيده شوی

 

در سكوت نوازش مهتاب می شود خوب تر شنيده شوی

 

در پگاهی كه بود مَهَ آلود، كوچه گرد خيال من شده ای

 

مثل گل روی شاخه زيبايی نه نبايد ز شاخه چيده شوی

 

چشمه های سخاوتت جاری ست در هوايی كه بی تو می ميرد

 

در فضای فشرده  چشم ام ، قطره ، قطره،  چرا  چكيده شوی

 

دست های ظريف و مرطوبت بی رمق مانده است و دل مرده است

 

ای صميمی كه  مهربان  بودی  وای  بر من  به غم  كشيده شوی

 

مثل نيلوفری  كه در مرداب با افق ها  هميشه  رفته به خواب

 

چه خزانی تو را كشيده به خود دوست دارم شكفته ديده شوی

 

در دعاهای  نيمه شب تا صبح چشم های تو پا به پايم بود

 

منِ بی تو، شكستنی  هستم ،نه، مبادا  كه دل بريده شوی

 

من  برايت   خيال  می بافم  تا  كه  از  راه  رفته  برگردی

 

غير ممكن دوباره ممكن نيست؟شب تاريك من سپيده شوی!!

 

                          مير مسعود حاكم زاده       

 

 

                       

 

 

 آنقدر خسته بود كه حالا نشسته است

 

در  انزوای  ياد  تو  تنها نشسته است

 

اين  لقمه در  دهان دلش جا نمی شود

 

از رو نرفت باز همين جا نشسته است

 

من با دوچشم های خودم ديده ام خدا

 

در انتهای  خلوت شبها نشسته است

 

يك تار موست  فاصله ی شك و اعتماد

 

ابليس  در  مجاورت  ما  نشسته است

 

پاييز واژه هاست به شعرم نگاه كن

 

مشتی غبار روی الفبا نشسته است

 

مجنون برو به راه دگر چون كه سال هاست

 

مردی    كنار  خانه ی  ليلا    نشسته است

 

مانند صخره باش كه سيلی خور است و باز

 

اين گونه   در  مقابل   دريا  نشسته است.

 

            اشكان صمصام  

 

 

               

 

 

 

هان به پشت عطشم زخم تو كاری است هنوز

 

بزن_ اين سوخته را بيم خماری است هنوز

 

همه بستند و شكستند سر شيشه به سنگ

 

كار ترك نگهت ميكده داری  است هنوز

 

خوشه اصل و نسبم تاك  خوشا مستی پاك

 

در رگم خون مسيحای تو جاری است هنوز

 

روز و شب عربده ی زهد  خدا   را چه محل

 

سرخ، چشم شفق از باده گساری  است هنوز

 

مگر  از   چوب   تر   تاك   قفس بافته شد

 

مست از دانه ی انگور  قناری  است هنوز

 

نفسی راست نكرده است درين  كوچه عسس

 

نعره ی نيمه شب مست تو كاری است هنوز

 

من  به   انكار  تو   از   راه   نرفتم  ساقی

 

باز در پای تو ما را سر «آری» است هنوز

 

حرف تازه شدنم با تو گل انداخته است

 

برگ ريز چمنم باد بهاری است هنوز.

 

                   زنده ياد شيون فومنی 

 

 

                         

 

 

وضع ما،  در گردش دنيا چه فرقی می كند

 

زندگی يا مرگ، بعد از ما چه فرقی می كند

 

ماهيان  روی  خاك  و  ماهيان  روی  آب

 

وقت مُردن، ساحل و دريا چه فرقی می كند

 

سهم  ما از  خاك  وقتی  مستطيلی  بيش نيست

 

جای ما اينجاست يا آنجا   چه   فرقی می كند؟

 

ياد شيرين تو بر من زندگی  را تلخ كرد

 

تلخ و شيرين جهان اما چه فرقی می كند

 

هيچ كس هم صحبت تنهايی يك مرد نيست

 

خانه ی من با خيابان ها چه فرقی می كند

 

مثل سنگی زير آب از خويش می پرسم مدام

 

ماه  پايين است  يا  بالا  چه  فرقی‌ می كند؟

 

فرصت امروز هم با وعده ی فردا گذشت

 

بی وفا ! امروز با فردا چه فرقی می كند.

 

                 فاضل نظری

 

 

                 

 

 

همه ی كاغذ رنگی هايم را

 

هندوانه می كنم

 

برای يلدا هایی كه

 

بابا را زودتر به خانه بياورد

 

كه نگويد:

 

دير رسيدم، تمام شده بود.

 

              پريا قهرمانی

 

 

               

 

 

چند شعر كوتاه از شقايق عوض زاده

 

 

1)بگذار مردم هر چه می خواهند بگويند 

 

من حتی در اين باران

 

سمت رويای گرم تو می آيم

 

حتی اگر...

 

هرگز نرسم.

 

            ****

             

2)باران كه می بارد انگار

 

قلبم سوار بر قايقی بر موج نسيم

 

دور ياد تو

 

گوشه گوشه ی این دنيا

 

می گردد.

 

         ****

 

3)آهای زمستان

 

  حواست باشد

 

 دور تو و تمام شاعرانه ها خط خواهم كشيد

 

اگر با آمدنت...

 

او...

 

حتی يك سرفه كند.

 

         شقايق عوض زاده

 

 

                    

 

 

چه تلخ بود مثل زهر

 

وقتی که چشمهایت را نوشیدم

 

همان چشمهایی که روزی

 

قند دلم را آب می کرد.

 

            سیده سارا حاکم زاده

 

 

نوشته شده در پنجشنبه پنجم دی ۱۳۹۲ساعت 0:35 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

چو بردارد این پرده را پرده دار

 

سخن های  پنهان شود آشکار.

          

        پروین اعتصامی

 

 

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

 

 

این بار که باران ببارد

 

چاله ای می شوم

 

 سر راه چشمان ماهش

 

همان شب...

 

به دام دلم می اندازمش.

 

            شقایق عوض زاده

 

                           

 

دلو  دادم  به  تور تو٬ آخه دیدم که دل دادی

چرا من دیر فهمیدم ٬تو ماهی گیری استادی

 

آره  من  دیر  فهمیدم  ٬تو  بازیه  تو  بازیچم

دو تا دسته تو پوچ بود و ٬فقط بازیم می دادی

 

می خواستم که بهاری شی زمستون مال من باشه

ندیدم   که   بخوام  یا   نه ٬  تو  مال  ماه خردادی

 

منو بردی به اوج درد که عاشق تر از این باشم

ولی  توی  همون  اوجم  ٬ تو از چشم من افتادی

 

تو حتی فک نمی کردی یه روزی بگذرم از تو

همیشه  فکر  می کردی ٬واسه  برگشتن آزادی

 

دیگه  مث  قدیما   نیس ٬ نمیلرزه  دلم  باتو

نمی لغزم - و رد می شم٬مث یه عابر عادی.

 

                   نینا راستگو

 

 

                       

 

 

 پیچیدگی های دیدنی دارم

 

تو حتی روزنه ایی

 

به نُه توی من نگشوده ای.

 

                   راضیه (رها) احمدزاده

 

 

                       

 

رویای قشنگی است که خندان هستی!

دل  بسته ی این جهان امکان هستی

 

آب خنکی بزن به چشم ات ٬ شاید ـ

آیی به خودت کجای دوران هستی؟!

 

                  میر مسعود حاکم زاده

 

 

            

 

 

دستان تو عشق را به من القا کرد

در دست  من   التهاب را معنا کرد

 

از روی پُلی که دستهامان بستند

دل   خانه ی  آفتاب  را پیدا کرد.

 

               مسعود توانا

 

 

                   

 

ای  محرم  دل  راز تو را دارم و  بس

یک لحظه برایم تو بخوان ٬ بعد سپس

 

گاهی   تو  ز تزویر   جهان  یادم کن

تا من نروم  بر در  هر ناکس و کس.

 

            غلام رضا وطن خواه

 

 

                         

 

 چندشعر كوتاه از نازنين راستگو

 

۱)بگذار در خیال هایم بمانم

    وقتی

          هیچ کس

از واقعیت ها

خیری نمی بیند.

 

 

۲)نیازی به سنگ نیست

برای شکستن قلبم

    نگاه غریبانه ات

         کافی است.

 

 

۳)چه فرقی دارد؟

     روز یا شب

            زشت یا زیبا

وقتی...

      چشمی برای دیدن نداری!

 

 

 

۴)بهتر است

کبوتری پیدا کنم...

وقتی

      هیچ وقت

در دسترس نیستی.

 

             نازنين راستگو

 

 

                           

 

 

چند شعر کوتاه از لیدا کارگر(برگ)

 

۱)ای کاش می شد

هر روز صبح

جای چشمانمان

اول فکرمان باز می شد.

 

 

 

۲)چه تصادفی

احساسمان بهم خورد و دیه ای دادیم

- به "اندازه عشق"...

 

 

۳)ببخش نمی توانم

تنهاییت را پر کنم...

که تا همیشه در دلم ـ

تنها ـ تویی...

 

 

۴)تو را

" همین قدر یادم"هست

که"فراموشت"کردم...

 

 

۵)آسان می شود

تحمل فاصله ها

وقتی به جایی برسی که

بی فاصله دوری...

 

                   لیدا کارگر (برگ)

 

 

 

نوشته شده در شنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۲ساعت 23:27 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

پيام اهل دل است اين خبر كه سعدی داد

 

نه هر كه  گوش  كند  معنی  سخن داند.

 

            استاد سخن سعدی

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

تا چند  اسير رنگ و بو خواهی شد

چند از پی هر زشت نكو خواهی شد

 

گر چشمهء زمزمی و گر  آب حيات

آخر  به  دل  خاك  فرو خواهی شد.

 

 

           حكيم عمر خيام

 

              

 

شعر گيلكی:

 

من اوكسم ، كی ستاره  دَمهِ  ، می شانه دورون

شبا  بوگو، كی ترا  را نی يه   می خانه دورون

 

كريمه وارشمه ،  نشناسم   گومار و  بجار

دَمم  بهاره  مّرا ، زندگيه ِ ، جوانه دورون

 

واكون   می باله پرا ،   تا  بيدينی  پروازا

ونال خفس كوشابم  ، نقله آبه دانه دورون

 

اوعاقيلا  می ئوروش واره حالی يه ، كی ئی روز

اسيرا   بوبی   ئی بور      آدمه    ديوانه دورون

 

بهارمه ،  اگر   می  گرمه دم    نبه   «درويش»

نی گيره سبزه و گول ، رنگه بو ، زمانه دورون.

 

                          محمد بشرا( درويش گيلانی)

 

 

               

 

 

روز و شب دارد به من می می دهد

من  نمی دانم  كه  از  كی   می دهد

 

بی  حيا    دنيا     برای     كشتنم

جام  زهری  را   پياپی    می دهد.

 

            زهرا عليزاده (هامون)

 

 

                

 

 

بی اعتنا شديم ، به هم سر نمی زنيم

ديگر  برای  ديدن  هم پر  نمی زنيم

 

درگير روز مره گی ی عنكبوت وار

ما تكيه  بر اصول كبوتر نمی زنيم

 

اصلاً عروسكيم، پريده است روح مان

تهمت   به  مدعی  ستمگر  نمی زنيم

 

ذوقی  و اشتياقی  و  شايد   بهانه ای

فالی به يُمن خواجه به دفتر نمی زنيم

 

بر باغ ها چه ربط ، كه گل ها چه می كشند؟!

وقتی   سری   به  باغبان   مكدّر  نمی زنيم

 

راضی شديم هركه بسوزد به درد خويش

بالی  از  اين  شعار   فرا تر   نمی زنيم

 

درد و گلايه نيست سفيد است چشم مان

حرفی  برای  رنجش  خاطر  نمی زنيم

 

بی معرفت شديم ، چرا وچه شد نپرس!_

ما  حرف  محرمانه  به  مادر نمی زنيم.

 

 

                مير مسعود حاكم زاده

 

 

                   

 

 

از   آتش    گذشته ام

 

       تا

 

     پخته

 

   بينديشم...

 

 

           راضيه (رها) احمدزاده

 

 

                              

 

 

 

شعر تقدیمی

 

امشب از سبحان دادار هدیه ای بر ما رسید

این همه شور و شعف زین کودک نوپا رسید

 

من چنان سرمست گشتم یاد بردم عمر خویش

بی گمان  گفتم   مرا   ایام  خوش  اینجا رسید

 

کاروان     زندگی    آهسته  رو        آرام تر

نامه ای خوش خط به قیس ازجانب لیلا رسید

 

امشب از بخت بلند ٬ معشوقه  هر عاشقی...

من یقین دارم که وامق حجله ی عذارا رسید

 

ای   گل آرایان٬      گل زیبایتان   تبریک باد

این گل خوش عطر و بو بر عرصه دنیا رسید.

 

                            عباس علیزاده(گیل نوا)

                     تقدیم به تولد فرزند دوست عزیزش

 

 

 

نوشته شده در سه شنبه پنجم آذر ۱۳۹۲ساعت 1:0 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

  در نمازم  خم  ابروی  توام  یاد آمد

  حالتی رفت  که محراب به فریاد آمد.

 

                  حافظ

 

 

 

                 1 (149)~3.jpg

 

 

 

 

اين  سوگ  كه  زخم را شكوفا  كرده است

سوگی ست  كه  پشت كوه  را تا كرده است

 

چندی ست زمين و آسمان خون رنگ است

يعنی كه  جهان  تعزيه  بر  پا   كرده است.

 

             روزبه فروتن پی

 

 

                    

 

 

اينكه از شوق جنون  مَشك به  دندان دارد

تشنه كامی است كه هفتادو دو مهمان دارد

 

چشم  بر  چشم   خدا  دوخته  و  می داند

ابر  اين    واقعه ی  غمزده   باران  دارد

 

هر شهيدی كه از اين طايفه بر می خيزد

آفتابی  است  كه  صد  قافله طوفان دارد

 

زير لب زمزمه می كرد هلا  با  خورشيد

بيش از اين سخت مگیريد كه تاوان دارد

 

نه فقط اهل زمين در غمشان می گريند

آسمان  نيز  به  اين  حادثه ايمان دارد.

 

                محمد ابراهيم لگزيان 

 

 

               

 

 

كاش می شد لحظه ها را پس گرفت

عشق های   بی صدا  را پس گرفت

 

يا  ورق  زد   كودكی   را  باز  هم

روزهای  با   صفا  را  پس  گرفت

 

روی  بودن  يا  نبودن  خط كشيد

لطف  بی حدّ  خدا  را  پس گرفت

 

بار ديگر  يك  غزل را كوك كرد

قصه های  آشنا  را   پس گرفت

 

انتهای عشق را ول كرد و رفت

ابتدای   ماجرا  را  پس گرفت

 

پرسه زد  در  كوچه ی ديروزها

باز آن حال و هوا را پس گرفت.

 

          متين فطرتی

 

 

               

 

 

آه...

 

كوتاه بينی ی تان

 

حصار می كشد چها ر گوشه ام را

 

نمی توانم سير بخندم...!

 

فصل ها فاصله دارم

 

    نه...

 

بايد بشكنم اين قرق ها را.

 

         راضيه (رها) احمدزاده

 

 

              

 

 

گريه كن عيبی ندارد بخت اگر يارت نشد

يك  نفر  حتّی  سر سوزن  گرفتارت نشد

 

فرض كن گل بودی اما زير  پاها له شدی

حيف،بد آوردی انگاری  كسی خارت نشد

 

توی ساعت های پر تشويش عشق وانتظار

هيچ   چشمی   بيقرار  وقت   ديدارت نشد

 

بين  دنيای  تو  و   دنيای   زهر آلود  غم

در تعارف هم كسی يك لحظه  ديوارت نشد

 

قصد كردی لحظه ای شرّ خودت را كم كنی

هيچ  فريادی  نيامد ، زنگ   اخطارت نشد.

 

                 آنيتا قربانعلیزاده

 

 

                  

 

 

شب بود و من و خاطره ی شيرين ات

دلواپسی ی     نگاه     عطر آگين ات

 

می ترسم   از  اينكه  باز يادت برود

آرامش     خنده های    آهنگين ات.

 

                 مهران نجفی

 

 

                        

 

 

دوباره  پنجره ای   بی بهار   خواهد ماند

به چشم خسته ی  من  انتظار خواهد ماند

 

صدا ، صدای بهارست و دست پائيز است

چه  حسرتی  به  دلم  يادگار  خواهد ماند

 

به  چشم های  پريشان  چگونه بايد گفت

كه جاده های  شما بی سوار  خواهد ماند

 

هنوز  خاطره هایی  كه  در دلم  جاریست

به  يادواره ی تان  سوگوار  خواهد ماند

 

به   حرف های  نگفته  قسم، نمی دانی

مسافر   غم   تو  در  غبار  خواهد ماند

 

چگونه  درك  كنی  درد   بی كسی ها را

كه اشك در نفس چشمه سار خواهد ماند

 

تو رفته ای و  صدايت  هميشه می پيچد

كه نام و ياد تو با  افتخار  خواهد  ماند.

 

          ميرمسعود حاكم زاده

 

 

 

 

نوشته شده در شنبه هجدهم آبان ۱۳۹۲ساعت 0:35 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

شبپّره گر وصل آفتاب نخواهد

 

رونق   بازار   آفتاب   نكاهد.

 

           سعدی

 

 

 

 

بعد از  تو هم امكان  روييدن  فراوان است

دلگرمی از آينده ای  روشن  فراوان  است

 

گيرم  كه از  چشمان  تو  دورم ؛ ملالی نيست

مضمون برای شاعری چون من  فراوان است

 

من روح بی آلايشت را  دوست  می دارم

ورنه برای كام جستن «تن» فراوان است

 

ديگر زمان ناز « حوا » را كشيدن نيست

در وادی اغوای « آدم » زن فراوان است

 

اين آخرين فرجام من در عشق ورزی نيست

فرصت  برای  عشق ورزيدن  فراوان  است.

 

              مهدی عابدی

 

 

               

 

 

وسعت  بودن  ما  فرصت  اجباری  شد

جنس فرهنگ تو و من همه ديداری شد

 

طرح  پرواز  قشنگی  كه   تعارف   كرديم

رنگ و رو رفته و بی ارزش و بازاری شد

 

دوستی های كپك خورده به هم پيش كشی

می فرستيم  همين  رسم  طرف داری  شد

 

پشت  هم     بافتنی های    قشنگی  داريم

دست خوش، حاصل احساس خريداری شد

 

من كه دلتنگ نفس های تو هستم چه كنم؟!

دوستی  واژه ی  وامانده  و  تكراری  شد

 

گفتن از نفرت و پوچی چه كلاسی دارد...!

اين  توهّم  كه به  ذهن  شعرا  جاری  شد.

 

         مير مسعود حاكم زاده

 

                  

 

 

هيچ كس در به درت نيست، خيالت نرسد

هيچ تاجی  به  سرت نيست، خيالت نرسد

 

هيچ شاعر  صفت  عاشق  دل سوخته ای

روز وشب نوحه گرت نيست، خيالت نرسد

 

بی تو، يا با تو  به هر حال زمين می گردد

هيچ كس   منتظرت  نيست،  خيالت  نرسد

 

حق  نداری  كه  بسوزانی و آتش  بزنی

دلم   ارث   پدرت  نيست،  خيالت نرسد.

 

            سكينه ی محمدی

 

 

                

 

 

شرمنده ام    كه   همت    آهو   نداشتم

شصت و سه سال راه به اين سو نداشتم

 

اقرار می كنم كه من - اين های و هوی گُنگ

ها   داشتم    هميشه    ولی    هو    نداشتم

 

جسمی  مُعَطّر  از   نفسی   گاه   داشتم

روحی  به  هيچ  رايحه  خوشبو نداشتم

 

فانوس   بخت ِ  گمشدگان   هميشه ام

حتا   برای   ديدن   خود  سو  نداشتم

 

وايا  به من كه با همه ی هم زبانی ام

در   خانواده   نيز   دعا گو    نداشتم

 

شعرم صراحتی است دل آزار ، راستش

راهی  به  اين  زمانه ی  نُه تو  نداشتم

 

نيشم هميشه بيشتر از نوش بوده است

باور   نمی كنيد   كه   كندو   نداشتم؟!

 

می شد كه  بردگی كنم و  زندگی  كنم

اما   من   اعتقاد  به   تابو   نداشتم

 

آقا! شما كه از همه كس  باخبر تريد

من جز سری  نهاده  به زانو نداشتم

 

خوانده و يا نَخوانده به پابوس آمدم

ديگر سوال  ديگری  از  او نداشتم.

 

        محمد علی بهمنی

 

 

            

 

 

از گريه ات خجالت نكش

 

             اين ها

 

            قاصدك های دل اند

 

                     كه می آيند.

 

              راضيه (رها) احمدزاده

 

 

 

نوشته شده در سه شنبه شانزدهم مهر ۱۳۹۲ساعت 1:5 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

گر فلك نشناخت  قدر ما (رهی) عيب اش مكن

 

ابله   ارزان   می فروشد   گوهر   ناياب   را.

 

                 رهی معيری

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

 

منه  بر   دل زار  بار  جهان را

سبك ساز بر شاخ گل آشيان را

 

نفس آتشين كن به تسخير گردون

كه  آتش  كند  نرم  پشت كمان را

 

همين  است   پيغام   گلهای   رعنا

كه يك كاسه كن نوبهار و خزان را

 

ز گوهر  دهد  لقمه ات  ابر نيسان

اگر چون صدف پاك سای دهان را

 

چو شد زهر عادت مضرّت نبخشد

به مرگ آشنا كن به تدريج جان را

 

جهان استخوانيست  بی مغز صائب

به پيش سگ انداز اين استخوان را.

 

                 صائب

 

 

                 

 

 

خوابی بودم -  به واژه ، تعبير  شدم

در بركه ی شعر ، موج تصوير شدم

 

سنگی  آمد، دريچه  خوابش  آشفت

در  آينه ی   شكسته ،  تكثير   شدم.

 

           زتده ياد شيون فومنی

 

 

                       

 

 

بی حضور نام تو ، نامم عبوری می شود

دل به تنهايی  زدن اوج صبوری می شود

 

با  خيالت  می نويسم  واژه های  فرد  را

ديدنت اين روزها حتماً ضروری می شود

 

توی رگهای منی گاهی  به  دل سر می زنی

رفت و آمد های دل ديگر حضوری می شود

 

من كه  تصوير  تو را شفاف می بينم ولی

شيشه های مات هم شبها بلوری  می شود

 

وعده ی ما  هم  صدائی  بود و ، اوج سادگی

در عوض دنيای ما صد كوچه دوری می شود.

 

                  مير مسعود حاكم زاده

 

 

                        

 

 

بگو چه می وزد از سمت دست های شما

دلم  گرفته  ،   ببارم    فقط    برای  شما

 

تو  مثل  طرح  معما شدی  نمی دانم

كه از كجا بنويسم من از صفای شما

 

غروب بود كه رفتی ، غروب دلگير است

نفس گرفته ، كجايی ، چه شد هوای شما

 

تو رفته ايی و نگفتی چه می شود آخر

نگاه  غم  زده ای  بود   آشنای  شما

 

خلاصه عرض كنم پيشتان كه می ميرم

اگر  نباشی  و  من نشنوم صدای شما.

 

         عطيه رحيم نژاد

 

 

                   

 

 

لباس تازه به  تن  كن كمی  قدم  بزنيم

سری به شهر خودت تا سپيده دم بزنيم

 

و تُركتازی غم ها به  آخرش كه  رسيد

شبيه صاعقه خنجر ، به پشت غم بزنيم

 

رها كنيم زمان را به حال چرخش خود

وهرچه ماند به دلخواه  خود رقم بزنيم

 

نگو نمی شود از اين به بعد ساده نباش

درون   صحن   تغزل   بيا   قدم  بزنيم

 

غزل! ، حقيقت دنيا هنوز كافی نيست،

بيا كنار تخيل ، سری  به  هم  بزنيم.

 

             مجتبی مرندی گشتی

 

 

 

                 

 

 

به نازكی خيال

 

نگاهت پهلو زد

 

به سرزمينم

 

و بر افراشته ترين

 

بادبان مژه هايت

 

هوايی كرد مسيرم را.

 

                راضيه (رها) احمدزاده

 

 

                    

 

 

 

تا صاحب يك دل حسابی نشوی

مستغرق  بيكران   آبی   نشوی

 

كار تو همين است كه عاشق باشی

در  كوچه ی   عقل  آفتابی  نشوی.

 

          روزبه فروتن پی

 

 

                 

 

 

ای  اشك ، به درد ، خو نداری  برگرد

برگرد    كه    آبرو    نداری    برگرد

 

در ديده‌ی  من  نماز  خون  می خوانند

ای  اشك ، اگر  وضو  نداری    برگرد .

 

           حسين دلبری

 

 

                    

 

 

آن یار که رویش همه را باغ  طرب بود

سردار قلم ٬ اهل  سخن ٬ شاه  ادب بود

 

تهمت به جفا بست ٬ ندانست ٬  دل من

در کار جفا یک سره از  بیخ عرب بود.

 

       محمد بشرا(درویش گیلانی)

 

 

          

 

 

پيراهن   پاره پاره اش  را بنگر

زخم تن چون ستاره اش را بنگر

 

بر روی زمين فتادنش را ديدی

برخاستن   دوباره اش را بنگر.

 

                همايون عليدوستی

 

 

                      

            

 


وقتی    دلت   با  من  سر  لجبازی   افتاد

انگار  حقی  هيچ  كس   بر  من   نمی داد



تاوان    کله    شقی ام    بدتر   ازینهاست 

اصلا "  خودم  کردم  که لعنت بر خودم باد" 

 

                  مهران نجفی

 

 

                                

 

 

ما باهم از بلندی و پستی گذشته ايم

 

كوتاه  كن  قضيه ی پست و بلند را.

 

              زنده ياد حسين منزوی

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم شهریور ۱۳۹۲ساعت 23:46 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

 

چه غم  كه  عشق  به جايی رسيد  يا نرسيد

 

كه آنچه زنده و زيباست نفس اين سفراست.

 

                  حسين منزوی

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

آزادگی   به   سلطنت   جم   برابرست

دست  زكار  رفته  به  خاتم   برابرست

 

بيكس نواز  باش  كه  هر  طفل  بی پدر

در  منزلت  به  عيسی  مريم  برابرست

 

هر حلقه ای كه نيست در و ذكر حق بلند

در چشم  ما  به  حلقه ی  ماتم برابرست

 

ما  آبروی  خويش  به گوهر  نمی دهيم

بُخل   بجا   به   همت   حاتم  برابرست

 

ما همچو غنچه از دل پر خون خويشتن

داريم  گوشه ای  كه  به عالم برابرست

 

چون سرو  تازه روی  نباشد تمام عمر

بی حاصلی  به حاصل  عالم  برابرست

 

از سينه هر دمی كه برآید به ياد دوست

صائب  به عمر  جاويد آن دم برابرست.

 

                     صائب

 

                 

 

از كوره راه  سرد و ترك  خورده آمدم

با  واژه های  سنگی  و يخ  كرده آمدم

 

با  برگ ،  برگِ  كبود  از  هوای  تو

با  يك   بغل   اقاقی   دل مرده   آمدم

 

من موج بی نصيبم و از ساحل  شما

پاشيده  و شكسته  و  پژمرده   آمدم

 

اينبار  هم  برای  تو  تكرار  می شوم

از جاده های خسته  وخط خورده آمدم

 

من  از  پس   هزاره  خاموش  قرنها

يك  كوله  بار،  درد دل  آورده  آمدم

 

بگذار  تا  هميشه ی  دنيای من شوی

از عمق  خوابهای  بهم  خورده آمدم.

 

                 مير مسعود حاكم زاده

 

                       

 

 

دنيا در چشمانم

 

گم می شود

 

وقتی كه نمی بينمت.

 

                   راضيه (رها) احمدزاده

 

                  

 

از جزر و مد عشق تو پیداست غزل


چشمان تو سونامی ی دریاست غزل

 


من دل به امید تو به  دریا   زده ام


این لازمه ی شاعر  تنهاست  غزل.

 

 

                 مهران نجفی  نوكاشتی

 

 

                 

 

 

تر سيدم

 

نمك بخوری

 

نمكدان بشكنی

 

زود سفره ام را جمع كردم.

 

 

                سيده مريم اقبالی

 

                  

 

 

بيا با  حس مان  درگير باشيم

 

نه اينكه از جوانی سير باشيم

 

 

من از شاعر شدن آموختم كه

 

نباید  بر  جهان  پاگير  باشيم.

 

 

         حميده دليری

 

 

                  

 

 

ديگر به چشمم زل نزن ديدن  ندارم

 

 حالم  گرفته   حال   خنديدن   ندارم

 

 

اين  روزها هر ثانيه يك جور هستم

 

شايد  كه  روح  ثابتی  در تن ندارم

 

 

از  بودنم   چيزی  نمانده  تا  ببينی

 

من  مثل  يوسف پاره پيراهن ندارم

 

 

اسفند  كردی   دود   من   اما  عزيزم

 

كاری به چشم شور مرد و  زن  ندارم

 

 

شرمنده ی روی گُلت هستم كه از من

 

يك قلب عاشق خواستی  و، من ندارم...

 

 

                  مريم پور ايمان پرست

 

 

                             

 

يك اشتباه و يك دهه در خود فرو شدن

 

با  زهر  خندِ  آينه ها  رو به رو  شدن

 

 

اين سهم يا سزای تو_ اما، جزای من

 

محكوم  تا  هميشه ی راز  مگو  شدن

 

 

حتا  به  رستخيز  زبان  وا   نمی كنم

 

آسوده باش نيست مرامم دو رو شدن

 

 

ده سال با دروغ تو خوش بود حال من

 

حالا چه سود می بری از راستگو شدن

 

 

ايهام و استعاره  و تمثيل و نقطه چين

 

آسان كه نيست شاعر ِ چشمان او شدن.

 

 

                     محمد علی بهمنی

 

 

نوشته شده در دوشنبه هجدهم شهریور ۱۳۹۲ساعت 1:29 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

همواره نرم باش كه شير درنده را

 

زير قلاده   برد  توان  با  ملايمی

 

           ملك الشعراء بهار

 

 

 

 

 

در نمازم  خم   ابروی  تو   با   ياد آمد

حالتی  رفت  كه  محراب  به  فرياد آمد

 

از من  اكنون  طمع  صبر و دل و هوش مدار

كآن  تحمّل  كه   تو ديدی  همه  بر  باد آمد

 

باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند

موسم  عاشقی  و   كار   به   بنياد آمد

 

بوی  بهبود  ز اوضاع  جهان می شنوم

شادی   آورد  گل  و  باد  صبا شاد آمد

 

ای عروس  هنر  از  بخت شكايت منما

حجله ی  حُسن  بيارای  كه   داماد آمد

 

دلفريبان   نباتی   همه   زيور    بستند

دلبر  ماست  كه  با  حُسن   خداداد آمد

 

زير   بارند   درختان   كه  تعلق  دارند

ای  خوشا  سرو  كه  از  بار غم آزاد آمد

 

مطرب از گفته ی حافظ  غزلی نغز بخوان

تا   بگويم   كه   ز عهد   طربم   ياد آمد.

 

                حافظ

 

 

                     

 

 

من اتفاقی ديگرم دردی عجيبم

بامعنی دنيای تان خيلی غريبم

 

بيزارم از دل خوش كنك هايی كه داريد

از اين تب وتاب شماها بی نصيبم

 

شايد حسادت می كنم با دل خوشی تان

شايد خودم را گاه گاهی می فريبم

 

گاهی به خود شك می كنم ، شايد نباشم

يعنی منم از ريشه ی تكرار سيبم؟!

 

آنگاه چشمی سرد می آيد كنارم

دستی به پشتم می زند،من روی شيبم

 

نه ،نه ، نمی خواهم كه دستم را بگيريد

وقتی كه با تنهایی خود هم غريبم.

 

             مير مسعود حاكم زاده

 

 

                 

 

 

شيرينی قصه ی مادر بزرگ

 

همان نبود _

 

گه گاهی كلاغ هم به خانه می رسد.

 

              راضيه (رها) احمدزاده

 

 

                  

 

 

با خودت فكر نكن كنج دلت می ميرم

ديگر از آب شدن در تب عشقت سيرم

 

مطمئن باش اگر حوصله ام سر برود...

انتقام از در و ديوار دلت  می گيرم.

 

             متين فطرتی

 

 

                    

 

 

بهارت را نمی خواهم همين پاييز تو كافی ست

برای زندگی كردن نگاه ريز تو كافی ست

 

قلافش كن تو خنجر را كه قصد كشتنم كردی

از آن برنده تر داری زبان تيز تو كافی ست

 

نمی خواهم بگويی كه تو را ديگر نمی خواهم

تو لب تر كن بگو بر خيز همين برخيز تو كافی ست

 

برو هرجا كه می خواهی كه چيزی از تو اينجا هست

به عشقت مطمئن هستم همين يك چيز تو كافی ست.

 

                   حوريه قاسمی پور

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه سی ام مرداد ۱۳۹۲ساعت 23:33 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

گفتم بدوم تا تو همه فاصله ها را

تا زودتر از واقعه گويم گله ها را.

 

         محمد علی بهمنی

 

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

 

درخيال تو مبادا دل من جا نكند

بخت برگشته رگ خواب تو پيدا نكند

 

تو شبيهی به همان نيمه كه من كم دارم

می شود رود كه دلتنگی دريا نكند

 

از زمانی به در خانه تنگر زده ای

ديگر اين خانه درش، روی كسی وا نكند

 

تو همان معجزه لحظه ی عاشق شدنی

هديه بر هر كه خدا عشق مهيا نكند

 

تند چرخيده زمان رفته و دير آمده ای

لشكر فاصله شايد كه مدارا  نكند

 

من از اين قسمت ديوانه ی خود می ترسم

خوش ترين خواب مرا يكسره حاشا نكند.

 

          مير مسعود حاكم زاده

 

                     

 

يقين دارم كه باچشمی  پر از پيوند می آيد

اگر بی اعتنا باشم به يك طرفند می آید

 

خودش هم خوب می داند كه من دلگيرم از دستش

وترس از چشم من دارد كه با لبخند می آيد

 

نشد يك بار حتی او بگويد دوستت دارم

و دائم روی اين  جمله زبانش بند می آيد

 

و حالا دور می ماند نمی دانم كجا _ تا كی؟

 زمانی  كه   دلش  را كَند  می آيد

 

خدايا روزها گم شد  به ساعت دلخوشم ديگر

ولی حتی نمی دانم كه ساعت چند می آيد.

 

              حوريه قاسمی پور

 

 

                  

 

 

شب می كشم آرام روی، چشم هايت

می ترسم از دنيای توی ، چشم هايت

 

بااين نگاهت می رود پيش دل من

يك روز آخر آبروی چشم هايت.

 

        متين فطرتی

 

                      

 

 

مباد شور و شری دیگر دوباره راه بیندازی(محمد سلمانی)

 

مباد شور و شری دیگر دوباره راه بیندازی

مرا دوباره بپیچـــانی بـــه اشتباه بیندازی

 

مباد شایبه ای موهوم تورا به وسوسه وادارد

که بر همیشه ی پرهیزم خش گنـاه بیندازی

 

تو از قبیله ی قاجاری به چشمهای تو مشکوکم

رسیده ای کــــه امیری را ز چشم شاه بیندازی

 

نشانه های خیانت را شناسنامه چه میداند؟

برادرم شده ای شاید مرا بــــه چـــاه بیندازی

 

پلنــــگ زخمـــی مغرورم! گُدار دره سزایت بود؟

که گفته پنجه خون آلود به سمت ماه بیندازی؟

 

هنوز در شب این صحراستارگان شگفتی هست

کــــه از شکـــوه بلنداشان  سر از کلاه بیندازی

 

 

 

 

نوشته شده در یکشنبه سیزدهم مرداد ۱۳۹۲ساعت 1:11 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز

 

ورنه در مجلس رندان خبری نیست که نیست!

 

                    حافظ

 

 

براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

 

تو اتفاق قشنگی ،نه عشق بازاری

 

كه در هزاره بی ذوق عشق می باری

 

خطوط ،دست تو با دست من غريبه نبود

 

كسی كشیده حصاری به روی ناچاری

 

از ابتدای حضور تو خوب فهمیدم

 

كه با نگاه غريبانه نسبتی داری

 

به جای پای تو هر روز آب پاشیدم

 

كه صد جوانه برويد شبيه تو ،آری

 

اگر چه راه تو و ،پای من به هم نرسيد

 

هنوز سايه ی ما با هم است انگاری

 

كه گفته ؟خستگی محض می شود تكرار!

 

من عاشقم كه تو باشی هميشه تكراری.

 

              مير مسعود حاكم زاده

 

               

 

تو را نمی ديدم

 

به خودم،پشت كردم

 

روبه رويم بودی.

 

     راضيه (رها) احمدزاده

 

                     

                    

 

اين حنجره اين باغ صدا را نفروشيد

 

اين پنجره ، اين خاطره ها را نفروشيد

 

در شهر شما باری اگر عشق فروشی است

 

هم غيرت آبادی ما را نفروشيد

 

تنها به خدا ، دلخوشی ما به دل ماست

 

صندوقچه ی راز خدا را نفروشید

 

سرمايه ی دل نيست به جز اشك و به جز آه

 

پس دست كم اين آب و هوا را نفروشيد

 

در دست خدا آينه ای جز دل ما نيست

 

آينه شماييد ، شما را نفروشيد

 

دل پيله ی پروانه به جز كرم نلولد

 

پروانه ی پرواز رها را نفروشيد

 

يك عمر دويديم و لب چشمه رسيديم

 

اين هروله ی سعی و صفا را نفروشيد

 

دور از نظر ماست اگر منزل اين راه

 

اين منظره ی دور نما را نفروشيد.

 

         دكتر قيصر امين پور

 

 

                

 

 

به يك پلك تو می بخشم تمام روز و شبها را

 

كه تسكين می دهد چشم ات غم جان سوز تب ها را

 

بخوان! با لهجه ات حسی عجيب و مشترك دارم

 

فضا را يك نفس پر كن به هم نگذار لب ها را

 

به دست آور دل من را چه كارت با دل مردم!!

 

تو واجب را به جا آور رها كن مستحب ها را

 

دليل دلخوشی هايم چه بغرنج است دنيايم!

 

چرا بايد چنين باشد؟!... نمی فهمم سبب ها را

 

بيا اين بار شعرم را به آداب تو می گويم

 

كه دارم ياد می گيرم زبان با ادب ها را

 

غروب سرد بعداز تو چه دل گير است ای عابر

 

برای هر قدم يك دم نگاهی كن عقب ها را .

 

 

            زنده ياد نجمه زارع

 

 

                 

 

 

حاضر و آماده و سر راست می خواهی مرا

 

لقمه ای بی درد سر، پيداست می خواهی مرا

 

قبل تو يك مُهر (نَه) صد دست رد بر سينه زد

 

باوجود اينچنين ، بی جاست می خواهی مرا.

 

                آزاده خزايی

 

 

                  

 

 

 

در ميان صحن ايوانش شبی گم می شود

 

مثل دريايی خروشان از تلاطم می شود

 

با هزاران آرزوی توی ساكش می رسد

 

تازه می فهمد كه دارد رنگ مردم می شود

 

از شبستان خيالش تا شبستان مراد

 

دل شكسته بر لبش غرق تبسم می شود

 

لحن اين نقاره ها بوی اجابت می دهد

 

با تو وقتی مملو از شور تكلم می شود

 

نذر دارد باكبوتر ها شبی  بالی زند

 

خوشه های اشك او يك كاسه گندم می شود

 

دست بی منت رسد تا در شبی درمان كند

 

آدم اينجا بی نيازاز هر ترحم می شود

 

مستجاب الدعوه است هر آرزوی خسته دل

 

وقتی آدم همسفر با ماه هشتم می شود.

 

                  مهرنوش هوشمند

 

                    

 

 

                      عقاب (دکتر پرويز ناتل خانلری)

 


گشت غمناک دل و جان عقاب                              

             چو ازو دور شد ايام شباب


ديد کش دور به انجام رسيد                                 

               آفتابش به لب بام رسيد


بايد از هستی دل بر گيرد                                        

          ره سوی کشور ديگر گيرد

 

خواست تا چاره ناچار کند                                       

          دارويی جويد و در کار کند

 


صبحگاهی ز پی چاره کار                                  

           گشت بر باد سبک سير سوار

 


گله کاهنگ چراداشت به دشت                                             

          ناگه از وحشت پر ولوله گشت

 


وان شبان بيم زده،دل نگران                                              

                   شد پی بره‌ نوزاد دوان

 


کبک در دامن خاريی آويخت                               

          مار پيچيد و به سوراخ گريخت

 


آهو استاد و نگه کرد و رميد                                

             دشت را خط غباری بکشيد

 


ليک صياد سر ديگر داشت                                  

            صيد را فارغ و آزاد گذاشت

 


چاره مرگ نه کاريست حقير                                               

            زنده را دل نشود از جان سير

 


صيد هر روزه به چنگ آمد زود                                           

               مگر آن روز که صياد نبود

 


آشيان داشت در آن دامن دشت                                              

          زاغکی زشت و بد اندام و پلشت

 


سنگها از کف طفلان خورده                                    

          جان ز صد گونه بلا در برده

 


سال‌ها زيسته افزون زشمار                                

                 شکم آکنده ز گند و مردار

 


بر سرشاخ ورا ديد عقاب                                                   

          ز آسمان سوی زمين شد به شتاب

 

گفت که ای ديده ز ما بس بيداد                                  

             با تو امروز مرا کار افتاد

 


مشکلی دارم اگربگشايی                                                    

                 بکنم آنچه تو می‌فرمیای

 


گفت:مابنده درگاه توایم                                      

              تاکه هستيم هوا خواه توايم

 


بنده آماده بودفرمان چيست؟                                

          جان به راه تو سپارم،جان چيست؟

 


دل چو در خدمت توشاد کنم                                    

              ننگم آيد که زجان ياد کنم

 


اين همه گفت ولی در دل خويش                            

             گفتگويی دگر آورد به پيش

 


کاين ستمکار قوی پنجه کنون                              

            از نيازست چنين زار و زبون

 


ليک ناگه چوغضبناک شود                               

          زو حساب من وجان پاک شود

 


دوستی راچونباشد بنياد                                   

          حزم را بايدت از دست نداد

 

 
در دل خويش چواين رای گزيد                                            

              پر زد و دور ترک جای گزيد

 


زار و افسرده چنين گفت عقاب                                             

               که مرا عمر حبابیست بر آب

 


راست است اين که مرا تيزپرست                                         

              ليک پرواز زمان تيز تر است

 


من گذشتم به شتاب ازدر ودشت                          

               به شتاب ايام از من بگذشت

 


ارچه ازعمردل سيری نيست                              

              مرگ می‌آيدوتدبيری نيست

 


من واين شهپرواين شوکت وجاه                       

           عمرم از چيست بدين حد کوتاه؟

 


توبدين قامت و بال ناساز                                       

          به چه فن يافته‌ای عمر دراز؟

 


پدرم از پدرخويش شنيد                                         

          که يکی زاغ سيه روی پليد

 


با دوصدحيله به هنگام شکار                             

              صد ره از چنگش کردست فرار

 


پدرم نيزبه تودست نيافت                                      

                   تا به منزلگه جاويد شتافت

 


ليک هنگام دم باز پسين                                    

               چون تو بر شاخ شدی جايگزين

 


ازسرحسرت با من فرمود                                 

                 کاين همان زاغ پليدست که بود

 


عمرمن نيزبه يغما رفته است                             

             يک گل از صد گل تو نشکفته است

 


چيست سرمايه اين عمر دراز؟                             

              رازی اينجاست تو بگشا اين راز

 


زاغ گفت :گرتو درين تدبيری                                             

                     عهد کن تا سخنم بپذيری

 


عمرتان گرکه پذيرد کم وکاست                                     

          ديگران را چه گنه کاين ز شماست

 


زآسمان هيچ نياييد فرود                                               

          آخر از اين همه پرواز چه سود؟

 


پدر من که پس از سيصد و اند                             

          کان اندرز بد و دانش و پند

 


بارها گفت که بر چرخ اثير                                

          بادها راست فراوان تاثير

 


بادها کز زبر خاک وزند                                              

             تن و جان را نرسانند گزند

 


هر چه از خاک شوی بالاتر                                

            باد را بيش گزندست و ضرر

 


تا به جايی که بر اوج افلاک                               

             آيت مرگ شود پيک هلاک

 


ما از آن سال بسی يافته‌ايم                                  

                کز بلندي رخ بر تافته‌ايم

 


زاغ را ميل کند دل به نشيب                               

      عمر بسيارش از آن گشته نصيب

 


ديگر اين خاصيت مردار است                                            

          عمر مردار خوران بسيار است

 


گند و مردار بهين درمانست                                

              چاره رنج تو زان آسانست

 


خيز و زين بيش ره چرخ مپوی                                     

          طعمه خويش بر افلاک مجوی

 


آسمان جايگهی سخت نکوست                             

          به از آن کنج حياط و لب جوست

 


من که بس نکته نيکو دانم                                  

                راه هر برزن و هر کو دانم

 

آشيان در پس باغی دارم                                    

          وندر آن باغ سراغی دارم

 


خوان گسترده الوانی هست                                 

           خوردنی های فراوانی هست

 


آنچه زان زاغ و را داد سراغ                               

          گند زاری بود اندر پس باغ

 


بوی بدرفته از آن تا ره دور                               

              معدن پشّه، مقام زنبور

 


نفرتش گشته بلای دل و جان                               

          سوزش و کوری دو ديده از آن

 


آن دو همراه رسيدند از راه                                 

          زاغ بر سفره خود کرد نگاه

 


گفت :خواني که چنين الوانست                              

          لايق حضرت اين مهمانست

 


می کنم شکر که درويش نيم                                 

          خجل از ما حضر خويش نيم

 


گفت و بنشست وبخورد ازآن گند                             

                   تا بياموزد از و مهمان پند

 


عمر در اوج فلک برده به سر                              

                   دم زده در نفس باد سحر

 


ابر را ديده به زير پرخويش                                

            حيوان را همه فرمانبر خويش

 


بارها آمده شادان ز سفر                                              

            به رهش بسته فلک طاق ظفر

 


سينه کبک و تذرو و تيهو                                   

              تازه و گرم شده طعمه او

 


اينک افتاده بر اين لاشه و گند                              

          بايد از زاغ بياموزد پند؟

 


بوی گندش دل وجان تافته بود                                             

            حال بيماری دق يافته بود

 


گيج شد، بست دمی ديده خويش                             

            دلش از نفرت و بيزاری ريش

 


يادش آمد که بر آن اوج سپهر                              

            هست پيروزی و زيبايی و مهر

 


فرّ وآزادي و فتح و ظفرست                                              

               نفس خرّم باد سحرست

 


ديده بگشودوبه هر سونگريست                                         

           ديد گردش اثری زينها نيست

 


آنچه بودازهمه سو خواری بود                                           

          وحشت و نفرت و بيزاری بود

 


بال بر هم زد و برجست ز جا                            

          گفت : کای يار ببخشای مرا

 

 
سال‌ها باش و بدين عيش بناز                               

             تو و مردار تو عمر دراز

 


من نيم در خور اين مهمانی                                    

                   گند و مردار ترا ارزانی

 


گر بر اوج فلکم بايد مرد                                              

          عمر در گند به سر نتوان برد

 


شهپرشاه هوا اوج گرفت                                                    

          زاغ را ديده بر او مانده شگفت

 


رفت و بالا شد و بالاتر شد                                 

          راست با مهر فلک همسر شد

 


 لحظه‌‌ای چند بر اين لوح کبود                             

          نقطه‌ای بود و سپس هيچ نبود.

 

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم تیر ۱۳۹۲ساعت 0:38 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

                              به نام خدا

 

مقاله

 

موضوع: حرف، شعار، شعر

 

بارها وقتی با دوستان شاعر جوان در مبحث شعر و ابعاد گسترده ی آن

 

به بحث می نشينيم و در اين فرآيند دقيق می شويم و اشعاری را برای بررسی

 

و ارزش گزاری(جوهره ی شعر) به نقد ونظر می كشيم لايه های پنهان و

 

باور داشت های هنری هر فرد از اين مقوله (شعر) آشكار تر می گردد و به

 

راحتی می توان حس كرد كه از اين فرايند هنری چه دركی دارند و با كدام

 

پيش فرض يا پيش فهم به آن می نگرند. در اين راستا متأسفانه عده ای

 

به علت برخورد يا رابطه با شاعر نماهای  جور واجور ، درك صحيح

 

زيبا شناسانه ی خود را از شعر مطلوب از دست می دهند و به همين جهت

 

مابين شعر ، شعار ،حرف تداخل ايجاد می شود. و مشكل تر اينكه در اين حال

 

و هوای هرج و مرج ادبی وفرهنگی كه همه خود را صاحب سبك و سياق

 

و مانيفست خاص می دانند اگر به عنوان سوال از اين به اصطلاح استادان

 

بپرسيم اين دست نوشته چه دليلی دارد كه شعر باشد؟ بی درنگ خواهند

 

گفت: تا تصور شما از شعر چه باشد!. واما ناگفته  نماند تعداد محدودی

 

از شاعران جوان معاصر هستند كه شاهراه شعر را پيدا كرده و قله های

 

افتخار را فتح می كنند . ولی بحث امروز ما بيشتر معطوف به كسانی ست

 

كه فريب زرق و برق عده ای شهرت طلب و خود شيفته وبه اصطلاح

 

(آوانگارد) يا با كلاس را می خورند كه به زعم آن حضرات بقيه سنتی

 

و متحجر هستند و اين عالی جنابان با ديد گاه های زيبا شناسانه ی

 

عجيب و غريب خود كه هيچ پشتوانه ی فرهنگی و ادبی ندارد هر

 

گفته ی نامأنوس و پراكنده را شعر قلم داد می كنند و پريشان گويی را

 

هنر می پندارند.البته در تمام دوره های تاريخ اين موج ها بوده است

 

كه تنها امروز بايد نامشان را از غبار تاريخ بيرون كشيد. اما در اين جا

 

قصد ما آنهايی هستند كه به دنبال روزنه های واقعی شعر می گردند

 

وبا كمال تأسف به اين سد های ناهنجار بر می خورند وراهشان به

 

انحراف كشيده می شود ويا سر خورده ونا اميد پشت درهای بسته ميخ

 

كوب می شوند. تلاش ما بر آن است تا با اين هنر جويان  يا افتخارات

 

آينده بيشتر درد دل كنيم وراجع اين مقوله (شعر) صحبت كرده ودانسته های

 

هر چند اندك خود را در اختيارشان قرار دهيم تا شايد جرقه ای تازه در

 

مسير ذهنشان باشد.

 

حرف: به معنی لغوی كلمه؛ سخن راندن، سخن گفتن و شيوه ی متداول

 

كه در ارتباطات روزمره به كار می رود.

 

شعار: به معنی فوج يا سپاه ، نعره ی جنگ ،فرياد احزاب سياسی ،

 

فرياد حمله، در بعضی موارد پرخاش به شخصی يا به گروهی _كلاً

 

يعنی مستقيم گويی بی پرده گويی صرف .

 

واما شعر:در باب پروسه ی شعر بارها نظريات بزرگان علم و فلسفه را

 

در باره ی اين مقوله(شعر) از ديد گاه های متفاوت نوشته ام .امروز با

 

اجتناب  از تكراری شدن اين مبحث از ديگر ابعاد به اين فرايند می نگريم.

 

(شعر) در ساده ترين تعريف آن يكی از اقسام دوگانه ی كلام است

 

(در مقابل نثر)كه آن را همراه با وزن (خصوصاً وزن درونی) و گاه قافيه

 

دانسته اند و اكثريت بزرگان ، شرط خيال انگيز بودن را نيز بر اين

 

دو عامل افزوده اند و كلامی را كه از عنصر تخيل بی بهره باشد و

 

تنها در آن وزن و قافيه به كار گرفته باشد ( نظم) خوانده اند ضمناً

 

بايد خاطر نشان كنم كه هر شعری به معنای عام خود نظم است برای

 

اينكه از نظامی خاص بهره می برد ولی بلعكس هر نظمی شعر نيست

 

حتی ارسطو ،ابوعلی سينا، خواجه نصير طوسی و چند ... خيال انگيز

 

بودن را شرط به هستی رسيدن و تولد شعر دانسته اند و شاخصه ی

 

مهم ديگر آن غير مستقيم گويی و زبان تلويحی می باشد اين عناصر

 

از ديرباز تا به امروزمعتبر مانده است وحتی دكترعلی محمد حق شناس

 

(زبان شناس) در مقوله ی (مرز زبان و ادبيات) خيالين بودن را شرط

 

ادبی دانسته است و در مقوله های ادبی ، ديدگاه نشانه شناسی را پيشنهاد

 

كرده است كه می تواند در عمق حائز اهميت باشد. ويلييام وردزوث

 

(1770_1850م)،شاعر انگليسی ، شعر را سيلان خود به خود احساسات

 

وبيان خيال انگيز آن  می داند كه بيشتر اوقات صورتی آهنگين دارد

 

ساموئل تيلر كالرج(1772_1384م) شاعر ديگر انگليسی هدف مستقيم

 

شعررا ارتباط با لذت می داند و والترتئو دورواتز ذانتون(1832_1914م)

 

شاعر ومنتقد انگليسی ديگر شعر را بيان هنری ملموس فكر بشر به

 

زبان عاطفی و آهنگين می نامد ضمناً در اسطوره های اسلامی گفته

 

می شود اولين شاعر حضرت آدم است كه نخستين شعر را در مرثيه

 

فرزندش هابيل كه به دست فرزند ديگرش قابيل كشته شد به زبان عربی

 

 سروده است.

 

جامعه شناسان عقيده دارند كه شعر حاصل كار دسته جمعی انسان های

 

اوليه و نتيجه ی هماهنگی حركات منظم آنها و ابزار كار و در آميختن

 

 صدا ها با اصوات وكلماتی است كه به طور طبيعی در حين انجام كارهای

 

سنگين همراه با نفس زدن ها از حنجره بيرون می داده اند اين اصوات

 

بر اثر منظم بودن فاصله ها خود به خود به پاره های مساوی تقسيم شده

 

وشكلی موزون به خود گرفته و به تدريج به صورت آواز های دسته جمعی

 

در آمده است كه در مراسم قبيله ای همراه با رقص و آواز و با نواختن

 

نخستين آلات موسيقی كه مشابه به ابزار كار بوده است خوانده می شده.

 

«ت اس اليوت» می گويد: هيچ شعری برای كسی كه می خواهد آن را

 

خوب به ثمر برساند آزادنيست و اين نشان می دهد كه هر چند شعر آزاد

 

به خاطر رهايی های الگوی معين وزنی بسيار از مواضع دست و پاگير را

 

از سر راه بر می دارد ولی باید از قوائد خواصی پيروی كند رهايی مطلق

 

غير ممكن است و می توان گفت كه از شعر عاری می شود .

 

شعر ناب: شعر ناب در مرحله ی اول بايد ايدئولوژيك نباشد و به عنوان

 

 ابزاری برای پيشبرد اهدافی در دست شخص يا گروهی قرار نگيرد و

 

كلاً مربوط به تحولات مقطعی جامعه  نباشد بلكه با هستی انسانی در

 

رابطه است تا بتواند جهان شمول گردد هدف بارز شعر ناب تنها لذت

 

 بخشيدن به خواننده از طريق موسيقی كلمات يا تصويرهای خيالی

 

(صور خيال) می باشد كه در مقابل شعر تعليمی قرار می گيرد . اصطلاح

 

شعر ناب را اولين بار «شارل بودلر»(1821_1867م) شاعر فرانسوی در

 

سال 1857 درباره ی شعر «ادگار آلن پو» (1809_1849م)شاعر آمريكايی

 

به كار برد. اوضاع و احوال اجتماعی اواخر قرن نوزدهم در فرانسه محيط

 

مناسبی  برای رشد نماد گرايی و رواج نظريه ی شعر ناب بود . در اين دوره

 

شعر ناب به عنوان نظريه ای وارد ادبيات فرانسه شد وبيش از همه موردتوجه

 

نماد گرايان قرار گرفت و از نظر پيروان شعر ناب، نثر قلمرو انديشه -

 

 ولی عالم شعر جای انديشه و تفكر وعقل نيست و از اين رو هر نوع فكر

 

وانديشه ی تعليمی به شعر بودن لطمه می زند بايد متذكر شوم اين طرز تفكر

 

كه شاعران نظريه ی هنر برای هنر (زيبا گرایی ) تأييد می كنند از نظربسياری

 

كار شناسان مردود است درنظر ادگار آلن پو هدف شعر خود شعر است و نبايد

 

چيزی جز آن مورد نظر قرار گيرد و حتی بعضی از پيروان این نظريه شعر را

 

به دعا نزديك می كنند و معتقدند كه شعر بيانی ست برای توصيف موقعيت های

 

حالات غير قابل وصف و جادويی كه شاعر در چنين حالتی بر مفاهيم و معانی

 

زبانی كه به كار می برد مسلط نيست . هدف شاعران نماد گرا كه به شعر ناب

 

روی كرده بودند كه برای استقلال بخشيدن به شعر استفاده از خواص سمانتيك

 

يا معنی شناسی زبان را به حداقل برسانند و بيشتر از خواص و جنبه های

 

صوتی و كلمات و معانی جنبی واستعاره ای آن بهره بگيرند وجود همين

 

خصوصيت است  كه شعر را غيرقابل ترجمه می دانند.

 

«پل والری »(1871_1945م)شاعر فرانسوی كه هوادار شعر ناب بود كار

 

تركيب شعر را از نفس شعر جالب تر می دانست و در شعر تنها به رابطه ی

 

صدا ،مفهوم و هارمونی ی واژگان توجه داشت.

 

بنابراين برآيندی كه  از تفاوت و تمايز فی مابين – حرف،شعار وشعر

 

آشكار گرديد می توان به چند نكته اساسی و حائز اهميت اشاره نمود

 

شعر مجموعه ای است از احساس ، انديشه – تخيل – كه با زبان تلويحی

 

در جامه هنر پوشيده شده است و از هر مستقيم گويی می پرهيزد و به جای

 

كلام ساده بيشتر از تصويرهای تجسمی بهره می برد و به مجازها تكيه دارد

 

 كه از ذهن خلاق شاعرهنرمند ساطع می گردد.

 

 و چون انسان ها باهم از بسياری نكات در سراسر جهان مشابهت دارند

 

با چنين مقوله ای همزاد پنداری می كنند و از خلق تصوير و مجسم

 

كردن  حالات واقعه  التذاذ هنری می برند – ضمناً بايد خاطر نشان كنم

 

شعر (لذت خاص) است – و لزوماً هر فردی از ظرايف آن نمی تواند درك

 

درستی داشته باشد و به قول مولانا (چون غرض آمد هنر پوشيده شد).

 

به هر حال اميدوارم قادر بوده باشم تا حدودی هر چند اندك – از دريای

 

بی كران شعر قطره ای را در معرض ديد و تشخيص دوستان جوان گذاشته

 

باشم -  تا از هر آفتی مصون باشند وفريب افراد پرادعای تو خالی را نخورند

 

ودر مسير درست حركت نمايند.

 

به قول شاعر:

 

شاعران چون گل زيبای بهاری هستند

 

گل چو تاراج شود مشك فشان است هنوز.

 

بدرود.

 

            مير مسعود حاكم زاده

 

منابع :«تاويل متن» بابك احمدی – «صور خيال» شفيعی كدكنی –

 

«روزنه» محمد كاظم كاظمی – «هستی شناسی »ميرزاآقا عسكری (مانی)

 

 

پاسخ به سولات برخی از هنر جویان در رابطه با مقاله فوق:

 

 

 

                                 به نام خدا

 

باسلام و تشكر وسپاس از پيگيری شما و مهم شمردن اين گونه نوشته

 

های ادبی.

 

دوست عزيز و ارجمندم ، من فكر می كنم حضرت عالی در خواندن و

 

تجزيه و تحليل مقاله مذبور قدری شتاب زده برخورد كرده ايد به دليل

 

اينكه بسياری از پاسخ سوال های شما در مقاله به روشنی درج گرديده

 

است . كه متأسفانه شما به محتوايش توجه نكرديد،يا من شفاف نگفتم.

 

1)راجع شعر ناب:بنده توضيح داده ام كه شعر ناب  رويكردی از

 

عده ای شاعران مشخص در زمان خود بوده است وحتی نامشان را

 

هم به وضوح توضيح دادم اين نظريه پردازان (هنر را برای هنر)

 

درست می پنداشتند وحتی گفتم از نظر بسياری از كارشناسان اين نظريه

 

مردود است.

 

2)منظورم از شاعران واقعی،كسانی هستند كه افرادی متظاهر نيستند

 

و برای تشویق وتعريف و... هدف های ديگر شعر نمی گويند،

 

شاعران واقعی به نظرم كسانی هستند كه شعر در وجودشان عجين است

 

وعاشق شعر هستند نه محتاج احسنت اين و آن و از اين هنر خاص

 

لذت هنری و وجودی می برند .

 

3)شعر واقعی يعنی چه: يعنی شعر (كلام دل ) باشد به خاطر چيزی يا

 

برای گفتن شعاری سروده نشود و جزء معتقدات شاعر باشد و از فكرو

 

انديشه ی و بينش فردی خود شاعر باشد و در كلام هنری بيان شود

 

نه فقط حرف ساده يا درد دل های روزمره و هدف های متفاوت بيان

 

گردد، و به زمان يا مكان خاصی مرتبط نباشد.

 

4)اشعار ماندگار:اشعار ماندگار به شعرهايی می گويند كه در حوزه ی

 

هستی شناسانه بررسی گردد(اگرچه به بحثی وسيع نياز دارد)

 

هستی يعنی:نفس، عشق، مرگ، بچگی، پيری، تولد،و...

 

طبيعت مثل :باد، باران،خورشيد،زمين ،آسمان و...

 

اين مقوله ها باید مورد توجه بيشتری قرار گيرند و دليل اينكه از وقتی

 

كه انسان خود را شناخت نام برده های فوق « بودند» _ «هستند»_

 

«خواهند بود» يعنی متغيرهای بيرونی يا ابزاری نمی تواند در اصل شان

 

 خللی  وارد كند .

 

5)اشعار مقطعی:به شعر هايی گفته می شود كه در زمان خاص و در

 

مكان خاص برای اشخاص خاص سروده شود اين نوع اشعار مانند

 

تاريخ بايگانی می گردد به طور تقريبی هم رديف خبرنامه يا روزنامه

 

هست مانند اشعار دوران مشروطيت كه درآن تاريخ، شاعران - كلی به

 

جناح های درگير بد و بيراه می گفتند و بلعكس گاهی به ستايش هم

 

قلم می زدند. من باب مثال به قوام السلطنه می گفتند:( آن مرد عينك

 

 سياه كه ديده است در عمر خود پنج شاه)اينگونه سرودن مقطعی است.

 

6)شعر ماندگار:خواجه شيرازی حافظ بزرگ می فرمايد:

 

بر لب جوی نشين و گذر عمر ببين

 

كاين اشارت زجهان گذاران ما را بس

 

اولاً اين سروده جهان شمول است يعنی شامل كل جهان می شود

 

ثانياً معنای عينی دارد راحت می توان مجسم كرد

 

ثالثاً معنای ضمنی دارد يعنی اشاره دارد عمر شبيه آب جوی می گذرد.

 

رابعاً معنای ذهنی دارد در ذهن می شود تجزيه وتحليل كرد كه چگونه

 

آب جوی با روند عمر برابر است و در حال گذار می باشد.

 

مثال ديگری می زنم :

 

غروب را نتوان مرگ آفتاب انگاشت

 

كه زندگيش فرو رفتن است وسر زدن است.حسين منزوی

 

چنين شعری بی شك ماندگار است چون از عناصری استفاده شده

 

است كه جزء هستی است مثل: آفتاب،مرگ ، غروب، روز وشب،

 

پايان و آغاز و با تجسمی بسيار و حسی قوی به مخاطب القا می شود.

 

دوست عزيزم اگر به چند سطرپايان مقاله (حرف ،شعار،شعر)توجه كنيد

 

شرح دادم كه شعر مطلوب دارای احساس ، انديشه، وتخيل است .

 

خودم به شخصه عاشق شعر پر معنا هستم و به طور قطع الفاظ بی معنا

 

را شعر نمی دانم ولی عده ای هم بی هنر و (لنپن مآب) هستند كه بدون

 

هيچ ظرافتی حرف وشعار را شعر می پندارند و به خورد جوانان جويای

 

هنر می دهند منظورم اين است اين نوشته های معمولی در قالب شعر

 

 جايی ندارد بلكه توهين و ضربه به شعر است . شعر كلام هنری ست

 

وبايد هنری بودنش از لحاظ زيباشناسی و هستی شناسی قابل لمس باشد

 

شعر و اقسام آن: شعر اقسام متفاوت دارد شعر تعليمی (برخی از شعر

 

 های سعدی) ،شعر حماسی مثل(شاهنامه)، شعر عرفانی و فلسفی مانند

 

(اشعار مولانا).


باوجود بر اين شعر مقوله ای دامنه دار و گسترده و فرا گير است و

 

نمی توان در چند سطر محدودش نمود اما اينجانب ماحصل برداشتی  كه

 

از (شعر مطلوب) داشتم برای تان توضيح دادم وخاطر نشان می كنم

 

اينجانب در خدمت گزاری هنر جويان بسيار مشتاقم و در وسع دانش

 

خود پاسخ گو خواهم بود و هر شخصی كه قلم در دست می گيرد و

 

جويای ادبيات واقعی ست مورد احترام است انشاالله به ياری خدا در

 

مقاله ی بعدی تمايز و تفاوت  اشعار ماندگار با شعرهای مقطعی را

 

بيشتر توضيح خواهم داد وبه صورت مصداقی عيان می سازم تا ايجاد

 

شبهه نگردد.

 

و باز هم تأكيد می كنم اگر سوالی داشتيد در رابطه با همين مقاله و يا

 

حوزه ی شعر با ما در تماس باشيد از طريق تلفن، پيام ،كامنت، ما

 

 همگی خانواده شعريم وهيچ محدوديتی در بحث های ادبی نداريم

 

سرافراز باشيد.

 

بادورد وسپاس فراوان

 

                 مير مسعود حاكم زاده

 

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در یکشنبه شانزدهم تیر ۱۳۹۲ساعت 1:7 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

 

         سخت گيری وتعصب خامی است

 

         تا جنينی كار خون آشامی است.

 

                      مولانا

  

 

براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

ارتباط صدای مارا كشت

سايه های خدای ما را كشت

 

نرم وراحت بدون دغدغه ای

خلوت بی ريای مارا كشت

 

ما كه معنای همدلی بوديم

ريشه ی ادعای ما را كشت

 

راستی دل نداشت ؟ با چه دلی

دست های دعای ما را كشت

 

يادمان رفته و غريبه شديم

واژه ی آشنای ما را كشت

 

تا نفس های گرم ما را ديد

به هدف زد هوای ما را كشت.

 

               مير مسعود حاكم زاده

 

                       

 

 

تا چشمانت

 

آبم نكرده

 

زير سايه ات می نشينم.

 

                راضيه (رها) احمدزاده

 

                       

 

از روز نخست مثل چوبم ديدند

پابسته درختی لب جوبم ديدند

 

دردا كه به لطف دوستانی ناباب

امروز اسير داركوبم ديدند.

 

       ماريا گليزاد(نگار)

 

                   

 

يك بيت غريب توی چشمان تو هست

يك عشق عجيب توی چشمان تو هست

 

از خنده ی زيركانه ات فهميدم

يك شهر فريب توی چشمان تو هست.

 

           حميده دليری

 

               

 

مرز كردن دلت كار بچه گانه نيست

روی طرز فكر تو جای پای بچگی ست

 

مثل شاخه گل شدی، ديدنی و چيدنی

باغبان قلب تو بين عاشقات كيست؟

 

بيت بيت اين غزل دست دامنت شده ست

مرد باش عزيز من پای عشقمان بأيست

 

دست دست می كنی من كلافه می شوم

خير ما رسيدن ست ديگر استخاره چيست!

 

              مريم پورايمان پرست

 

                       

 

گفتی:

 

   دست هايت 

        

     هميشه در برابرم بالا است

 

                            نفهميدم!

  

                 اين اعتراض است

 

                     يا تسليم.

 

              سيده مريم اقبالی

 

                     

 

انگار توی چشم تو تنگ است جای من

شايد كه ته كشيده نگاهت برای من

 

شايد كه توی مرز نگاه تو نيستم

حتی اگر هميشه كنارت بيأستم

 

گفتی به سرزمين نگاهم سفر نكن

حال و هوای چشم مرا خيس تر نكن

 

اما چطور می شود از تو فرار كرد؟...

از دست چشم های تو بايد چكار كرد؟...

 

باور كن اين برای دلم كار مشكلی ست

دل كندن از نگاه تو دست خودم كه نيست

 

اين روزها تو تا خود قلبم قدم زدی

با چشم هات زندگی ام را به هم زدی

 

كم كم به مرزهای دلم پا گذاشتی

اما چه زود رفتی و تنها گذاشتی

 

چيزی نمانده بود دلت مال من شود

آن چشم ها ستاره ی اقبال من شود

 

گفتی كه عشق حادثه ای پاك و ساده است

اما ببين چه دسته گلی آب داده است!

 

من هيچوقت حرف دلم را نمی زنم

از خلوت سياه خودم دل نمی كنم

 

بيهوده است مال دل من نمی شوی

تو هيچوقت عاشق اين زن نمی شوی.

 

                متين فطرتی

 

                  

 

یکه خود را در میان غم تجسم کرده ای؟

آفتابت را میان خاک و خون گم کرده ای؟

 

زیر داغ هجرت پروانه ها تنها شدی

یا که تنها در دل صحرا تکلم کرده ای؟

 

نیتت باشد برقصانی جهانت را به عشق

باخدا باشی وترک سیب و گندم کرده ای؟

 

کوچ کردیم و برادر تا برادر داغ بود

بوسه ها بر خنجری چون سوز هیزم کرده ای؟

 

راه بستی تا بخشکی و بسوزی ناگهان

آب باشد تشنگی ها را تیمم کرده ای؟

 

از تمام ماجراها غیر زیبایی نبود

در میان گریه یک لحظه تبسم کرده ای؟

 

روبرو آب است و او خنجر ز هر سو می رسد

کافرانه آب بر صاحب تحکم کرده ای

 

نیست حتی یک نفر درک چنین باور کند

یک زنی در بین نامردان تجسم کرده ای؟!

 

                   مهرنوش هوشمند

 

                     

 

وقتی پرنده باشی٬ بالت شکسته باشند

عشق تمایل ات را ناخوانده  بسته باشند

 

آنجا که آرزویت از اوج ها فرو ریخت

وقتی که دوستانت صد قوم و دسته باشند

 

وقتی درخت آزاد بی ریشه سبز باشد

هر سرو مثل بیدی از باد خسته باشند

 

بی شوق می نوازی ساز نمی شود را

انگار در گلستان ٬ چشم تو بسته باشند.

 

                      آزاده خزایی

 

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه دهم تیر ۱۳۹۲ساعت 2:2 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

روی اگرچند پری چهره وزيبا باشد

 

نتوان ديد در آيينه  كه نورانی نيست.

 

               سعدی

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

يعنی كه دل تو مهربان بود؟نبود!

نام تو ومن در آسمان بود؟نبود!

گفتی نفسم تويی ندارم جز تو

صد مرتبه گفته ای ، همان بود؟نبود!

 

        ميرمسعود حاكم زاده

 

                   

 

بهار بيايد

يانيايد

بهار من می آيد.

   

    راضيه رها احمدزاده

 

             

 

گرمی ی دستت تحت پيگرد است ساراجان

اين روزها گاهی چنين سرد است سارا جان

 

اصلاً قرار اين نيست من از درد بنويسم

تازه نوشتن هم خودش درد است سارا جان

 

تقصيرمن هم نيست اين را كوچه می گويد

بعد تو هر چيزی عقب گرد است سارا جان

 

تا جيب و دست و صوت در ما ريشه خواهد داشت

كوچه پر از مردان ِ شبگرد است سارا جان

 

حالا به گل های حياط ِ عيد می خندم

اين مستطيل ِ لعنتی زرد است سارا جان

 

بعد تو ديوار و حياط  وآجر و كاشی

بعد تو هر چيزی غلّط كرده است سارا جان

 

بعد تو هر چيزی به دردم ربط  خواهد داشت

گاهی چقدر اين درد نامرد است سارا جان

 

يك قافيه جامانده حالا آخر اين شعر

اين قافيه انگار "برگرد" است سارا جان.

 

            سعيد فرج  پور

 

 

                 

 

به سرم می زند فرار كنم

نكند فكر انتحار كنم

 

نكند... نه چنين نخواهد شد

ابداً كار خنده دار كنم

 

حرف های مرا نمی فهمی

ناگزيرم كه قار قار كنم

 

می ِكشی  می كُشی و ممكن نيست

كه تو را توی خود مهار كنم

 

دلبری ، واقعاً خطرناكی

با تو بايد كه كار زار كنم

 

هر كسی دل نمی برد از تو

به خودم بايد افتخار كنم

 

هركجا می روم تو می آيی

چشم های تو را چكار كنم؟!

 

   مريم اسماعيلی

 

 

                   

 

می ميرم اگر مرا تو ياری نكنی

من جان بدهم تو هيچ كاری نكنی

 

در عشق خود ِ تو انتخابم كردی

هشدار كه حذف اضطراری نكنی.

     

        قادر دلاور نژاد

 

 

 

 

نوشته شده در چهارشنبه پنجم تیر ۱۳۹۲ساعت 0:46 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

به زور عقل گذشتن زخود ،ميّسر نيست

مگر بلند شود دست و تازيانه ی عشق

 

             صائب

 

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

انعكاس سراب های خودم

معنی التهاب های خودم

 

ابتدایی كه انتهای منی

تك صدايی كه هم صدای منی

 

باتو من از بهار لبريزم

زير پايت ترانه می ريزم

 

روی خط مرور من هستی

آرزوهای دور من هستی

 

دست احساس تازه ی اميد!

باتو بايد ستاره ها را چيد

 

مثل نيلوفری _ نه در مرداب

مثل افسانه ای ، نه توی كتاب

 

پرغروری ، ولی نه خود خواهی

دور دوری اگرچه همراهی

 

باتو من با سپيده همسفرم

با خدای نديده همسفرم

 

تو شبيه كسی كه يادم نيست

آنكه در خلوتم فقط می زيست

 

آنكه دست اش ستاره می باريد

چشم او استعاره می باريد

 

آنكه آرامش خيالم بود

مثل شهپر برای بالم بود

 

        #

 

آن تو هستی كه در نگاه منی

بی گناهی ولی گناه منی.

 

              مير مسعود حاكم زاده

 

                     

 

هرچند به زيبایی بسيار سری از من

در حيرتم انگاری مشتاق تری از من

 

منظومه ی خورشيدی با جاذبه پا بر جاست

دور از تو نخواهد ماند حتی اثری از من

 

ما مثل دو بيگانه سرديم و نمی جوشيم

من بی خبرم از تو تو بی خبری از من

 

از هر چه كه در دنياست دارايی من شعر است

ای دوست !مباد آن را ارزان بخری از من!

 

جز شعر نبايد خواست چيزی ز «من شاعر»

زيرا كه نمی آيد كار دگری از من!

 

 

               مهدی عابدی

 

                  

 

دريچه ی چشمانت

 

طلوع من است

 

زودتر بازشان كن

 

تا سحر خيز تر از صبح باشم.

 

             راضيه (رها)احمدزاده

 

 

 

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و هفتم خرداد ۱۳۹۲ساعت 0:58 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

                         به نام خدا

 

        مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

 

        که ز انفاس خوشش بوی کسی می آید.

 

                          حافظ

                           

  انتخاب رئیس جمهور دوست داشتنی را به تمامی

 

  دوستان وشاعران وترّقی خواهان ایران تبریک و

 

  شادباش عرض می کنم  و به امید اینکه  به سوی

 

  افق روشنی باهم گام برداریم.

 

                          باسپاس میرمسعود حاکم زاده

 

 

نوشته شده در شنبه بیست و پنجم خرداد ۱۳۹۲ساعت 22:47 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

                                 به نام خدا

 

سلام ـ دوستان ٬وشاعران عزیزم در انتخابات شرکت کنیم

 

تا در سرنوشت خود سهیم باشیم و گوش به سخنان مایوس

 

کننده سود جویان نمی دهیم.

 

در پناه حق باشید. باسپاس حاکم زاده

 

    ذوق وصال می گزد از دور پشت دست

 

    گرم است بسکه صحبت من با خیال تو.

 

                  صائب

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم خرداد ۱۳۹۲ساعت 22:22 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

 

شاید بهانه ای ست که قربانی ات کنند.

 

             فاضل نظری

 

براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

 

بين من و تو رابطه سر سنگين است

اين فاصله ی دو نقطه چين در چين است

 

يك دست نمی شود٬كه در منطق عشق

وقتی كه گره سخت شود شيرين است.

 

              مير مسعود حاكم زاده

 

                    

 

این كه دلتنگ توأم ، اقرار می خواهد مگر؟

اين كه از من دلخوری انكار می خواهد مگر؟

 

وقت دل كندن به فكر باز پيوستن مباش

دل بريدن وعده ی ديدار می خواهد مگر؟

 

عقل اگر غيرت كند يك بار عاشق می شويم

اشتباه ناگهان ،تكرار می خواهد مگر؟

 

من چرا  رسوا شوم يك شهر مشتاق تواند

لشكر عشقاق پرچم دار می خواهد مگر؟

 

با زبان بی زبانی ، بارها گفتی برو!

من كه دارم می روم ! اصرار می خواهد مگر؟

 

روح سرگردان من هر جا بخواهد می رود

خانه ديوانگان ديوار می خواهد مگر؟

 

                 مهدی مظاهری

 

                        

 

 آنقدر آسان

 

      سختمان گذشت

 

            كه تلخی اش را

 

                     نچشيديم.

 

             راضيه (رها) احمدزاده

 

                      

 

تو بگو! تو٬دل تو می آيد من برايت سياه بنويسم؟

رنگ روی تبسم ام برود باز با رنگ آه بنويسم؟

 

اين درست است؟ ازتو می پرسم ! حرف هایم دچار وقفه شوند

تو كه الهام شعر من هستی  از تو من گاه، گاه بنويسم

 

 و حواسم دوباره پرت شود جای دارم ندارم ات باشد

دوستت دارم قديمی را باز هم اشتباه بنويسم؟

 

بروی با خودت سفر بكنی ،حال و روزم وخيم تر بشود

دست هايم دوباره سكته كنند و فقط با نگاه بنويسم؟

 

بودم از ابتدای عاشقی ام  محرم لحظه های غربت تو

تو اگر با غريبه ها هستی ، من چرا از گناه بنويسم؟

 

تو بگو تو! دل تو می آيد ...شعر هايم دوباره ته بكشند

روی پيشانی غزلهايم با رُبان سياه بنويسم؟

 

خسته ام ، خسته از حوادث تلخ٬ لااقل تو ، تو راحتم بگذار

و اجازه بده كه بعد از اين يك كمی دلبخواه بنويسم.

 

                      مريم اسماعيلی

 

براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

نوشته شده در یکشنبه دوازدهم خرداد ۱۳۹۲ساعت 22:51 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

مصاحبه در رابطه با شعر_هفته نامه هاتف مورخ فروردين  1380

 

براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

اشاره:

مير خليل (مسعود ) حاكم زاده متود سال 1337 است واز پانزده سالگی

 

خود را وارد جريان و حال وهوای شعر نموده  واندك اندك از همان زمان

 

اشعارش از صدای گيلان_صدای سبز_ پخش می شد.

 

فعاليتهای فرهنگی وی از اين پس شتاب بیشتری گرفت و در مجلات و نشريات 

 

سراسری و مطبوعات محلی گيلان اشعارش به چاپ رسيد،ضمناً وی در مقاله

 

نويسی ادبی و نقد و بررسی اشعار معاصر دست دارد.

 

بی پرده گويی و كنايه ای به هنگام از خصوصيات اشعار او است و به همين

 

 سبب از انجمن های ادبی مختلف جوايز بسياری را دريافت كرده است.

 

هم اكنون نيز اشعارش در مطبوعات سراسری به چاپ می رسد.

 

او معتقد است شعر از بطن وجود انسان بر می خيزد و هيچ  كلام انتزايی

 

نمی تواند جايگزین احساسات برخاسته از لحظه ايی كه شاعر می سرايد باشد.

 

او بر اين انديشه است  كه می بايد به لطف  حمايتهای مردم باقی ماند و به

 

همين دليل خود بزرگ بينی را پايان دنيای شاعری می داند.

 

وی هنوز موفق به چاپ كتابی از خود نشده است اما قصد دارد از شاعران

 

گيلانی كتابی تهيه نمايد تا معرف شاعران جوان گيلان باشد.

 

گفت و گوی كوتاه ما  را با او درباره ی شعر در ادامه می خوانيد:

 

1) آقای حاكم زاده به عنوان نخستين پرسش بگوييد شما به         

 

عنوان يك شاعر چه تعريفی از شعر ارائه می دهيد؟

 

- به نظر من شعر  مجموعه يی از خيال ، احساس ، عاطفه و انديشه 

 

است كه از روح  و روان  شاعر سرچشمه می گیرد.

 

شعر نوعی كشف ذوق است نه علم  عقل . البته اتفاق اصلی در درون

 

 رخ می دهد وسپس به صورت شعر تراوش می كند . زبان شعر به

 

صورت چند وجهی يا  دو لايه نمايان می گردد مثل زبان شاعر معاصر

 

محمد علی بهمنی وشاعران گذشته همچون مولانا ،حافظ ، سعدی،و...

 

كه كلاً با هستی انسان مرتبط است.

 

2) درباره ی جريان های شعر معاصر بگوييد،شما چه تحليلی از

 

 اين جريان داريد؟

 

- شعر معاصر ابعاد گسترده ايی دارد واز بحرانهای ادبی جهان

 

تاثير پذيرفته است.متاسفانه شعر بدون پشتوانه به سمت و سوی

 

نا متعالی در حركت است و در بعضی از اشعار شاعران معاصر

 

 می بينيم كه حتی  بزرگترين عنصر شعر كه خيال است ناديده

 

گرفته می شود.به نظر من اين گونه نوشته ها اصلاً شعر نيست

 

و البته بايد يادآوری كرد كه شاعران معاصر خوبی هم همانند

 

محمد علی بهمنی، حسين منزوی ، قيصر امين پور و... داريم

 

كه بسيار زيبا شعر می سرايند.

 

3) چه تفاوتی به لحاظ مضمون ميان شعر معاصر و اشعار

 

گذشتگان می بينيد؟

 

- البته اگر مطالعه ی كامل و لازم از ديوان گذشتگان داشته باشيم

 

كاملاً مشهود است كه انديشمندان همه چيز را گفته اند . چيز

 

ناگفته ايی باقی نيست. و برای تكميل گفته هايم عرض می كنم

 

 (چگونه گفتن بسيار مهم است) كه شعرها را امروزی                

 

جلوه می دهد وقضاوت ديگر آنكه آنان با فضا و حال و هوای

 

زمان خود شعر می سرودند.ما هم با زبان امروز و از فضای امروز

 

خودمان بايد شعر بگوييم تا ملموس تر باشد وبتواند با مخاطب

 

رابطه برقرار كند.

 

4) در مجموع تاريخ شعر ايران را به چند دوره تقسيم می كنيد

 

وتفاوت هر دوره با دوره پيش در چه می باشد؟

 

- صاحب نظران تاريخ شعر كلاسيك و موزون را به چند دوره

 

 تقسيم كرده اند . با توجه به عناصر زمان و حوادث زمان دارای

 

ويژگی هایی است. مثلاً شعر سبك خراسانی ، سبك عراقی يا سبك

 

اصفهانی و يا هندی و سبك دوره ی بازگشت  كه در عصر قاجار

 

 شاهد آن بوديم دارای صعود و نزولی است كه در اينجا فرصت

 

بحث آن نيست و شعر نو و معاصر را هم به چند دوره تقسيم

 

كرده اند.

 

5) در ميان جوانان گرايش بسياری به شعر و شاعری ديده می

 

شود علت اين امر را در چه می دانيد؟

 

- بيشتر به ذوق ذاتی آنها مربوط می شود وسپس چون شعر می

 

تواند باعث هر چه بيشتر شدن رابطه با اجتماع باشد.انعكاس دادن 

 

افكار لذت بخش است و انسان هنرمند اصولاً دوست دارد همدل و

 

همزبان داشته باشد و افكار و خيالش را به ديگران منتقل كند و از

 

دنيای تنهايی درونی خارج شود تا همراه پيدا كند.

 

6) جريان های شعر و شاعری ايران چه تفاوتها و يا شباهتهايی

 

 با جريان های شعر وشاعری در جهان دارد؟

 

-انسانهای و جوامع مختلف دارای نياز تقريباً يكسانی هستند از

 

اين نظر فارغ از مشخصات فردی و اجتماعی مضامين اشعار

 

شاعران بسياری از ممالك با هم شباهتهایی دارند.سبكها و مكاتب

 

ادبی و هنری در شرايط مشخص ظهور می كنند و خواهی يا

 

نخواهی شباهتهايی با هم خواهند يافت.مثلاً ممكن است يك شاعر

 

آمريكای لاتين يا آسيای شرقی شعری بسرايد كه با شعر شاعر

 

ايرانی شباهت داشته باشد. گرچه ممكن است از نظر سبك تفاوت

 

بكند.

 

7) اصلا به نظر شما شعر سرودنی است يا ساختنی؟

 

- به نظر من شعر سرودنی است و بهتر بگويم با شعرهای

 

مكانيكی و مهندسی مخالفم و بر عكس فرماليست ها كه شعر را

 

فقط در زبان خلاصه می كنند  من در عاطفه و انديشه و روان به

 

دنبال شعر می گردم.

 

و معتقدم مفهوم  و زبان مثل روح و جسم  است كه بايد

 

مكمل يكديگر باشند  وضعف هر كدام ديگری را ضعيف می كند.

 

 اعتقاد دارم كه واژه ها بايد به خاطر مفهوم بيايد نه چيز ديگر و

 

عرض  می كنم  كه شعر ساختنی  اصلاً شعر نيست. اگر تنها فنون

 

ادبی شعر مهم باشد پس بايد تمام دانشمندان و اديبان ، شاعران

 

بزرگی بوده باشند در حالی كه می دانيد چنين نيست چه بسا

 

استادانی  كه شاعرانی ضعيف هستند و افرادی متوسط  كه

 

شاعرهايی قوی پنجه و نمونه هايشان چشمگير است.

 

8) درباره ی خصوصی بودن و عمومی بودن شعر چه نظری

 

 دارید؟

 

- همانطور كه آگاهيد ما از جز به كل می رسيم و به گفته ی اكثر

 

  بزرگان اعتقاد دارم كه شعر بايد از ويژگی ها و ديدگاه های خود

 

 شاعر سرچشمه بگيرد ، تا با هم متفاوت باشد. شعر عمومی

 

 يعنی شعر مقلّدانه  و يادآوری می كنم كه فرق بين شاعر مبتكر

 

 باشاعر  مقلّد در همين است كه شاعرمقلّد از افكار و احساسات

 

 عمومی صبحت می كند و شاعر خلاق و مبتكر در پيرامون خود و

 

 تصورات و ذهنيتهای خودش و انديشه ی فردی حرف می زند و

 

چنانكه می دانيم شاعر خود خوشه ايی از اجتماع است و درد و

 

عشقش را با اجتماع خود شريك است(پس شاعر بايد خودش باشد

 

نه ديگری). وسپس ديگران كه عقايد واحساساتشان با افكار

 

شاعر نزديك است می توانند با شعر همزاد پنداری كنند و به اين

 

 گونه شعر، تعميم پذير می شود وماندگار می گردد.

 

9) فعاليتهای فعلی و برنامه های آينده تان در زمينه ی شعر

 

چيست؟

 

- فعلاً در تلاشم كه آثار شاعرانی كه حقيقاً با ذوق هستند جمع

 

 آوری كنم وبا كمك يكی از دوستان كه قدرت سرمايه گذاری دارد

 

به چاپ برسانم.و هم اكنون به طوری تقريبی حدوداً آثار پنجاه

 

شاعر معاصر گيلانی  را در دسترس دارم كه اكثراً جوان هستند و

 

از نبوغ سرشاری برخور دارند، و در گام بعدی اگر خواست خدا

 

باشد دو مجموعه آماده از خودم كه يكی در قالب غزل و ديگری

 

درقالب رباعی ست را تقديم به  ادب دوستان كنم.ولی الويت را به

 

آثار گروهی شاعران می دهم.

     

 

 

 

 براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

نوشته شده در دوشنبه ششم خرداد ۱۳۹۲ساعت 0:38 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|

 

 

 

خوش باش ، مخور غم جهان گذران

خوش باش جهان به شادمانی گذران

 

در طبع جهان اگر وفايی بودی

نوبت به تو خود نیامدی از دگران.

 

   حكيم عمر خيام نيشابوری

 

 

براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

 

 

آن كس كه به قسمت من آورد تورا

ای كاش خودش دوباره می برد تورا

 

گفتم كه تحمل ات كنم، اما نه

با صدمن  عسل نمی شود خورد تورا.

 

         صديقه(سمیرا) يحيی پور

 

                

 

بی هم  همه گم شديم ـ پيدا نشديم

تنهابوديم  فكر تن ها  نشديم

 

سی مرغ يكی شدند و سيمرغ شدند

اندازه ی مرغی من و تو ما نشديم.

 

          بيژن ارژن

 

           

 

در زمزمه های خود تو را می بينم

در موج صدای خود تو را می بينم

 

نه آينه تار است نه چشم ام اما...

در آينه جای خود تو را می بينم.

 

       روزبه فروتن پی

 

            

 

وقتی كه زبان قصد خيانت دارد

از گفتن حرف دل خجالت دارد

 

مديون هنرمندی چشمان توأم

در اوج نجابتش جسارت دارد.

 

    مير مسعود حاكم زاده

 

            

 

در خواب چراغ تا سحر دستم بود

در خواب كليد هرچه در دستم بود

 

زيباتر ازاين خواب نديدم خوابی

بيدار شدم دست تو در دستم بود.

 

      ايرج زبردست

 

            

 

وقتی كه تو با منی زمستان خوب است

بوسيدن گرم لب و فنجان خوب است

 

يك سقف هميشگی نمی خواهم ...نه

با چتر شكسته ی تو باران خوب است.

 

       كتايون يحيی زاده

 

           

 

من مريم ام ، حتی اگر پژمرده باشم

در كوچه باغ خاطراتت ، مرده باشم

 

لعنت به من ، حتی اگر يك بار ديگر

گول نگاه هرزه ات را، خورده باشم!...

 

           مريم پيله ور

 

               

 

 

در بهاران تو باران می شوم

توی چشمان تو مهمان می شوم

 

ياری ام وقتی كند دستان تو

چشمه ام ، با تو خروشان می شوم.

 

   راضيه (رها) احمدزاده

 

            

 

 

در شهر دلت رسم شده عشق بد است

پاسخ به سلام هر غزل يك لگد است

 

من دست نمی كشم به اين زودی ها

اين چشم خودش كار خودش را بلد است.

 

        آنيتا قربانعليزاده

 

                      

                             

                              

نوشته شده در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت ۱۳۹۲ساعت 23:52 توسط سیدخلیل(مسعود)حاکم زاده|


آخرين مطالب
» اطلاعیه انتقال مکان انجمن شعرو ادب رشت(حوزه فعالیت گیلان)
» شعر
» شعر زاغ وعقاب دکتر پرویز خانلری
» شعر
» شعر
» آسيب ترجمه
» هذيان گويی شعر نيست
» مصاحبه در رابطه با شعر_هفته نامه هاتف مورخ فروردين 1380
» مقاله:حرف،شعار،شعر
» کتاب ستاره های شمالی
قالب جدید وبلاگ پيجك دات نت